Failure To Win Novels & Stories

"Eh? Nga pala. May good news ako. The news is hindi na tayo makikick-out kaso...ano." "Ano?" "May unting problema pa kasi eh, ano kwan.." "Anong problema?" Kumunot na ang noo ko. "Nakalimutan mo na bang hindi natuloy 'yung race kagabi dahil sa aksidente, so it means walang nanalo." "Then bakit nasabi mo kanina hindi na tayo maki-kick out? So anong pang problema?" "Ang problema lang, kailangan natin magpakita sa Montreal ngayon."

Maging ito ay sa mga tuntunin ng medikal na kakayahan, medikal na etika, o karunungan, si Brad ay natalo sa lahat ng paraan. Ang lalaking ito sa kanyang harapan ay may walang katulad na kakayahan. Si Brad ay natalo nang husto sa pagkakataong ito sa kanyang laban kay Thomas, at hindi na siya muling makakabangon. Sa sandaling iyon, malakas na itinulak ang pinto ng lounge.

Inis dahil sa letching PSA na sobrang tagal dumating at kailangan ko nang lumipad papunta rito sa Manila, sakit dahil nareject ako, panghihinayang dahil hindi ako nakapasok sa dream school ko, hiya dahil nagpumilit pa ‘ko sa Mama ko na sa Maynila ako mag-aaral, at disappointment sa sarili ko. I failed. And my mind screams that I am a failure. Ano na lang ang sasabihin ko kay Mama? Magagalit kaya siya? Si Papa? Would they consider me as a disappointment? A failure? Mas lalo akong natakot. Ayaw ko pa naman sa lahat na nadidisappoint ko sila. Pakiramdam ko napakawala kong kwentang anak kapag nakita ko sa kanilang mukha ang pagkabigo.

I want her to feel the fear I felt when I almost lost my child. Pero hindi ko akalaing lilihis ako ng landas. Hindi ko inakalang mahuhulog ako sa sarili kong patibong. Hindi naging maayos ang plano namin. First, hindi alam ni Lily Lim na anak niya si Kelsi. Kaya isa iyon sa malaking factor kung bakit hindi ako nagtagumpay sa mga plano ko. Second, hindi ko alam kung bakit naging sunod-sunuran ako kay Mrs. Guttierez. Matalino akong tao pero naging bobo ako sa mga pagkakataong iyon. Third, nagtagumpay nga akong paibigin si Kelsi Guttierez. But I also fell.

Hindi naman talaga iyon ang itatanong ko sana pero iyon ang lumabas sa bibig ko. Hindi pa rin siya tumitingin sa 'kin. "If you believe so, I do." Kumunot ang noo ko. "Bakit naman na sa 'kin ang pagde-desisyon na 'yan?" "Well, for instance, you are the one who lacks confidence. You think you can't win so you don't fight well because it's already planted in your mind that you will lose."

Ngumiti siya sa akin pero halata naman na pinipilit niya lang na magmukhang okay. "Yup. At narinig ko ang lahat. Leila, you are not a failure okay. Everything happen for a reason. Lahat ay may dahilan. kung nagkamali ka man, hindi ibig sabihin non na failure ka na. Pwede kang tumayo kung saan ka nadapa. Magiging failure ka lang kung babalik ka kung saan ka nadapa. Kung hindi mo itatama ang mga pagkakamali mo. tao ka lang at hindi perpekto, okay?"

dagdag nito at napakamot sa kaniyang batok. At some point‚ it hit hard as fvck. Parang nabunutan ng tinik ang buhay ko from being blinded by my earthly desires‚ that I do things with just a snap... without trying kasi I know that I'm afraid of failing— that failure represents weakness so I only use money to work things out. I never felt this stupid before‚ but at least I’ve learned something valuable. “Naintindihan ko and thank you so much!” masayang sabi ko at niyakap siya.

Pero sa pinakakritikal na sandali, wala akong nagawa para sa kanya. "Grace," mahinang sabi ni Andrea, hinawakan ang aking kamay. "Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo. Minsan, kahit anong galing natin, may mga bagay talaga na wala tayong kontrol." "Pero bakit ganun?" Napailing ako, pilit na pinipigilan ang luha ko. "Bakit hindi ako binigyan ng pagkakataon? Sana… sana man lang may nagawa ako."

“But the truth is… they did not fail because they were weak.” Huminto siya at pagkatapos ay muling nagsalita na mas humina ang kanyang boses ngunit mas tumalim ang bawat salita. “They failed because each of them was forced to choose something human… in a world that demanded they become something beyond human.”

Sobra na akong down dahil sa mga nangyayari sa akin pero wala akong balak na sumuko. “I’ll give you three damn weeks, Webber. Kung gusto niyong mabuhay mag-ina, magbayad ka.” At agad niyang pinutol ang linya. I couldn’t utter a single word. Hindi ko na talaga alam kung anong gagawin ko… Kahit siguro ibenta ko ang kidneys ko, hindi pa sapat pambayad sa lahat nang pinagkakautangan ko.