Escape From Reality Novels & Stories

Sambit ng Ama nito sa kanya, at pinanggigilan ang pisngi nito. Napangiti na lang ako sa aking nakikita. This is it. This is the time, when the new chapter of my life will begin. With the man I was running away from then. But no matter what I do to escape, destiny still brings us together. Because I'd realized, he was destined to save and protect me from darkness. -Erebusyuri ....THE END....

sabi naman niyang pinigil na ang sariling mamilit. Hindi ko na siya pinansin at sinara na ang butas sa nanginginig na mga palad. Hiding there must be a safest thing, but he can't be trusted. I decide not to trust anybody the moment I plan the escape! Lumalapit ang mga grupo ng kalalakihan, at ang mga pagsabog ay lalo lamang lumalakas. Mga huni ng mga ibong nagkarerahan sa paglipad ang bumungad sa pagtingala ko. Kumakabog na naman ang dibdib ngunit walang pagdalawang isip na nagsimulang silipin ang kanilang mga hakbang.

Sa paglipas ng maraming taon ay nananatili pa ring pamilyar sa pandinig ko ang boses na 'yon. Dali-dali akong tumayo mula sa pagkakaluhod at wala sa sariling tumakbo paalis. Hindi ko na pinansin ang sabay-sabay nilang pagtawag at ang nakakaawang tingin ng bawat makakasalubong ko sa 'kin. All I want right now is to escape. To get away from them. Hindi ko alam kung paano ko pa nagawang makarating sa condo na tinutuluyan ko ng ligtas. Medyo nanginginig kasi ang mga kamay ko kanina habang nagmamaneho.

Hindi lang iyon, napaka wild nito sa kama. “Gusto niyo bang gumawa ako ng paraan sir para magkita kayo?” tanong nitong muli sa kaniya ngunit umiling lang siya. “Magsasabi na lang ako sayo.” sabi niya at pagkatapos ay pinaikot ang kanyang swivel chair at tumanaw sa labas ng floor to ceiling window na salamin. Nagbuga siya ng usok. Hindi niya kailangan ng distraction sa ngayon dahil kailangan niyang mag-focus sa ginagawa niya. Kailangan niyang mapabagsak ang taong iyon dahil kung hindi ay hindi siya matatahimik.

--- KINAGABIHAN — ELLISON MANSION Tahimik ang paligid pero may thrill sa hangin habang naghihintay ang mga kaibigan ni Psyche sa sasakyan na nakapwesto sa likod na bahagi ng napakalawak na property ng mga Ellison. Maliwanag ang buwan, at ang daming guard posts—pero sanay na si Psyche. Operation: Great Escape. Tahimik siyang lumabas sa balcony ng kanyang room, lumusot sa side garden, at naglakad nang nakayuko, iwas-ilaw, parang ninja.

I covered my face from the shockwave, then sprinted inside. Smoke, alarms, collapsing steel—and there, half-buried under debris, Rhea coughed, eyes open. “Got you,” I said, hauling her up. She grinned weakly. “Told you I always make it back.” But before we could move, the central monitor flickered again—Jake’s face forming out of static. “It’s not over. She escaped the core… and she’s inside the global grid.” Rhea’s smile faded. “You mean the clone?”

I stunned, nanuyo bigla ang aking lalamunan, the way he talk parang nahihirapan siya. "B--akit k--kanapata-tawag?" Nauutal kong tanong. May part sa akin na parang gusto ko siyang makita, namimiss ko ba siya? Bahagya kong sinuntok-suntok ang dibdib ko ng magka nda-buhol na naman ang tibok doon. "Why did you leave me Stella. Why ?! I'm dreaming again, you're not real. I am fooling myself again." I gasped. HIndi ko inaasahan ang sasabihin niya.

napalabi ako. “Nu-uh! Escaping from reality wouldn't help you at all, sister. Kahit pumunta ka pa sa pinakadulo ng mundo, hindi mo magagawang mag-move on dahil alam mo sa sarili mo na nasa taong iyon ang puso mo. Believe me, Cordie, I've been there and pathetically done that, and you know the rest.” “Bakit kaya ang drama ng buhay natin, 'no?”

Ang alam niya lang ay kailangan niyang makalayo sa lugar na pinanggalingan niya. “Where should I go…” paulit-ulit niyang usal habang naglalakad at naghahanap ng masisilungan sa kalsadang walang kabahay-bahay at katao-tao. Malayo-layo na din ang nalakad niya. She couldn’t hear the footsteps following her anymore. Maybe they got tired of looking for her. She had done this numerous times, yet this was the only time she truly succeeded in getting away from them. Without thinking about the consequences of her actions, she still managed to smile.

Wika pa nito bago tuluyang umalis. ........ Maxine POV How can I escape? Masyadong mahigpit ang mga tauhan ni Mr.Harold Zhang.. Anong pwede kong gawin! Ayaw kong manatili sa lugar na to! Ayaw kong maghintay at umasa na may mag rescue sa akin! "Wag munang subukang tumakas pa!" Gulat akong napa tingin sa may pinto! Si Mr.Zhang. "Alam mo,believe din ako sayo,nagawa mong paibigin ang pamangkin ko nang walang kahirap-hirap..ngayon sinusuway na niya ako." Sabi pa nito.