Failure To Win Novels & Stories

Kailanma’y hindi masarap ang mahusgahan lalo pa’t ng mga tao’ng wala naman talagang alam sa pagkatao mo. Kung matuloy man ang kasal nila ni North, maghihimagsik talaga siya kung sakaling ito ang piliin ni North na maging best man which is hindi imposible dahil ito naman talaga ang pinakamalapit na fratboy sa groom niya. Hell! She doesn’t even want his name in the visitors’ master list.

Tahimik. Tinitigan ang mga tao sa paligid. Parang lahat ay nakatingin sa kanya—sa kanila. “Winning…” bulong niya sa sarili. Hindi niya alam kung kaya niya. Hindi niya alam kung sapat siya. Ngunit alam niya— Kung hindi siya lalaban, mawawala siya. Dahan-dahan nilang pinuntahan ang executive floor.

Pakiramdam ko simula nung naging magulo ang sitwasyon ng pamilya namin ay siya ring pagkawala ko ng motivation sa paggawa ng best ko sa lahat ng mga bagay. Ano pang silbi ng pagiging trying hard ko sa mga ito kung wala rin naman akong pagsasabihan sa mga achievements na makukuha ko? Hindi ko na kilala sina mama at papa. Hindi na sila tulad ng dati. Hindi ko na rin sila magawang makakwentuhan dahil lagi nilang sinasabi na busy sila at next time na lang o hindi kaya ay sabihin ko sa kanila mamaya.

Buti narin yun para hindi maramdaman yung sakit sa bandang gitna ko. BUT DAMN! Mission Failed!

Pinilit ngumiti ni Taliyah sa kabila ng lungkot na makikita sa mga mata nito. "Minsan na nga lang niya ako mabigyan ng chance, palpak pa." Pakiramdam niya ay maluluha siya habang iniisip ang kanyang ama. Binigyan siya nito ng chance para patunayan ang galing niya sa pagnenegosyo ngunit hindi siya nagtagumpay. "Atleast you tried. Failure is the stepping stone of success. Through failure, we learn to be better." Napailing si Taliyah.

Mas lalo lang lalaki ang agwat ng scores kung wala pa rin kaming ma-out sa kanila. Isang beses lang naman. Susubukan ko. Baka gumana. Kung suswertihin, baka makahabol kami. Pero paano kung hindi? I shook my head. It’s okay. At least I tried, right? Kasi hindi ko rin naman malalaman ang resulta kung hindi ko susubukan. “Strike two!” sigaw ng Umpire.

NIKOS POV: Kahapon ko pa gusto uminom dahil sobrang disappointed ako sa sarili ko. Hindi ko nagawa ng tama yong gagawin ko. Nagkaroon ng error sa code, good thing naayos agad ni Pat. Dahil nga may awarding kinabukasan hindi kami pinayagan uminom kaya nagmukmok nalang ako sa room. Earlier nag announce na ng mga winners. Nanalo kami sa arduino uno at sa games for laptop and cellphone pero hindi kami nanalo sa website at sa cellphone application. Mas lalo tuloy akong na-disappoint dahil feeling ko failure ako. Dahil first time lang ito mangyari. First time ko matalo sa contest, dati kasi naipanalo ko lahat ng competition ko.

I should not trust these people. “Hindi kasalanan ni Ace. She tried her best to assassinate the target but someone intruded. Do you think Ace can assassinate the target if Ace’s target was also the intruder’s target?” This comment makes sense. I love it. “I agree. It wasn’t Ace’s fault, dahil grupo ang misyon. But they failed because they didn’t work together. That’s their biggest failure.” Yeah, right. I admit. I failed because I worked alone. Grupo nga dapat.

Nanggigil niyang sabi. "Why would I?" Nanghahamon nitong tanong, "Accept it or not, you're a loser. You can't do a simple task. You have many excuses during your training. You were complaining by just wearing a simple shoes that every girls can do. Tell me, is that your definition of success?" Malakas niyang binitiwan ang pagkakahawak sa kwelyo nito.

“Hindi ka na babalik. Dito ka na sa amin ulit. We are so proud of you for making this far.” “Kahit hindi po ako nakapag-olympic? Kahit hindi po ako kasing galing nina Rio Jean at Dos? Kahit wala akong award?” “Baby, we don’t need those awards. Hindi mo dapat kinukumpara ang sarili mo sa mga pinsan mo. You have your own talent and phase in life.” “I’m a failure.” “Don’t say that. Hindi ‘yan totoo.”