Enemies Mga Nobela at Kwento

"Sure, Mors. Arrivederci!" We ended the call, and right after that, I also checked on the boys on the other side of the globe. Bleu and Renzo are giving me their reports, and I'm happy that they're keeping the business running smoothly. Currently, our enemies are concealed in their caves, lying low. I continue to pursue them and am not finished yet. I am not at peace and never will be until every single one of them is facing hell. Alas 11 na nang matapos ako. Hindi ako dinalaw ng antok, kaya minabuti ko na bumaba at pumunta sa bar ng hotel na ito.

Pagkatapos ay umatras para makalayo sa kotse niya dahil baka sa inis ay sipain ko pa ito at magasgasan. “Mukhang may galit ‘yung isa,” ang rinig kong bulungan ng dalawang nasa waiting shed. “Lovers quarrel ata bakla.” Lovers quarrel?! Saan banda? Mukha ba kaming nagmamahalan ni Caleb? Baka ang tamang term ay ‘Enemy’s quarrel’ dahil kulang na lang ay magpatayan kami. “Rinig mo ‘yun? ‘Lovers quarrel daw tayo,” ani Caleb habang may nakakairitang ngiti sa labi. Sampalin ko labi niya, e!

Nangangalahati pa lang ng sindi ang tuyong mga kahoy nang mabulabog siya sa ginagawa dahil sa pamilyar na paghalinghing ng isang kabayo. Hindi na niya nalaman kung saan naihagis ang posporo. Agad nabuhay ang dugo niya sa katawan, dahilan para mabilis niyang marating ang labas ng bahay. Sumalubong sa kaniya ang matamis na halimuyak ng mga bulaklak, na siyang pumapalibot sa buong katawan ng kabayo. Nagsilbi itong palamuti kay Macky, habang ang lalaking may karay rito ay may isang palumpon ng mga rosas sa kamay.

Nets, nails, ropes, darts, bullets and even poisonous animal like a black mamba were safely hidden everywhere! Sinusubukan kong talasan ang mga mata ko para makita at maiwasan 'yung mga bitag katulad ng training namin ni Arius pero hindi naman ako biglang makakasabay na parang himala. Si Evony ay nahihirapan rin pero sapat lang ang bilis niya para protektahan ang sarili niya kung kaya naman halos duguan na ako nang makarating kami sa isang kweba na natatago ng mga baging.

Ang boses ay parang bumulong sa mismong tainga ko. Napakalamig, pero may kakaibang lambing na nagpapatayo sa mga balahibo ko. Napalunok ako. Hindi ko maintindihan ang sinasabi ng robot na ito. “Anong fortress? Anong enemies? Ang dami mong alam, Mr. Blackie!” inis na sagot ko, pero sa loob-loob ko, gusto kong umiyak dahil bawat salita na lumalabas dito ay parang tinatamaan ang mismong puso ko.

Basta may kalaban na lumapit, antimano ay tumba agad. Lahat sila, tila hirap na rin at pagod, mukhang bago ako magising ay kanina pa sila nakikipaglaban. Kahit din karamihan sa kalaban ay tumba, marami pa rin ang tingin ko sa mga buhay pa hanggang ngayon. Tinodo na talaga ni Amedeo, ramdam na ramdam ko ang bagsik at galit niya sa dami ng mga tauhan niya na pinasugod niya rito. Mula sa dilim, may mga dumarating pang iba. Nagsasama ang mga rogue assassins, mercenaries, at ang iba pang mga bihasang tauhan ni Amedeo.

<3 Baddie_Cutie8

sagot ni Kevin, seryoso ang tono. Bahagyang ngumiti si Richard nang malamig at sumandal muli sa kanyang upuan. "Remember this: the real enemies don't announce themselves. They crawl in silence, waiting for us to relax. Pero hindi tayo magpapahinga. Hindi tayo titigil. Everest Corp. will always be one step ahead." Sumeryoso ang mukha nina Morgan at Kevin, handa na sanang gawin ang kanilang tungkulin nang biglang marinig nila ang mabilis at natatarantang katok mula sa pinto.

“This was just a courtesy call. Next time, Hale, I won’t knock.” At ganoon na lang — nawala sila sa dilim, iniwan kami sa gitna ng katahimikan na mas mabigat pa sa putukan kanina. Bagsak akong napaupo sa sofa, hinihingal, parang gusto kong sumuka sa sobrang kaba. “Oh my God… Sebastian… sino sila?!” He holstered his gun with a sharp motion, his jaw tight. “Competitors. Enemies. Parasites who think they can carve out pieces of my empire.”

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."