Escape In Tagalog Novels & Stories

I'm stuck. Sinalubong ako ni Manang ng yakap pagbaba ko pa lang ng sasakyan. "Jusko, Iha! Nag-alala naman ako sayo, akala namin na kidnap ka uli dahil bigla kana lang nawala!"

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Biglaan pa! Babalik na sana ako ng kwarto ko ng mapansin kong nakaupo sa gilid ng hagdan si Spencer na tila natatae. "Hey, bakit ka nandyan" tanong ko sa kanya. "Natatakot ako" biglang sagot niya. "Malakas na bagyo ang kumuha sa mom and dad ko kaya tuwing malakas ang ulan, hindi ako makatulog kasi baka kuhain din nila ako"

Napahinga ako ng malalim. "Fine, ano bang sasabihin mo? Shoot it," tumayo siya nang deretso, huminga nang malalim at bumulong ng alien words. "Gustokongmagsorrykasiangtangamo," napasimangot ako sa sinabi niya. "What the hell was that?" Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin.

Kahit ba na taga-sulat lang ako ng mga sinasabi ng mga kliyente gamit ang shorthand ay mahirap pa din lalo na kung emosyon lang ang pag-uusapan. "Can we just... escape?" wala sa sarili kong nabanggit habang nakatingin sa bintana, inoobserbahan ang mga nadadaanang lugar. I heard him chuckle. "My little Ali is up for an escape. Sure thing," aniya bago iliko ang kotse sa daang hindi ko alam.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

ayoko ng ganito na pinagkakaguluhan ako ng mga tao bagay na Hindi ko nakasanayan. hinila ko ang kamay ng aking bestfriend na si Izel papalayo sa grupo ng mga kabataan iyon at saka naglakad ng mabilis. " Ziri, marami kang kailangang ipaliwanag sa akin mamaya!" expexted ko ng sasabihin ni Izel sa akin. "oo. mamaya i will wxplain but for now we have to escaped them. bilisan mo!"

“G-gusto mong maputukan, ha . . . S-sige . . . Ito na!” Nagtagis ang mga ngipin ni Michael. Mahigpit nitong hinawakan ang kaniyang balakang saka mas pinabilis ang paglabas-pasok sa kaniya. Tirik ang mga matang napanganga siya, napatingala naman sa kisame si Michael, hanggang sa pumulandit ng sabay ang kanilang mga katas. “Ugh, shit! Sarap!” nanlalata na sabi ni Michael.

Maglaho. Hilam sa mga luha akong pilit ba tumakbo paalis. Parang baliw na tumatakbo pero wala na akong pakialam pa. Kung mabangga man ako ay ayos lang basta huwag ko lamang maranasan pang muli iyon. But someone grabbed me, my heart beats fast in fear. Baka isa ito sa mga lalaki kanina. No. Ayoko na. Hindi ako papayag na mapagpatuloy nila ang gustong gawin sa akin. Mabilis akong nagpumiglas sa humawak sa akin. Ngunit napatigil rin ng maamoy ko ang napakapamilyar na pabango. Tumaas ang tingin ko sa taong nakahawak sa akin. "A-A-Azazel?"