Envy Tagalog Novels & Stories

“Gagawin ko? Hm, syempre sa una ipaparamdam ko na totoo 'yong nararamdaman ko. Try ko hanggang sa makuntento ako sa nakikita ko. It's either may pag-asa ka o wala. Syempre kapag naramdaman mong wala ka nang pag-asa tumigil ka na. Maghanap ka ng iba ang dami riyan mas worth it. Karamihan kasi sa Tao kung sino pa ang hindi worth it sila pa pinaglalaban. Psh.” “Okay lang naman ipaglaban Hellry. 'Wag mo lang subrahan.” Napatigil ako habang tinitignan siyang nag oorder ng makakain namin. Susubukan ko muna. Magtitiis ako.

"Hindi..... hindi ito totoo Itay , hindi nyo ito magagawa sa akin, lalo na sa Inay. Itay, sabihin mong its a prank, sige na itay." nagpapanic ko ng sabi. Pwro imbes na sagutin ang tanong ko tumungga lamang ng alak ang Itay. Here's the Filipino translation of your text: "Itay, bakit hindi kayo sumagot? Itay, sagutin niyo 'ko. Totoo ba 'to, Itay? Totoo ba 'tong lahat ng ito? Paano niyo ito nagawa sa 'kin, Itay? Paano niyo nagawang gawing kolateral ang anak ninyo? Ganoon ba kaliit ang halaga ko, ha, Itay? 'Yung dugo't laman niyo, ipinambayad niyo lang sa utang niyong nagkakahalagang eight hundred thousand pesos?" Halos bulyawan ko na ang Itay sa labis kong galit.

Natawa pa si Ameer bago napailing-iling. "Ano rin bang pinagsasabi mo? Sino bang nag sabi na ikaw ang man of my dreams ko? Si Enzo lang naman tinutukoy ko, at ikaw," pinaningkita siya nito. "Ikaw ang bangungot ko."

Amethyst just smiled. Colene Sanchez Vladera is her mother's full name. Wala na siyang tatay. Hindi nila nalaman na may sakit pala ito hanggang sa lumubha iyon at doon nalang nalang nalaman. Hindi na'yon naagapan pa kaya kinuha na rin ito sa kanila. Napangiti si Amethyst nang mapait dahil sa ala-alang iyon.

alam ko na Ang meaning ngayon no'n. Yung tipong handa ka ibigay Ang lahat ng makakapag pasaya sa kanya nang walang hinihinging kapalit. Yung tipong, Masaya ka na kahit walang label, Basta nariyan lang sya sa tabi. for me, Masaya na ako nang tanggapin nya akong muli sa Buhay nya. Masaya ako dahil nagkasundo at nagkaayos na kami. Hindi man as a couple but I'm happy because we're friends after what I've done to her.

Mabuti nga at libre ang pananghalian at meryenda sa tindahan. Napabuntong hininga ako kapag naiisip ang sitwasyon ko. Siguro kung hindi namatay si mama ay nag aaral pa rin ako hanggang ngayon. Kabilin bilinan nya sa akin bago sya malagutan ng hininga na magtapos ako sa pag aaral. Kaya nga nag iwan sya ng malaking halaga sa bangko para sa pag aaral ko. Dati kasing teller sa isang bangko sa Manila si mama. Nang magkasakit sya ay pumunta kami dito sa bayan ng Santa Martina. Grade 5 pa lang ako noon. Pero ang perang iniwan ni mama sa bangko para sa pag aaral ko sya sinaid lahat ni tiyang. Mabuti ba kung ginamit nya sa mga pangangailangan sa bahay pero hindi, ginamit nila ni tiyong pambayad nila

Mabuhay… (flying kiss to the audience) Habang nakatingin sa kandidata ay hindi ko mapigilang mapatulala. G*dd*mm*t! Para akong teenager na nakita ang crush ko sa kalayuan. Hindi ko dapat maramdaman ‘to lalo pa at kinse anyos pa lang ang aking pinagnanasahan. Oh! Yes! Pinagnanasahan dahil simula nang makita ko siya sa bayan ay hindi na siya mapuknat sa aking isipan. Ang inosenteng ngiti . Lalo na ang kanyang katawan. Napakabata pa pero hinog na ang katawan. Pasalamat lang ako at nandito siya sa Pilipinas kung saan alam kong ang mga katulad niyang maitim ay hindi masyadong pinapansin dahil sa kanyang kulay. Pero iba ang bansang kinalakhan ko at ang kagaya niya ay masasabi kong Exotic.

Hindi agad ako nakahuma. "I'm Dante Alejandro Montenegro," tipid na saad ng pamilyar na boses sa unahan. Walang kahit anong pleasantries. Napalingon ako sa gawi niya. Seryoso siyang nakatayo sa unahan at hindi man lamang mabakasan ng ngiti ang kanyang mga labi. Ibang-iba ang awra niya ngayon kumpara kagabi. Ngayon ko lang mas lalong nakita na may pagka-American feature siya. May kaunting pagka-chinito ang kanyang mga mata. At neutral naman ang kulay ng kanyang balat. He was undeniably breathtakingly handsome.

Ang liit naman ng mundo ko! Saglit ding natigilan si Papa nang makita ako. May binulong siya sa babaeng katabi. Nilingon ako ng babae gamit ang gulat na ekspresyon. Lumapit ito sa amin habang nananatiling nakahawak kay Papa. "Good evening, Senyor at Senyora!" Sabay-sabay nilang bati. Wow! Senyor? Mantakin mo nga naman na habang nagpapakahirap si Mama sa pagtaguyod sa akin, umangat nang sobra ang buhay ni Papa...

Pero nanatili pa rin ang mata ko sa kanilang dalawa at puno ng tanong ang aking isipan. Bakit? Bakit hindi nalang ako? Am I not enough? "What were you thinking?" ramdam ang inis sa boses na tanong nito sa akin and in just a snap I lost it.