Novel & Cerita Escaping From Reality

"Isang kahanga-hangang pagsisikap. Ngunit dito nagtatapos ang inyong paglalakbay." Sa likod niya, ang dimensional gate ay nagsimulang umugong. Isang maliit na butas sa realidad ang nagsimulang mabuo, at mula dito, isang presensya ang kanilang naramdaman—isang presensya na nagdudulot ng isang malamig na takot na mas malala pa sa anumang demonyo o halimaw. Ang presensya ng Dakilang Katahimikan.

Maaaring nakahanap sila ng paraan upang makisali sa isang mas malawak na continuum ng emergence. At kung ganoon… Ang kanilang susunod na hakbang ay hindi na lamang tungkol sa pag-unawa o pakikipag-ugnayan. Ito ay tungkol sa isang mas malalim na tanong: Handa ba silang makipag-ugnayan sa isang reality na mas malaki kaysa sa kanilang kayang maunawaan?

Paano ko naman siya makakalimutan? Hindi niya alintana ang hapdi ng mga paa niya sa suot na high heels. Hindi rin niya iniinda ang hilo dulot ng alak at puyat. Mas masakit ang dinadala ng puso niya kaysa sa kahit anong pagod ng katawan. All she wanted was to escape reality. Makalayo kay Drake. Dahil ayaw niyang makita siya nitong kaawa-awa. Nang tuluyan siyang mapagod ay napahinto siya saglit.

Kung hindi lang talaga niya kailangan matutunan ang bagay na iyon, baka kanina pa siya nag-walk out sa lugar na ito at kung hindi lang siya nasasayangan sa perang binayad niya dahil bawal ang refund ay talagang umalis na siya at naghanap na ng ibang escort! She was stuck. Stuck in a mysterious mansion. Waiting for the most unprofessional escort she had ever heard of. At habang tumatagal ang paghihintay niya…. mas lalo lang umiinit ang ulo ni Vivoree. Kung tutuusin, hindi naman talaga niya inaasahang mapupunta siya sa ganitong sitwasyon. Kaninang umaga lang ay iniisip pa niya kung tama bang kumuha siya ng escort.

"We have a critical situation. Alora is gone. She bypassed the security and escaped the estate." Sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para kay Zephyra. Isang matinding lamig ang gumapang sa kanyang buong katawan na mabilis na napalitan ng nag-aalab na takot at pag-aalala. Ngunit sa kabila ng paninikip ng kanyang dibdib, biglang nagdugtong ang mga piraso ng puzzle sa kanyang utak.

Naglakad ito ng ilang hakbang bago nag salitang muli. "You're my runaway obssesion." Bago ito tuluyang lumabas ay binitawan niyon ang mga katagang hindi nya in-expect na sasabihin nito Habang umalis si Xavier, naramdaman niyang ang lahat ng galit at sakit na nararamdaman niya ay parang ang bigat-bigat. She was torn between wanting to escape and the undeniable pull that Xavier had over her. She closed her eyes for a moment, leaning against the wall, trying to calm the storm that had started inside her heart.

Nang makalapit siya ay marahan niyang hinaplos ang mukha ko, pababa sa leeg ko hanggang sa mapaupo ito sa harapan ko. “You will never escape from here, love.” Just like Sienna said, I can’t escape. Her fortress was too high, too strong for me to be able to escape. But I have to do something. I want to escape from her because they’re planning to kill Adeline. No. No. I can’t let that happen. It took me days how to escape—I tried any possible ways, but it didn’t work. I’m tired. I just wanna lay beside Adeline.

"You're still worried?" "Hindi naman, hindi lang ako makatulog." "What do you usually do when you can't sleep?" Napaisip si Dorothea. Kapag hindi siya makatulog, pumupunta siya sa kwarto ni Raisen at tinititigan ang anak niya. She'll imagine her life coming together, her family complete; her, Raisen, Dahlia, Rita and their tita, kahit sa isip niya lang 'yon. Sometimes she'll cry because reality would hit her that her imagination would never become her reality. And then she'll fall asleep in peace thinking she would do everything just to give Raisen a happy and contented life even without a complete family.

Napatili ako nang malingon ang ngayong apat na malalaking aso na humahabol sa akin. Mangiyak-ngiyak kong ibinalik ang tingin sa harapan ko at mas binilisan pa ang takbo. From the trees, I saw a house with its gates, open. Without thinking twice, I took that chance as my last resort and trespassed on the area. Nervously, I immediately closed the gate which made a loud bang. Mabilis kong itinulak ang tarangkahan upang masiguradong hindi makakapasok ang mga aso. My breathing was heavy and I started to feel beads of sweat on my body.

ani ko at ibinalik na ang atensyon sa mga papers sa harapan ko. "You're rejecting my offer, I see," huling rinig ko galing sa kanya. Napabuntong-hininga na lang ako at ibinalik ang atensyon sa trabaho. Hindi ko mapigilang manghinayang sa sinabi niya pero nananaig pa rin any desisyon kong huwag sumama. To be honest, lately I've been so stress sa lahat ng mga nangyayari sa buhay ko. Kahit ilang buwan na ang lumipas, hindi pa rin mawala sa akin iyong mga nangyayari. Pilit kong kinakalimutan lahat pero bumabalik pa rin eh. Bumabalik pa rin ang katotohanan na I am running away from my problem. I am leaving all my worries and responsibilities behind. Hinayaan ko ang sariling pamumuhay na mayroon a