Excerpts From The Little Prince Novels & Stories

Kung papayagan lang sana siya ng langit na makasama ang kanyang anak araw-araw. Marahan niyang kinurot ang pisngi ng anak. "Ang babasahin ni Daddy ngayon ay ang kwento ng The Little Prince." Binuksan ni Adrian ang libro. Ang manipis nitong mga labi ay bahagyang gumalaw habang isang magnetiko at napakagandang boses ang nagsimulang dumaloy mula sa kanyang lalamunan. Hindi lang si Bunbun ang nakinig nang may buong interes; maging si Noah na kailanman ay walang pakialam sa mga fairy tales ay tuluyang nakuha ang atensyon at natahimik sa tabi.

Binuksan ni Sapphire ang pahina ng fairy tale tungkol sa Little Prince at mahinahong binasa ang pinakakilalang linya mula rito. Habang binabasa niya ito, unti-unting bumitaw ang maliit na daliri ni Kiam na nakahawak sa kanyang manggas. Napapikit ito, at ang maliit na ulo ng bata ay sumandal sa kaliwang balikat ng kanyang ama, mahimbing na natutulog na parang isang munting anghel. Sa sandaling ito, ang presensya ng isa pang tao sa silid ay biglang naging kapansin-pansin, dahilan upang hindi na magkunwari si Sapphire na hindi niya ito napapansin.

Okay," nakangiting sagot nito sa akin. Nakamasid lang ako sa mga ito. Ang likot na ng aming little prince. Nakipaglaro na nga ito sa kanyang Papa. Makikita na nag-enjoy ito sa tubig. Napangiti ako. Parang kailan lang nasa sinapupunan ko pa ito. Ngayon, ang laki na. "Zeus, huwag magtagal sa tubig," paalala ko sa anak. "Babe, tama na siguro."

Sa malambot at tahimik na boses, binuksan ni Cassie ang libro ng fairy tale tungkol sa The Little Prince at sinimulan niyang basahin ang pinaka-iconic na linya ng kuwento. Ang mga daliri ni Akie na humahawak sa kanyang mga manggas ay dahan-dahang lumuwag, at ang kanyang maliit na ulo ay sumandal sa balikat ng kanyang ama sa kaliwa, natutulog na parang isang munting anghel.

sabi ni Ren at nahiga na ito na parang walang nangyari. “Not until Mommy read me The Little Prince,” sagot naman ni Luigi at umupo ito sa tabi ni Ren. Hinaplos naman ng lalaki ang likod ng bata. “Mommy, can you please read me the book?” pagmamakaawa nito at nangungusap pa ang mga mata nito. “Sure, Mommy will read it to you,” sabi naman ni Ren dahil nawala siya sa sarili at hindi agad nakasagot.

But his surprise was great to find that they represented the same scenes as the windows Of the gallery, and what was more, that they seemed to be alive, In looking at pictures Of musicians he saw their hands move and heard sweet sounds; there was a picture Of a ball, and the Prince could watch the little dancing people come and go, He turned a page, and there was an excellent smell Of a savoury dinner, and one of the figures who sat at the feast looked at him and said: 'We drink your health, Curlicue. Try to give us our Queen again, for if you do you will be rewarded; if not, it will be the worse for you.' At these words the Prince, who had been growing more and more astonished, was fairly t

Kapag sinabi ng batang ito na wala siyang ginawa. Iyon ang oras na dapat akong kabahan. "Little prince." Malambing kong sabi. "Tell Mommy the truth." Napakagat siya sa labi. At saka tumingin sa kisame. Parang nag-iisip kung magsasabi ba siya o hindi. Hanggang sa napabuntong-hininga siya. "I met the handsome mister again." Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Joan.

He then said in a soft voice wearing a gentle expression, "Of course. Of course. Anything for my little Princess." "Thank you, Grandpa! You're the best." The little girl exclaimed in joy. She was full of happiness. Hearing the little girl complimenting him, the old man's heart melted. He said, "Alright. Your Grandpa will tell you the story now. In the prosperous country in the east lived a beautiful Princess. One day, while the beautiful Princess was reading a book she suddenly felt lonely. And so, she decided to secretly escape and went into the woods. The beautiful Princess was extremely happy and in awe while venturing the woods. But what she didn't know is that a pair of red eyes was wat

tumayo siya, nalaglag sa lupa ang binabasa niyang libro na The Little Prince, nakaupo siya noon sa paanan ng Weeping Cherry Tree . "May ginawa ba sayo si Ronald? Gusto mo kausapin ko siya?" he sounded so concern, just like he always used to be. Hindi na ganoon kapula ang mukha niya, I wonder if he had gotten over his cold, lagi siyang may sakit. Which was odd, because he’s always drinking some pills, which I assumed ascorbic vitamins? “Alam mo bang ayaw ko sa mga user at plastic na tao?” I emphasized the word user.

“Chill my Princess, your little prince are in my hands right now. He’s looking at me and giving me this weird look when I started talking to you. Do you miss your mom, Prince Zayne?” “Mommy don’t listen to him! I’m okay! Wag kayong ma—Arghh!” “Z-zayne!” Tawag nila dito ng marinig ang pagdaing nito. Sinuntok lang naman siya ni Phil sa tiyan dahil sa kaingayan niya. “I don’t give permission to speak little prince.” Seryosong sabi ni Phelio. “Now, I’ll give you until tomorrow Princess Claire. If not then say you last good-bye to your little Prince.”