Eyes Never Lie Novels & Stories

Dahil hangga’t may hindi pagkakaunawaan, kapag hindi ito naayos baka sa huli ay pagsisisihan pa natin ito. Matapos ang pagbisita namin sa bahay ni Ma’am Freya ay sumakay na kami sa kotse. Bakas sa mga mukha namin ang pagkadismaya dahil form of self defense lang ang ginawa ni Lapunaya. Samantalang walang third eye si Mr. Gerard at wala siya sa tamang katinuan nang gawin niya ang mga bagay na iyon. Isa pa, sa panahon ngayon ay walang naniniwala sa mga maligno na siyang hindi nakikita ng kanilang mga mata. Kumbaga naging motto na nila ang ‘To see is to believe.’

Hinahayaan ko lamang na dumaloy ang musika sa tenga ko ngunit muntik pa akong matigilan sa pagtugtog nang pumasok si Leana sa isip ko. I remember how her eyes looked that day I played a song for her. It was stuck in my mind. Her eyes are so beautiful. Her eyes held a lot of emotions at the time. It was magical. Am I really not paying attention to her eyes back then that I did not realize how her eyes were one of her assets?

, my question made her look at me in the eye, I raised my left brow. "H-hindi ko a-alam na kaibigan mo si Ed.", utal nyang paliwanag. Ang tingin ko ay hindi ko inaalis sa kanya, it's her. That eyes can't lie, it never did not even once. And I can say she is telling fact.

“Her eyes, sparkling! Make them see, Alyana! It’s as beautiful as heaven!” “Why, did you already see heaven, Bismuth?” balik na tanong sa kanya ni Alyana na nagpatahimik sa kanila. Maging si Arthyrn ay nagtaka sa sinabi ng kaibigan. “Just kidding hihihi. Yes, my eyes is sparkling because of the light,” turo niya pa sa ilaw na nakatutok sa kanya. “See? My eyes are rare on the planet, the color grey, and if my eyes are in this position with the lights, they are sparkling.…” pagpapaliwanag pa ni Alyana. Tumango naman sina Jared, Bismuth at Argon na kumbinsido sa kanilang mga narinig. Tila wala namang pakialam si Antimony sa kanila at patuloy lamang sa pagkain niya.

Dalangin na sana ay hindi nito mahahalata na may dinamdam siya. Tumitig lang ito sa kanya na parang may inaaninag sa mukha niya. Saka lang niya naalala na kagagaling niya lang pala sa pag- iyak at wala siyang dalang sunglass. Hindi niya alam kung yuyuko ba siya o mananatiling nakatingin lang rito. Pero magkaganun man ay huli na rin nito ang pamamaga ng mga mata niya. Napakunot ang noo nito na tumingin sa kanya. "What happen to your eyes, Ami? Did you cry recently?"

"Bakit pa ba ako nagtanong? Halata naman sa itsura mo kung ano ang sagot. You can lie but your eyes can't, Reese." I averted my gaze. Hindi ko kayang salubungin ang tingin niya. Tama naman kasi siya. Sinabi na rin ni Audrina at Desiree na kahit hindi ko sabihin, nababasa nila sa mga mata ko. Hindi ko naman inililihim, hindi ko lang talaga kayang aminin at sabihin ng diretso sa ibang tao.

Ni kahit anong emosyon ay hindi ko pinakita sa kanya. Ramdam ko ang paghapdi ng mga mata ko kaya panandiliang pinikit ko iyon. Doon ko lang dim naramdaman na sobrang pagod na ng mga mata ko at gusto ko na lang ipikit iyon. Ayokong umasa siya sa wala, dahil wala rin naman siyang aasahan sa’kin. Bakit ba ayaw niya akong pakawalan? “You’re lying. Your eyes are twitching,” he coldly replied.

Hindi kasi ako interesado sa kanila. "No offense ha, ganyan ba talaga ang mga mata mo?" sabi niya na para bang may mali sa mga mata ko. "Kung gaano yan kaganda, ganun din ang pagiging plain — parang walang emosyon," sabi niya, kaya hindi ko maiwasang matawa sa kanya. My eyes are blue, and yes, they don’t show emotion. Whether I smile, look sad, or cry, they never change.

Palaasar! I went through my morning routine as usual and took a selfie in front of the mirror, admiring my look. My reflection showed off my green eyes, a trait I inherited from my father. Unlike my sisters, who share our mother's chestnut brown eyes, my green eyes stand out prominently. My eyebrows are impeccably groomed, framing my face perfectly. My eyelashes are long, thick, and naturally curled, adding to the striking look of my eyes.

I looked at her as I waited for her answer. "Y-Yeah," nautal niyang sagot, at nakita ko na namula ang cheeks niya. "You didn't even touch it so, how did you know that there's too much padding?" taas kilay kong tanong kay President Li, correcting him. "I don't have to touch it. I can see it," sagot niya sa akin na matalim ang tingin. "Eyes can be deceiving. Come here, Ms. Loren. Let President feel it so, he would know," aniya ko, at hinila ko ang wrist ni Ms. Loren to go near him, so he would know what I am talking about.