Epilogue 소설 & 이야기

Whole A/N: A huge thank you to everybody for coming this far! As we reach this last chapter, I hope we all realize that it is never okay to treat someone like your possession nor make them feel like an object that you own. May we all grow with the flow of life and be the best versions of ourselves. See you all on the Epilogue (Colton's POV) as well as on my next stories! Ily xx - "You really sure about this?" tanong ko habang balisa pa rin. I can't stop from fidgeting.

Pagkatapos kumain, umakyat ang dalawang maliit na bata para maligo. Tiningnan ni Kyrrine ang kanyang matalik na kaibigan nang may kahulugan, "Friend, hindi ko maintindihan kung bakit ka nagtatago kay Anthony? Hindi ba't pumayag ka na sa divorce ninyo noon? Bakit ka ngayon natatakot sa kanya? Bukod pa doon, bakit kayo naghiwalay? Hindi mo sinabi sa akin ang nangyari ilang taon na ang nakalipas?"

Two different kinds of endings. Everything went white with heat and collapsing sound— And the last thing I heard before the world broke completely was Julian’s voice, calm as death itself: “Maris—don’t move.” And Adrian’s, breaking through it: “Stella, run—” And then the compound swallowed everything in fire. Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!

DAHAN-DAHAN niyang minulat ang mga mata. Tumambad sa kanya ay puro puti na kapaligiran. Then bigla siyang napapikit ulit. Patay na ba siya? Kaya ba puro puti ang nasa paligid niya? Ang huling natatandaan niya bago mawalan ng malay ay magkasama sila ni Vaughn. Pagkaalala sa kasintahan ay nakaramdam siya ng walang katumbas na kirot sa puso niya.

Napaupo ako sa lupa at nakaramdam na ng pagod. Salamat at nailigtas ko siya. Hindi ko na alam ang susunod na nangyari. "A-Ate A-Adi" Huling salita ko and everything went black. ---------- Author's Note: The next chapter will be back to Addison's POV. Read.Vote.Comment. © michiekelss

anang Kenan, ngunit may kakaibang nginig ang Kaniyang boses. “What's wrong?” Napansin kong hindi niya man lang matingnan ang bakas ng trahedya sa kaniyang harapan. “Nothing,” pag-iling niya. Nagpatuloy na lamang ako at tinuklas ang kailaliman ng halos naabong bahagi ng bayan. This is just a part of the Justice Village, and this part isn't compare to that of tragedy in the past. However, I don't seem to find the traces of the tragedy, whether it arson just like the last time or something worse.

pagpapatuloy ko habang humahagulgol na ako sa iyak, bigla ko na naman naalala ang nangyari. "J-just continue Belle, p-please." nauutal na wika niya. "She is pregnant Ethan with your child pero hindi siya nakaligtas, alam ni Melissa na buntis si Agatha kaya niya ito prinovote. Ang sabi ng doctor puyat, pagod, gutom at depresyon ang naging sanhi nito. Halos hindi ko alam ang gagawin ko ng mga panahon na 'yon ng marinig ko ang sinabi ng doctor sa akin. I even question myself because of what happen, kung sana ay mas inagahan ko pa ang pagpunta sana ay nailigtas ko silang dalawa. Pero mas nangingibabaw ang galit ko sayo dahil kahit sa gano'ng sitwasyon ay pinaramdam mo kay Agatha ang galit mo sa

"Please don't do it again.." **end of chapter**

At agad ng nakatulog. .... [ MALAPIT NA PO TAYO SA EPILOGUE AT MAGTATAPOS NA ANG STORYA NI KYRO AT LUNA. ]

nakangiting sabe ko. THE END!