Example Of Reality Story Mga Nobela at Kwento

Nababasa niya ba ang iniisip ko? Kung tama ang iniisip ko ay ang sinabi ni Rhian ay example ng Irony. Maganda naman talaga ako dahil nasa lahi na namin iyon, naging lamang lang talaga siya dahil mas magaling siya pumorma. “Ang galing ko talaga!” hiyaw ko. Ngunit, agad din akong napatakip ng bibig nang ma-realize ko kung nasaan ako.

nakangiti nitong sabi. Habang nakahiga nag iisip si althea kng anong klaseng buhay ang kakaharapin nya sa manila.Iniisip dn nya kung mabait ba ang magiging amo nya? Kung ano tlga ang mgiging trabaho nya sa bahay nito at kung papayag kaya ito na makapasok sya sa college habang nag tatrabaho sya? Ang daminh gumugulo sa isip ni althea ng gabing iyon. Kya ang ending madaling araw nrin sya nakatulog.

Madalas ang istorya ng kanilang pinagmulan ay isang running away bride/groom, nakipag one night stand sa isang bilyonaryo o di naman ay anak sa pagkadisgrasyada ng ina. Sari-saring kuwento ang pumapasok sa isipan niya at gustong gumawa ng lugar sa utak niya. Hindi niya maubos maisip na imposible naman yata ang mga iniisip niya. Iyong mga kuwento ng mga kilala niyang tao ay posible iyon, pero ang kuwento niya ay isang kathang-isip na kahit sa panaginip niya ay imposibleng mangyari.

Napangiti s’ya nang matapos sumagot ay sabay pa’ng humikab ang dalawa. “And lying is bad. You should be honest at all times. Okay? Palagi n’yo iyon tatandaan,” pangaral n’ya dito kahit pa halos kalahati na lang ng mga mata nito ang nakabukas. Kahit nasa ganito silang sitwasyon ay pipilitin n’ya pa din na maging normal ang buhay ng mga ito, kagaya nang pagbabasa dito ng kwento na kinasanayan n’ya nang gawin bago matulog ang mga ito.

“Kwento tungkol sa dragon, sa isang bukal na nagbibigay ng karunungan, at sa isang espada na walang makabunot.” Bahagyang napangiti si Raina. “Fairy tale nga.” “No,” mariing sagot ni Jaxen. “It was real.” Napakunot-noo siya. “At dahil doon… nakuha ko yung espada. At napatay ko yung dragon.” Hindi niya alam kung paniniwalaan ba niya iyon o hindi. “Pero,” patuloy ni Jaxen, mas malalim ang tono, “iba ang realidad sa fairy tale. Sa kwento, diretso lang ang ending. Sa totoong buhay… maraming liko.”

"Actually, marami kami noon. Pero ako ang presidente kaya taob silang lahat sa akin." "Let me hear what you know, then." He tilted his head as he pierced her with cold stares, hindi niya alam kung natutuwa ito o hindi. "Are they even real?" Well, she can't tell because what she knows were all based from Jan's stories. Masyadong naloloka ang babaeng iyon kay Doc. Art noong college sila kaya naman panay ang kuwento nito kay Rain, pero sana naman ay may katotohanan ang mga iyon dahil labis-labis na ang kahihiyang ina-abot ni Rain sa binata ngayon pa lang.

Pwede namang makiusyoso nang hindi halata. Nagsimula nang umandar ang kotse at panay ang kuwento ni tita Cole habang nasa byahe. Kung ano ano na lang kinukuwento niya, sobrang daldal niya pala. Akala ko noon mataray siya at tahimik. Fake news pala yon, kaya siguro minsan ayaw pang umuwi ni boss kasi maririndi siya sa boses ng mama niya. Ayaw pa naman ni boss ng maingay. Siguro nagmana siya sa papa niya. Tawa lang ako ng tawa sa mga kuwento niya dahil puro iyon kalokohan ni boss noong nag aaral pa. Basagulero pala siya at laging nasasangkot sa away noong high school dahil sa pagiging chickboy niya. Play boy din pala ito at fuck boy, well di naman na nakakapag taka. Sa gwapo ba naman niyang yo

Dahil bukas uumpisahan ko na ang mag job hunting na sana ay may tumanggap pa sa akin kahit na buntis ako. Kaagad na kumain din ako pagkatapos kong magluto. Tila nakakabingi ang katahimikan sa bahay na ito kung kaya't binuksan ko ang radyo upang makinig ng music. Nagkataon naman pagbukas ko at nasa isang programa na nagbabasa ang DJ ng isang kuwento galing sa isang sender. Kakaumpisa pa lamang ng kuwento kung kaya't pinakinggan ko ito ng maigi. Habang sumusubo ako ng pagkain hindi ko mapigilan ang malungkot dahil halos magkahalintulad ang buhay na dinanas namin ng sender sa kuwento. Mas lalo akong nalungkot nang umabot sa point na nagkaroon siya ng miscarriage dahil sa stress at iniwanan pa s

“So, kapag nagkagulo at biglang pumutok ‘yong lobo ay baka magulat ang lolo mo dahil matanda na siya. Kapag nagkagayo’y tiyak na aatakehin siya, magiging kasalanan pa natin, ‘diba?” “Are you a writer, baby?” Tanong niyang hindi magkamayaw sa pagtawa. “A frustrated writer.” Natatawa ring tugon ko. “Baby, sa palabas lamang at sa mga kuwento lang nangyayari ang ganyang bagay. Nasa reyalidad tayo, eh.”

Tch! "Here's your drink. Enjoy!" I sipped the juice and carefully watched the people dancing on dance floor. Muka naman silang masaya, may problema din kaya sila? Lahat ng tao talagang dumadaan sa problema pero bakit pakiramdam ko ako na ang may pinaka pasan ng malaking problema sa mundo. Hay Stella, bakit ba naman pati sila iisipin mo. Just curious, masama ba yon?