Novel & Cerita Endlessly In Tagalog

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Tinuro ni Aning yung diretsong kalsada. “Okay,” saad naman ng porenger. “On the dulo-” “What is dulo?” “Anong englis ng dulo nga?” “End! End!” Sagod ni Siting. “End, Sir! On the end, you will see a two straight line the lep and right hold them up high, so clean and bright-” “Yawa ka aning! Kanta yan!” Sita ko sa kanya. “Ow Am sori! I got kerid awiy! So you will see the lep and the right-”

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Palibhasa younger version siya ng tatay namin. "What meet ba ang ibig mong sabihin? Paki-elaborate. Meet as in date?" may ngisi sa mga labi ko nang sabihin ko iyon dahilan para makatanggap ako sa kanya ng matalim na tingin. "Huwag kang mag-alala. Sasabihin ko agad kapag nag-propose na siya." "I told you to stop fantasizing him. Your imaginations are always want to reach the impossible."

paghingi n'ya ng tawad sa dalaga. Tipid itong ngumiti habang hilam sa luha ang mga mata na nakatingala sa kan'ya. "I-I'ts ok, Red! I understand! Naintindihan ko ang lahat at patawarin mo ako, dahil sa akin ay nalagay sa panganib ang buhay mo. Nang dahil sa akin ay hindi ka nakasama sa mga kasama mo at naiwan sa lugar na iyon. Muntik ka pang napahamak ng dahil sa akin," naiiyak na paghingi nito ng paumanhin. Hinaplos n'ya ang pisngi nito at gamit ang kan'yang mga daliri ay pinahid n'ya ang mga luha na sunod-sunod na nagbagsakan.

Kabanata 13 "I will miss you!" ani at yakap sa akin ni Kola. Kasama ko ngayon si Dan at hinatid namin rito sa airport sila Kola at Peter. "I will miss you too, Kola!" nakangiting kong sagot. Si Peter naman ang niyakap ko pagkatapos. "Escala is a beautiful place, Maia. Enjoy your time here. Make a lot of friends para hindi ka ma-bored. Okay?"

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

“Hindi ba tapos na si Lolo? Medyo naging abala lang ako kagabi kaya nahuli ng gising.” Ang linya niyang iyon ay puno ng double meaning na agad nagbigay ng kakaibang imahe sa isipan ng lahat. Halos sabay-sabay ang tingin nila kay Angela. Mula sa anggulo ni Don Alacoste, agad niyang napansin ang mga marka sa leeg ni Angela. Napangiti ito at sinabi, “Jix, pakiluto nga ang bird’s nest na dinala ko mula Indonesia. Para kay Angela.” Natigilan si Angela, halos mapalunok. “Maraming salamat po, Lolo.”

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

“Wag na ‘wag kang magkakamaling sabihin sa ‘kaniya Endren. Alam mo na kong sino ang makakalaban mo!” Napatawa ang tinawag ni mama na Endren. “Sino? Si Henry na magaling mong kapatid na may kasalanan ng lahat?” Hindi nakasagot si mama at masamang tiningan ang Endren. Kapatid? Henry? Sino ‘yon? Wala akong kakilalang Henry o kapatid ni mama. Ang alam ko only child siya. “My name is Endren, Rosie. End…ren…” diin na sabi niya. “End means katapusan. And I am the one people who end all of your lies on her! Biglang sigaw niya kay mama.