Every Step You Take Novels & Stories

Tahimik. Walang gumalaw sa pagitan namin, pero para bang umiikot ang mundo. Ilang segundo akong hindi nakasagot, kasi hindi ko alam kung saan ako magsisimula. He took another step closer. Ramdam ko ang init ng hininga niya, halos ilang pulgada na lang ang pagitan namin. “Every day I see you, and it kills me. Alam kong hindi ako dapat — alam kong may ibang lalaking nasa isip mo pa rin. Pero Liza…”

Ready when you are. She smiled to herself, heart beating a little faster. She grabbed her purse and made her way to the door, taking one last look in the mirror. *One step at a time,* she reminded herself, feeling the weight of her own uncertainty. But this time, it felt like the first step toward something worth taking.

Lahat ng mata ay nakatutok sa kanya, ngunit iisang tao lamang ang kanyang nais na makuha ang pansin—si Stephan. Habang naglalakad siya papunta sa set, ang bawat hakbang niya ay parang sinadyang gawin upang makaakit. Ang kanyang bawat galaw ay puno ng kumpiyansa, tila isang reyna na naglalakad sa kanyang trono. Ang bawat kilos ay maingat, ngunit natural, na para bang siya ang nagdidikta ng ritmo ng bawat sandali sa paligid niya.

Hindi bahagi ng plano ang tawa ko, pero marahil iyon mismo ang dahilan kung bakit mas naging kapani-paniwala. Sa sandaling iyon, nakalimutan ko ang mga taong nakatingin sa amin. Mukhang ganoon din siya. Tahimik na nanatili ang realization sa pagitan namin. Dinampot ni Vance ang baso niya, uminom, at nagpatuloy sa pag-uusap na para bang walang kakaibang nangyari. "Ito ang step one," sabi niya. "Ang promotion ang step two."

I didn’t even thought I’d see him after I left, dahil ang balak ko noon, bitawan ang lahat. Bitawan ang lahat ng makakapag-paalala sa akin sa kaniya. Yet, here I am. Always one step forward and three steps back. “How’s life, Stephen?”

"Sana kapag maging successful na ako nandyan ka pa rin. Hindi ko alam kung papano pero gagawin ko ang lahat para maging karapat dapat sa 'yo Kuya. Para maging deserve naman ako sa mga sakripisyo mo." "I'm here to support you. Don't rush. Take everything slowly. One step at a time, Baby. Life is not a race. Know that I believe in you. I know one day you'll gonna make it and I will be the first one cheering for you." Maingat niyang pinunasan ang mga luha ko.

Kung hihilata lang ako maghapon, baka mas lalo akong hindi makagalaw. Kukunin ko lang ang cellphone ko sa may tukador. That will serve as my first step. Bukas naman ay ang pintuan na ang aabutin ko ng lakad. Step by step lang dapat araw-araw, hanggang sa tuluyan na akong makalakad ng maayos. Tama. Nakaya ko ngang gumaling noon sa matinding pagkakaospital, ito pa kaya na simpleng pagkakadulas lang ang sanhi?

Ang akala kong hindi ko kaya, makakaya ko pala. It takes courage to approach the unknown and all its risks. It takes courage to live the life that you want. It takes courage to numb all the negative monstrous thoughts that surround you about everything that could go wrong if you take that jump. It takes courage to believe that you deserve something beyond what you can reach at this specific moment. Take the baby steps that could help get headed in the direction of where we would like to be, whatever these baby steps may look like. Inabot niya ang aking kamay at sa dilim, sabay kaming naglakad makapunta lang sa liwanag.

Hanggang sa may tumulong butil ng luha galing sa mata ko. Hindi ko alam na umiiyak na pala ako. “You don't have to be sure of where you're going or what the next step is; sometimes all you have to do is take the first step and that is to move.” My eyes rest, not unblinking but slowed; yet the effect is soft and inviting instead of harsh. Perhaps it is his lips that give away my intention, not quite smiling but tilting as if they mean to. “Cheer up, you’re not alone. God is with you,” he said and then tried to hold my hand.

Saad ko. "Okay, on three. 1... 2.. 3. Go!" Sigaw ko. Habang tumakbo si Sophia at pinatumba ko lahat ng mga humarang sa kanya. Ako naman ay naglakad takbo lang. Kasi nga baka di ko mabigyan ng daan si Sophia. Malapit ng makarating si Sophia sa mini toaist rig kaya tumakbo na ako.