Escape From Reality Novels & Stories

Oh my god, ako yung natatakot para sakanya. Sa wakas ay nakarating na kami sa loob nang makarating kami sa pintong may nakapaskil na malaking letter M, their secret hideout. Only the friends of Xionus and the people that were close to them ang pwedeng makapasok dito. It's like a den of lions, once you go inside, you'll be killed instantly in just a blink of an eye. Yan ang sabi ng iba but for me it's different, it's a home for crackheads like them.

This was about who I was choosing to become. I took a step toward the bed. Toward the hidden map. Toward the only way out. Then— The door handle turned. Slowly. And I realized— “If I leave now… I’m not just escaping Julian—I’m starting a war I might not survive.” Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!” (next chapter…)

And it ends up on me being cornered by him. Binilisan ko ang lahat patungo sa pinto ng connecting room ko. Bago ko pinihit ang doorknob. “S-Sabi ko sa'yo, 'di ba? Bawat haplos ay bahagi ng therapy. Pero hindi ko na trabaho kung paano ka lalabasan.” Nauutal kong saad nang hindi tumitingin sa kan’ya. I need to escape from him. “Goodnight, Z. I-enjoy mo ang paninigas mo mag-isa. H-hindi ko na trabaho iyan.”

marahan niyang hinaplos ang buhok ni Ayra at bahagya itong hinalikan sa noo "...and don't run away from me ever again" PROJECT: Runaway STATUS: Failed the second time - LunaToMySol

Ang takot, ang pangungulila, ang pagnanais na mahalin. "Silvan!" sigaw ni Vladimir sa naglalahong anino ng scientist. "May paraan pa, 'di ba?! May paraan para iligtas ang bata?!" "Isa lang ang pwedeng lumabas, Vladimir," sagot ni Silvan, ang boses ay tila galing na sa kabilang mundo. "The 'Escape Pod' protocol can only transfer one consciousness to a physical host in the real world. Isa sa inyong tatlo. Ang dalawa ay kailangang manatili para magsilbing buffer sa deletion process."

“Don’t rush? So you can buy more time to plan your escape? Don’t you think I don’t know how your pretty mind works?” Her mouth gaped. “What do you mean escape? I don’t intend to escape, Beau. In fact, I’m trying to help you keep up with the years you weren’t with the kids. I’m not planning any escape.” “You better,” he said. “After you get discharge, the kids are going home to my place.” Talagang pinagdidiinan ng binata ang salitang ‘my place’. Na para bang sinasabi nitong wala siyang ibang choice at ang gusto nito ang masusunod.

Chapter 10 Maaga akong gumising dahil maaga din ang pasok ko sa trabaho. Buti na lang at nagising ako sa tunog ng alarm clock kahit na antok na antok pa ako. At dahil kulang ang tulog ko kaya badtrip ako ngayon. Kumain muna ako ng agahan na hinanda ni tatay saka umalis ng bahay. Naglakad lang ulit ako hanggang sa kabilang kanto, sakto naman na may dumaan agad na jeep. Sumakay ako dito, buti na lang at hindi pa masyadong siksikan, sabagay maaga pa din naman nga kasi. Bumaba ako nang makitang nasa harap na kami ng Del Real building. Binati ako ni kuya guard nang pumasok ako, at dahil wala ako sa mood ay tipid ko siyang nginitian at binati din. Mukhang nanibago siya kaya di niya napigilang magt

Saka itinupi ang manggas hanggang siko. "Five years has passed and I tried to forget everything. But I was not. Hanggang ngayon andito pa din sila. Sa puso ko. Sa buong pagkatao ko" usal ni Ely habang tinitingnan ang wallpaper. Litrato iyon ng kanyang mag ina. "Pangako, babawiin ko kayo. You will never escape to me again Cory! Hinding hindi na!" dagdag na pangako ni Ely.

saad naman ni Calvin kaya hinayaan na lang siya ni Carly na pumailalim rin sa comforter nila. Tila napapa-make face na lang si Carly dahil naiilang talaga siya sa awkward situation nila ngayon. Pakiramdam niya matutuod siya sa oras na madikitan siya ni Calvin. Hindi niya malaman kung nahihiya ba siya rito o naiinis. Kinabukasan... Day 5 of 'Escape getaway' Kaagad na tumunog ang alarm nila at medyo may liwanag na rin.

Isang halik na naging mitsa ng pagwawakas ng lahat. Hindi ako dumaan sa regular na immigration area. Sa tulong ng mga koneksyon na palihim na inayos ni Zoe Bree mula sa malayo, dumaan ako sa isang pribadong exit para makaiwas sa anumang mata ng media o maging ng mga tauhan ni Keziah. Sa buong biyahe pauwi sa Sanctuary, nakatingin lang ako sa bintana, pinagmamasdan ang mga anino ng mga puno. Ang mga mata ko ay tuyo na sa magdamag na pag-iyak sa loob ng eroplano, pero ang puso ko ay nanunuyo sa sakit na walang katumbas na gamot.