Eyes Never Lie Novels & Stories

"Hindi mo ako type? Lie all you want, Mila. But your eyes tell a completely different story." Dahan-dahang yumuko si Khail palapit sa kanya, sapat na para maramdaman ni Mila ang mainit na hininga nito sa kanyang mukha at ang amoy ng mamahaling pabango nito na unti-unting umaakit sa kanyang mga pandama. Sinalubong ng mapang-akit nitong tingin ang mga mata ng dalaga, tila hinahamon siya na patunayan ang sinabi niyang hindi niya ito gusto.

Nilakasan niya ang loob at tumitig sa itim na itim nitong mga mata kahit pa pakiramdam niya ay nalulunod siya at hindi makahinga sa nababasa niyang mga emosyon dito. Halo-halong mga emosyon ang nakikita niya dito, may galit, may sobrang muhi, may selos at may iba pang emosyong hindi niya kayang bigyan ng pangalan. Ngayon na talaga siya naniniwala sa kasabihang, ‘Eyes is the window to the soul’ pero imbes na magsalita ay tumalikod ito at tuloy-tuloy na lumabas ng receiving area. Doon naman siya biglang napansin ni Max na napatigil pa sa pakikipag-asaran sa matanda.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kaya ang magsinungaling dahil lagi akong tinatraydor ng aking mga mata. They say eyes are the door for the truth. Totoo iyon, dahil ilang beses ko na noong sinubukang magsinungaling kay Marl, pero lagi niya akong nahuhuli sa tuwing tinititigan ang mga mata ko. Kaya hangga’t maaari, kailangan kong iwasan ang mga mapanuring mga mata ni Tita Ingrid. Dahil hindi ko hahayaang matalo ako sa pangalawang yugto ng larong nasimulan ko.

No, hindi ko siya kayang tingnan sa mga mata. Nang di ko pa rin magawang iangat ang mukha ko ay kusa ng gumalaw ang kamay nito. Ngayo'y hawak na nito ang aking baba at inangat ang aking mukha dahilan para mapatitig ang mga mata ko sa kanya. Kita ko ang kasabikan at kasiyahan sa abuhing mga mata niya. Ayaw ko mang umasa at mag assume pero iyon talaga ang nakikita ko. And eyes cannot lie.

patanong niyang pahayag. He is not totally lying. Dahil totoo namang anniversary ng grandparents niya sa kaniyang ama. At sigurado siyang iyon ang sasabihin sana ng tiyuhin niyang kaedaran niya nang tumawag. Kaso hindi naman sila nakapag-usap ng maayos dahil na rin kasama niya ang kasintahan niya. Wala siyang pakialam sa mundo kapag si Leonara ang kasama niya. Dahil sinusulit nila ang bawat oras na magkasama silang dalawa. Kaso sa sagot niya ay parang dinadaya siya ng mga mata. May kislap ang mga mata nitong kasing-kulay ng dagat. Navy blue eyes as his wife does. Leonora has a pair of navy blue eyes.

Mahina akong natawa sa tinuran niya. “Ma, ikakasal lang ako. Kung maka react ka parang pupunta akong pluto,” I joked. This is what I do best, hide all my emotions. This is what my father always told me when I was young. Never let anyone see through my eyes. The eyes are the only part of the body where weakness can be seen. It is the eyes that cry when one is sad and happy. And I’ve mastered the art of hiding everything that can be seen through my eyes. I let them see what I wanted them to see. And this is me, showing the world that I’m happy with this marriage.

Bumuntong hininga ako. At gaya ng nakagawian niya ay ngumingiti na naman ang mga labi niya ngunit hindi ang mga mata niya. Salungat ang mga emosyong sumisingaw sa malalim kung makatitig niyang mga mata na kahit gaano pa kalawak ang ngiting pinapakawalan ng mga labi niya ay natatalo at nabubura dahil sa mga mata niya. She can smile and laugh, but her eyes can't hide her true emotions that no matter what deception she uses just to hide it from us, from me, I can easily read her and I believe more in what her chocolate-brown orbs are conveying. Because just like me, I felt the same way, way more worst even.

Hindi nga ba ang sabi, eyes are the window of the soul? “Bola,” hindi niya napigilang sabihin pero ang lapad lapad naman ng kanyang ngiti. Dahil gusto niyang maniwala sa sinasabi nito kaya hindi na siya magtataka kung pati ang mga mata niya ay nakatawa. Nang lingunin niya ang mga magulang ay parang hindi sila pansin ng mga ito. Paano, mataman itong nakikinig kay Lian na parang hindi napapagod magkuwento. Matamang nakatingin sa kanya si Kidlat ng sabihin nitong, "Hindi bola ang pagsasabi ng katotohanan."

Seryoso ang kanyang mga mata nang magsalubong ang kanilang tingin, at sa unang pagkakataon ay walang bakas ng biro o pag-iwas sa kanyang ekspresyon. “Nagsinungaling ako tungkol sa eye drops kanina,” pag-amin niya, mababa ngunit malinaw ang boses. “Pero lahat ng sinabi ko sa mansyon ng mga Santillan... bawat salita, bawat pangako... iyon ang katotohanan.”

Huminto ako at humarap sa kanya. Nakita kong papalapit siya habang may hawak na tablet. "You look tired." "Long training." "Long enough that you look like you're about to fall asleep while standing." "I'm not that tired." "Your eyes disagree." Napangiti ako nang bahagya. "Maybe my eyes are dramatic." "Your eyes are usually more honest than you are." Napatingin ako sa kanya. "Is that a medical observation?"