Novel & Cerita Our Yesterday Escape

Ngumiti si Killian habang nakatingin sa ibinigay sa kaniya ng kanyang assistant. Iyon ang files na nakuha nito sa babaeng pumasok sa kanyang silid noong nakaraang linggo pa. “Althea Singson.” sambit niya sa pangalan nito at sa pagbanggit pa lang niya sa pangalan nito ay muli na namang bumalik sa kaniya ang mga nangyari noong gabing iyon. Isang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

saad naman ni Calvin kaya hinayaan na lang siya ni Carly na pumailalim rin sa comforter nila. Tila napapa-make face na lang si Carly dahil naiilang talaga siya sa awkward situation nila ngayon. Pakiramdam niya matutuod siya sa oras na madikitan siya ni Calvin. Hindi niya malaman kung nahihiya ba siya rito o naiinis. Kinabukasan... Day 5 of 'Escape getaway' Kaagad na tumunog ang alarm nila at medyo may liwanag na rin.

sigaw ni Jun. Celine pulled Liam down. “We have to move!” Maria ran to Mateo, umiiyak. “No! No no no, don’t you dare—!” Mateo tried to speak, blood dripping from his lips. “Tell… tell Adrian I tried…” Then he went still. Liam grabbed the flash drive from the table, then shouted, “Move! Everyone out through the back!” Tumakbo sila palabas, habang sunod-sunod ang putok ng bala. Jun threw a smoke grenade, covering their escape.

“We need to leave.” Primo turned to Megan. “Megan, I know you hate me right now. But if you want to survive, you need to trust me.” Napatingin si Megan sa kanya. Hindi niya alam kung anong mas nakakainis—ang katotohanang tama si Primo o ang katotohanang tama nga si Primo. “Damn you,” she muttered. Primo smirked. “Good girl.” Nagmamadali silang nag-impake. Sunny and Laurence checked the escape routes, habang si Alice ay naglabas ng mga pekeng passports at disguise.

Sa totoo lang, ang maharangan si Dwyn ang isa sa pinakamasarap na pakiramdam para sa kanya ngayon. Ngunit dahil napagdesisyunan na ang mga date, wala nang puwedeng baguhin. Ang lahat ay sumakay na lang sa mga sasakyang inihanda ng program team at nagtungo sa kani-kanilang napiling lugar. Natural na pinili nina Kerstyn at Kian ang escape room. At sadyang pumili pa sila ng bahagyang nakakatakot, isang tema na may halong misteryo at pagsamba.

sabi naman niyang pinigil na ang sariling mamilit. Hindi ko na siya pinansin at sinara na ang butas sa nanginginig na mga palad. Hiding there must be a safest thing, but he can't be trusted. I decide not to trust anybody the moment I plan the escape! Lumalapit ang mga grupo ng kalalakihan, at ang mga pagsabog ay lalo lamang lumalakas. Mga huni ng mga ibong nagkarerahan sa paglipad ang bumungad sa pagtingala ko. Kumakabog na naman ang dibdib ngunit walang pagdalawang isip na nagsimulang silipin ang kanilang mga hakbang.

Saka itinupi ang manggas hanggang siko. "Five years has passed and I tried to forget everything. But I was not. Hanggang ngayon andito pa din sila. Sa puso ko. Sa buong pagkatao ko" usal ni Ely habang tinitingnan ang wallpaper. Litrato iyon ng kanyang mag ina. "Pangako, babawiin ko kayo. You will never escape to me again Cory! Hinding hindi na!" dagdag na pangako ni Ely.

"Ayos lang ako, medyo nabigla lang talaga at…." Bago pa man matapos magsalita si Lexie, muling yumuko si Kaizer, hawak ang flashlight sa isang kamay habang ang isa naman ay dahan-dahang nagpagpag sa laylayan ng pantalon ng dalaga na sumayad sa sahig kanina. Maraming customer ang pumupunta sa mga escape room araw-araw, kaya hindi palaging malinis ang sahig. Medyo marumi ito, at ang puting pantalon ni Lexie ay nalagyan ng alikabok.

“Don’t rush? So you can buy more time to plan your escape? Don’t you think I don’t know how your pretty mind works?” Her mouth gaped. “What do you mean escape? I don’t intend to escape, Beau. In fact, I’m trying to help you keep up with the years you weren’t with the kids. I’m not planning any escape.” “You better,” he said. “After you get discharge, the kids are going home to my place.” Talagang pinagdidiinan ng binata ang salitang ‘my place’. Na para bang sinasabi nitong wala siyang ibang choice at ang gusto nito ang masusunod.

dagdag niya pa. Sa isang iglap, biglang tumahimik ang buong conference room. Parang may bigat na bumagsak sa hangin. Umatras si Jacob Lee, bahagyang nagkibit-balikat bago umupo. May multo ng ngiti sa kaniyang labi. Naiiling namang tumabi sa kaniya ang nnagpakilala kanina na si Miss Kaezer. Habang ang iba naman ay kaagad na umayos sa kani-kanilang mga upuan, tila nagulat din sa biglang pagbabago ng mood ni Arrex.