Ang 'Prinsipe Malungkot' ay isang nakakaantig na kwento ng paghahanap sa katotohanan sa likod ng korona. Nagsimula ito sa isang prinsipe na tila may lahat—kayamanan, kapangyarihan, at admirasyon ng kaharian—pero unti-unting nagpakita ang kwento ng kanyang kalungkutan. Ang palasyo ay naging gintong hawla, at ang bawat pagtingin sa salamin ay nagpapakita ng pagod na mukha sa likod ng mga ngiti para sa publiko. Ang pinakamakapangyarihan sa buong kaharian ay pinakamalungkot sa lahat.
Sa ikalawang bahagi, nakatagpo siya ng isang batang musikero sa labas ng kastilyo na walang alam sa kanyang identidad. Sa mga simpleng kwento at tula ng musikero, natuklasan ng prinsipe ang tunay na koneksyon—ang kagandahan ng pagiging mortal. Ang huling tagpo kung saan ibinaba niya ang kanyang korona para sa isang gabi ng tawanan sa tabi ng apoy ay nag-iwan ng malalim na aral: ang kaligayahan ay hindi nasa kayamanan, kundi sa pagiging totoo sa sarili at sa mga taong nagmamahal sa atin nang walang kondisyon.