Escape From Reality Novels & Stories

Sambit ng Ama nito sa kanya, at pinanggigilan ang pisngi nito. Napangiti na lang ako sa aking nakikita. This is it. This is the time, when the new chapter of my life will begin. With the man I was running away from then. But no matter what I do to escape, destiny still brings us together. Because I'd realized, he was destined to save and protect me from darkness. -Erebusyuri ....THE END....

sabi naman niyang pinigil na ang sariling mamilit. Hindi ko na siya pinansin at sinara na ang butas sa nanginginig na mga palad. Hiding there must be a safest thing, but he can't be trusted. I decide not to trust anybody the moment I plan the escape! Lumalapit ang mga grupo ng kalalakihan, at ang mga pagsabog ay lalo lamang lumalakas. Mga huni ng mga ibong nagkarerahan sa paglipad ang bumungad sa pagtingala ko. Kumakabog na naman ang dibdib ngunit walang pagdalawang isip na nagsimulang silipin ang kanilang mga hakbang.

“L-leave… I don’t want to hear any words from you r-right now.” Parang dinurog ang pagkatao ko, hindi lang puso ko dahil sa mga katagang sinabi niyang ‘yon. Dahan-dahan akong lumayo sa kaniya at wala sa sariling lumabas ng opisina niya. Nagmamadali akong sumakay ng elevator at dali-dali kong pinindot ang ground floor button. Nang bumukas na ang elevator ay nagmamadali akong lumabas doon at palabas na sana ako ng exit nang biglang may humarang sa akin.

Sa paglipas ng maraming taon ay nananatili pa ring pamilyar sa pandinig ko ang boses na 'yon. Dali-dali akong tumayo mula sa pagkakaluhod at wala sa sariling tumakbo paalis. Hindi ko na pinansin ang sabay-sabay nilang pagtawag at ang nakakaawang tingin ng bawat makakasalubong ko sa 'kin. All I want right now is to escape. To get away from them. Hindi ko alam kung paano ko pa nagawang makarating sa condo na tinutuluyan ko ng ligtas. Medyo nanginginig kasi ang mga kamay ko kanina habang nagmamaneho.

Hindi lang iyon, napaka wild nito sa kama. “Gusto niyo bang gumawa ako ng paraan sir para magkita kayo?” tanong nitong muli sa kaniya ngunit umiling lang siya. “Magsasabi na lang ako sayo.” sabi niya at pagkatapos ay pinaikot ang kanyang swivel chair at tumanaw sa labas ng floor to ceiling window na salamin. Nagbuga siya ng usok. Hindi niya kailangan ng distraction sa ngayon dahil kailangan niyang mag-focus sa ginagawa niya. Kailangan niyang mapabagsak ang taong iyon dahil kung hindi ay hindi siya matatahimik.

halos pabulong na sabi ko. “What?” I know he heard me. He must want to hear it again. “Help me escape reality,” I said, still almost in a whisper. I felt a tear run down my check pero mabilis ko iyong pinahid. “Not like this, Ai,” he murmured. “Then how?” He wasn’t able to say a word. Nag-iwas siya ng tingin and just stared in front. Nakita kong humawak siya sa manibela at unti-unti iyong humigpit.

--- KINAGABIHAN — ELLISON MANSION Tahimik ang paligid pero may thrill sa hangin habang naghihintay ang mga kaibigan ni Psyche sa sasakyan na nakapwesto sa likod na bahagi ng napakalawak na property ng mga Ellison. Maliwanag ang buwan, at ang daming guard posts—pero sanay na si Psyche. Operation: Great Escape. Tahimik siyang lumabas sa balcony ng kanyang room, lumusot sa side garden, at naglakad nang nakayuko, iwas-ilaw, parang ninja.

I covered my face from the shockwave, then sprinted inside. Smoke, alarms, collapsing steel—and there, half-buried under debris, Rhea coughed, eyes open. “Got you,” I said, hauling her up. She grinned weakly. “Told you I always make it back.” But before we could move, the central monitor flickered again—Jake’s face forming out of static. “It’s not over. She escaped the core… and she’s inside the global grid.” Rhea’s smile faded. “You mean the clone?”

I stunned, nanuyo bigla ang aking lalamunan, the way he talk parang nahihirapan siya. "B--akit k--kanapata-tawag?" Nauutal kong tanong. May part sa akin na parang gusto ko siyang makita, namimiss ko ba siya? Bahagya kong sinuntok-suntok ang dibdib ko ng magka nda-buhol na naman ang tibok doon. "Why did you leave me Stella. Why ?! I'm dreaming again, you're not real. I am fooling myself again." I gasped. HIndi ko inaasahan ang sasabihin niya.

Naglandasan muli ang luha sa mga pisngi ni Dailyn at saglit pa siyang umupo sa kanilang kama, huminga ng malalim at pinahid na muna ang luha niya atsaka tumayo at naglakad na palabas ng kanilang kwarto. Nakaalis siya ng bahay na tanging ang kasambahay lang ang nakakaalam. Bumalik siya ng resort upang daanan si Chris. Muling nagbilin sa mga tauhan at sinabi niyang wag ipapaalam sa kahit kanino lalo na sa Mama niya at kay Edward na kasama niya si Chris na umalis dahil madaling maiisip ng mga ito na sumama siya sa kaibigan. Sinabi niya rin sa mga ito na hindi siya magtatagal at babalik rin naman upang hindi rin maghinala ang mga ito.