Failure To Win Mga Nobela at Kwento

“Hindi ka na babalik. Dito ka na sa amin ulit. We are so proud of you for making this far.” “Kahit hindi po ako nakapag-olympic? Kahit hindi po ako kasing galing nina Rio Jean at Dos? Kahit wala akong award?” “Baby, we don’t need those awards. Hindi mo dapat kinukumpara ang sarili mo sa mga pinsan mo. You have your own talent and phase in life.” “I’m a failure.” “Don’t say that. Hindi ‘yan totoo.”

Hindi naman talaga iyon ang itatanong ko sana pero iyon ang lumabas sa bibig ko. Hindi pa rin siya tumitingin sa 'kin. "If you believe so, I do." Kumunot ang noo ko. "Bakit naman na sa 'kin ang pagde-desisyon na 'yan?" "Well, for instance, you are the one who lacks confidence. You think you can't win so you don't fight well because it's already planted in your mind that you will lose."

"Oh, yeah, I forgot about it anyway. How about that? Did you win?" I remained quiet for a while. "I'm so sorry, Grandma." Suddenly, I just felt that Lola Clarita was hugging me. She caressed my hair and kissed me on the forehead. "Vida, you don't have to apologize. You don't have to be sad. I know you gave it your all. You don't need to be upset because losing is a necessary part of success. " "It's not about that, Lola. It's about something else." "What is it? About the prize?"

"Eh? Nga pala. May good news ako. The news is hindi na tayo makikick-out kaso...ano." "Ano?" "May unting problema pa kasi eh, ano kwan.." "Anong problema?" Kumunot na ang noo ko. "Nakalimutan mo na bang hindi natuloy 'yung race kagabi dahil sa aksidente, so it means walang nanalo." "Then bakit nasabi mo kanina hindi na tayo maki-kick out? So anong pang problema?" "Ang problema lang, kailangan natin magpakita sa Montreal ngayon."

Inis dahil sa letching PSA na sobrang tagal dumating at kailangan ko nang lumipad papunta rito sa Manila, sakit dahil nareject ako, panghihinayang dahil hindi ako nakapasok sa dream school ko, hiya dahil nagpumilit pa ‘ko sa Mama ko na sa Maynila ako mag-aaral, at disappointment sa sarili ko. I failed. And my mind screams that I am a failure. Ano na lang ang sasabihin ko kay Mama? Magagalit kaya siya? Si Papa? Would they consider me as a disappointment? A failure? Mas lalo akong natakot. Ayaw ko pa naman sa lahat na nadidisappoint ko sila. Pakiramdam ko napakawala kong kwentang anak kapag nakita ko sa kanilang mukha ang pagkabigo.

Maging ito ay sa mga tuntunin ng medikal na kakayahan, medikal na etika, o karunungan, si Brad ay natalo sa lahat ng paraan. Ang lalaking ito sa kanyang harapan ay may walang katulad na kakayahan. Si Brad ay natalo nang husto sa pagkakataong ito sa kanyang laban kay Thomas, at hindi na siya muling makakabangon. Sa sandaling iyon, malakas na itinulak ang pinto ng lounge.

, paalam nya sa mga kalaro. " Ang daya mo Tita ", rinig nya pang reklamo ni Nick dahil hindi nila natapos ang game. Wala namang silbi na ipagpatuloy pa nya ang paglalaro. Alam nyang matatalo rin sila. Wala sya sa focus at ramdam nyang pinagmamasdan sya. Kaya hindi sya komportable.

At ang may mga plano na pa bagsakin kami. Kaya nga hanggang ngayon ay walang nag tta tangka na sumubok na kalabanin kami. Kasi nadala na Ang mga ito. Dahil sa lahat ng sumubok ay nasa kangkungan ang bagsak. Wala akong patawad pag dating sa ganyan. Dahil alam ko na kung hindi ko. gagawin yun ay mas marami pa silang nadadamay na ibang company na maliliit at hindi kayang lumaban sa kanila.

dagdag nito at napakamot sa kaniyang batok. At some point‚ it hit hard as fvck. Parang nabunutan ng tinik ang buhay ko from being blinded by my earthly desires‚ that I do things with just a snap... without trying kasi I know that I'm afraid of failing— that failure represents weakness so I only use money to work things out. I never felt this stupid before‚ but at least I’ve learned something valuable. “Naintindihan ko and thank you so much!” masayang sabi ko at niyakap siya.

Pero sa pinakakritikal na sandali, wala akong nagawa para sa kanya. "Grace," mahinang sabi ni Andrea, hinawakan ang aking kamay. "Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo. Minsan, kahit anong galing natin, may mga bagay talaga na wala tayong kontrol." "Pero bakit ganun?" Napailing ako, pilit na pinipigilan ang luha ko. "Bakit hindi ako binigyan ng pagkakataon? Sana… sana man lang may nagawa ako."