Everything Will Be Alright Novels & Stories

"You look pale..." Napatingin ako Drale na nasa harapan ko, nakita ko ang pagaalala sakanyang mata kaya huminga ako ng malalim. Mabilis akong naglakad sa pinto. "I'm okay, Kez. I'm always okay." Saad ko bago lumabas. "Pwedeng humingi ng water bottle?" Tanong ko sa waitress. Agad siyang tumango, siguro nakita ang pamumutla ko.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

“Are you okay? God! Are you okay? Okay ka lang ba talaga? Daijoubo? Siguro ang relasyon namin ni Daiki ang pinaka-predictable o inaasahan ng lahat, mula sa magkaibigan hanggang sa magka-ibigan. Sinagot ko siya noong una dahil siya lang ang nag-iisang taong nagpakita sa akin ng totoong pang-unawa at pagmamahal. Para sa akin ayoko siyang mawala kaya sumang-ayon ako sa tanong niya. Tinanong lang niya ako, ganun lang kasimple. Bakit ako aayaw kong pabor naman sa akin ang lahat, hindi ba?

Sigurado naman akong safe kami rito dahil napapaligiran kami ng malalaking glass wall. "Happy Birthday to you! Happy Birthday to you! Happy Birthday, Happy Birthday! Happy Birthday dear Ally. Happy Birthday ALLY!!" Nakangiti kong pinanood ang lahat habang kinakantahan si Ally. Hindi ko alam kung ano'ng kalalabasan ng araw na ito kung wala ang tulong nila. Sobrang nakakataba lang ng puso. "Yehey!!! Make a wish na little boy."

Things are slowly falling into place. We are where we really have to be. Hindi pa man gano’n kaayos ang lahat, alam ko na kung nasaan man kami ngayon, it was fate that dictated this for all of us. And I am just glad that things are slowly becoming peaceful for all of us. And I'm hoping that will be the case until the end.

Dahil sa tanong ni Ella ay hindi ko tuloy alam kung ano bang dapat kong isagot dito. "D-Did Something happen between you and Rexx?" She asked again. I gaze at her, dahilan para mapabuntong hininga siya. "Okay! Lang kahit hindi mo sabihin, Just don't be sad Janna, I'm sure, kung ano man ang naging problema niyong mag-asawa, malulutas niyo yan in the right time. So don't lose your smile of yours, hindi magandang tignan para sa isang napakagandang modelong tulad mo ang nagiging malungkot, kaya ngitian mo lang kung ano mang problema meron ka ngayon okay? Everything will be fine Janna, until the right time came."

Tumingin ako sa kanila nang tuwid, tuyo ang mga mata ngunit nagliliyab ang puso sa bagong hangarin. “Akala mo ay nanalo ka na?” wika ko, at bagama’t mahina ang aking tinig, ito ay matatag at puno ng diin. “Akala mo ang pagkuha ng lahat ng akin ay magpapasaya sa iyo? Masiyahan ka habang maaari pa, Elise. Masiyahan ka sa mga bagay na hinding-hindi naman talaga sa iyo. Dahil balang araw... babalik ako. At sa pagbabalik ko, hindi ko lang bawiin ang mga kinuha mo. Kukunin ko ang lahat ng iyong gusto, ang lahat ng iyong ninakaw, at ang lahat ng inaakala mong nagpapabukod-tangi sa iyo.”

Kailangan ko pa din mag-ingat dahil kay Annalise, wala na daw talaga ito sa tamang pag-iisip. I hope soon everything will be okay. I'm still hoping that one day everything will be in favor of what I want...Soon...I will be healed.

Aniya. Tumango ako. And afterwards, the awkward atmosphere follows. "Uhm... Mukha may gagawin ka pala. Sorry sa abala." Aniya habang ay alanganing ngiti sa labi. Napabuntong-hininga ako at umiling. "It's fine. At hintayin mo ako mamaya sa inyo." Saad ko. Agad na nagsalubong ang kilay niya at mariin akong tinitigan.

Ibinigay niya muna ang baby kay Mama Joy saka ako niyakap. “Everything’s gonna be alright, nandito ako. Kahit anong mangyari nandito kami para sa ‘yo, okay? I love you.”