Eyes Never Lie Mga Nobela at Kwento

Nakita ko naman ang bahagyang paglingon sa akin ni Lance habang nagda-drive kaya kaya agad akong nag-iwas nang tingin sa kaniya. "Right! Medyo namumugto pa nga ang mga mata mo. What happened?" tanong naman ni Lance. Napabuntong hininga naman ako roon, dahil kahit na itago ko sa kanila ang dahilan nang pag-iyak ko ay sigurado akong malalaman pa rin nila. "You can't hide it anymore, Eliana. Remember that eyes can't lie," dagdag na sabi ni Lance.

Nag-iwan iyon ng mapaklang pakiramdma sa akin kaya napaiwas ako ng mga mata. “You know that cliche line, anak? That ‘eyes don’t lie’?” she paused. “I believe that. I always do.” We fell into another pit of silence, my stomach lurching with this odd feeling that I quite couldn’t name. I don’t know what to feel right now. “Does he talk to you about himself?” Mom suddenly asked.

I’m sure nahalata niya na nanghina ang tuhod ko nang bahagya, para mabawi ko ang aking proud image ay nakipagtitigan ako sa kanya. Tingnan natin kung hindi ka mailang. I am sure lilihis ka nang tingin gaya ng lagi mong ginagawa. What the heck? Halos isang minuto na pero hindi pa rin siya lumilihis ng tingin. Talagang hiahamon niya ako ah. This is not good, the eye, especially the cornea, starts to dry out after just a minute or two. One of us must look away or blink! That somewhat should be dean.

Sir William removes my eye cover and I step back quickly. "I already told you, nothing happened to me, can't you see I am fine now and thanks to you." I tuck my hair to my ear and nod slowly, I don't dare to talk while my eye cover is not covering my eyes. It feels like I am melting when people are looking straight at my face.

Kung sa classroom sana na pic ang nakuha nila, mas aaminin ko pang nagkahalikan kami. Maigi akong tinitigan ni Zel, naniningkit pa ang kanyang mga mata. "I'm saying the truth, Zel. I'm not a liar." I once again rolled my eyes. Di ko na mabilang kung ilang irap at pagpapaikot ng mata ang nagawa ko ngayon. "Really?" "Really." Ilang minuto pa kaming nagsukatan ng tingin pero siya ang unang nag iwas.

Chapter 467 - Did you know that when you lie, your eyelashes flutter so fast? "May iba pa po ba kayong paraan ng pagsusuri?" Iniyuko niya ang kanyang ulo habang hawak ang sariling pulso, tila nahihiya. Hindi naman napigilang mapangiti ni Harvey, na tila ba naintindihan ang nasa isip ni Erich, at kalmadong sinabi..

Anong klase ng multo ang kaharap ko ngayon, Hiro? “I’m not that stupid. I’ve already seen you through, from the very first time I saw your eyes.” Wika niya na parang nagbabanta. “Black is not your real eye color. You’re wearing camera contact lenses. Am I right?” He said with a super intense gaze.

The eyes of the General burned with molten amber, streaked with veins of gold that gleamed like a predator’s crown. Habang lumingon si Lysander matapos ang huling putok, nakita nila iyon mismo. Ang mga mata niyang tila naglalagablab, hindi basta mata ng tao, kundi ng isang nilalang na sanay mag-utos ng digmaan at wakas. Amber na parang tinunaw na araw, may gintong guhit na kumikislap sa ilalim ng liwanag. Isang tingin lamang ay sapat na upang ipaalala sa lahat kung sino siya.

Nasa ganoon estado siya ng pagiisip ng bigla itong walang sabi-sabing dumilat. Napaigdad naman siya habang nakatitig dito ng makitang bukas na ang mga mat anito. He didn’t even blink! Dilat talaga, his light brown eyes were shining dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha nito.

Muling naningkit ang mga mata ko tsaka ko siya tinanong. "How about you? Anong ginagawa mo sa mansyon naming mag-asawa? At isa pa, ang alam ko matagal ka nang patay. Anong ginagawa mo rito?" Ngumisi siya tsaka sumagot. Nakahalukipkip pa rin nang isandal ang likod sa upuan. "Katulad na rin ng sinabi mo, my family is obsessed with perfection. We're twins, so merely to say, one is a blessing and the other one is a mistake. And that mistake was me."