Novel & Cerita Escaping From Reality

Mula sa kinaroroonan niya ay kita niya na ang escape ramp. Wala siyang naririnig kundi ang kabog ng dibdib niya, pakiramdam niya ay nabablangko siya at hindi makapag-isip ng maayos. Para bang may nag-uutos sa isip niya na idiretso ang sasakyan niya at lampasan ang escape ramp. Nilunok ni Darlyn ang laway niya saka niya hinigpitan ang pagkakahawak sa manubela para ihanda ang sarili niya sa pagkabig ng manubela niya.

“L-leave… I don’t want to hear any words from you r-right now.” Parang dinurog ang pagkatao ko, hindi lang puso ko dahil sa mga katagang sinabi niyang ‘yon. Dahan-dahan akong lumayo sa kaniya at wala sa sariling lumabas ng opisina niya. Nagmamadali akong sumakay ng elevator at dali-dali kong pinindot ang ground floor button. Nang bumukas na ang elevator ay nagmamadali akong lumabas doon at palabas na sana ako ng exit nang biglang may humarang sa akin.

mahaba niyang paliwanag saka nag-aalala pang tumingin sa akin. I chose to walk this path, I expect something like this. Pero hindi ko parin maiwasan ang kabahan sa totoo lang. Matagal nang naging miserable ang buhay ko, I have live so pathetically because I wanted to escape the reality. I wanted to run away from everything but now that I have the courage to desire despite of my uncertainty, I won't run away anymore.

Wala ka dito para mag-daydream! Huminga ako ng malalim, pilit na ibinabalik ang sarili sa realidad. Kailangan ko mag-concentrate, trabaho to, hindi pwedeng maging malisyosa. Pero grabe naman, sana ilayo ako sa tukso! Ayokong magkasala.

The one everyone awaited was too busy waiting tables and paying off debts. “Another thing,” Mirai added, as if reading my thoughts, “to me, the beings around us don’t feel real. Think about it—we can die and be revived at the chapel. And all this magic, these weird floating panels? It’s like we’re trapped in a video game.”

Nandito ba talaga siya, o isa siyang mirage na ipinanganak mula sa aking desperasyon? Lumalabo ang kwarto at nanlalabo ang gilid ng aking paningin na parang ang realidad ay dumudulas sa aking mga daliri. Nanghihina ang katawan ko sa bawat minutong lumilipas. Pakiramdam ko ay aalis na ako sa katawan na ito. Ang aking lakas ay humihina, ang aking katawan ay humihina, at ang aking kamalayan ay kumukupas na parang kandilang kumikislap sa hangin. "Veronica..."

Nagpaalam naman ako sa kaniya pero mabilisan lang at iniwasan ko na din talagang magkaroon kami ng eye contact. Habang paakyat sa office ay pinilit kong iwaksi sa isip ko ang mga pangyayari. Kaso ngayong andito ako sa elevator, the same one where we were trapped once, di ko maiwasan kundi mag isip pa rin muli. ‘Ito na ba yun? Siguro nga. Jada, tama na ang pantasya. Balik reality na muna uli. At tandaan mo, sa tunay na buhay, hindi lahat nagiging masaya.’

--- KINAGABIHAN — ELLISON MANSION Tahimik ang paligid pero may thrill sa hangin habang naghihintay ang mga kaibigan ni Psyche sa sasakyan na nakapwesto sa likod na bahagi ng napakalawak na property ng mga Ellison. Maliwanag ang buwan, at ang daming guard posts—pero sanay na si Psyche. Operation: Great Escape. Tahimik siyang lumabas sa balcony ng kanyang room, lumusot sa side garden, at naglakad nang nakayuko, iwas-ilaw, parang ninja.

Paano naman 'to gagana. "What's happening?!" "She's trying to let them escape! Your a failure Ezekiel, your punishment is waiting for you at the hideout." "Word Magic: Microphone!" Sigaw ni Maica at may lumabas na salita sa harap niya. "Guys, use your magic to escape! He can only cancel your magic when he can see you! Maghiwalay-hiwalay kayo pero dapat may kasama kayo. I'll be with Trixa, KC and Princess Cassy."

Walang tunog. At sa pagitan ng mga bituin at anino, may pakiramdam akong… hindi kami mag-isa. **************************************************** 💫 “They thought they escaped the darkness. But sometimes, the past doesn’t chase you — it waits.” ****************************************************