Failure To Win Novels & Stories

mahina kong bulong sa sarili ko. Napailing ako. Dapat tapos na ‘yon. Dapat wala na siya. Pero nandito pa rin siya. At ngayon… Mas lumalala pa ang problema. Biglang nag-vibrate ang phone sa kamay ko. Isang mensahe. Walang pangalan. Walang numero. Pero kilala ko kung sino. “You failed.” Napangiti ako. Mabagal. Mapanganib. “Hindi pa,” sagot ko habang nagta-type.

Glancing at Eion, mukhang wala syang pake. Although we didn't get along that much, hindi pwedeng hahayaan ko lang na babagsak, mom will not be proud, I would feel depressed, then I won't graduate, then I won't find a job, then I will have no money, I would be homeless. If I am homeless, I would starve and die. So the main lesson is, don't fail. Yeah, I'm exaggerating. But I do have a point, right? Even for a little?

reklamo ni Rue. Sobrang heartbreaking ng scene. Yung tipong nag-antay kaming maging sila pero dahil lang sa wala pang maipagmamalaki ang lalaki ay ganun na ang nangyari. He tried to win her back pero lahat talaga darating sa dulo at kahit ano pang pilit mo kung hindi talaga para sayo hindi magiging sayo, ilang taon man ang lumipas.

I don’t want to hear that name anymore. My palm slowly balled into fist as I tried my best not to cry because of too much frustration. I told him a while ago that I’ll make him forget his ex-girlfriend. . . but guess what happened? I failed. I am such a failure. ---

Dapat na ba akong kiligin? At nakalimutan ko na naman ang misyon na iignore ang charm ng amo. Mission Failed!

"I know. But I'm going to try. I'm going to fix this. I'm going to make it up to you." "How?" "What?" "How are you going to fix this? How are you going to make it up to me?" Binuka ko ang bibig ko, pero wala akong maisagot. "Hindi kita pinatawad dahil gusto ko. I kept giving you chances dahil ayokong maranasan ni Conrad ang pagkakaroon ng broken family." Hindi pa rin siya humaharap sa akin. "I know you're giving me chances. And I know I keep failing you. But I'm going to change."

MARK'S POV: kagabi ko pa gusto mag inom dahil sobrang disappointed ako. Kahapon palang no'ng hindi na mag run yong code ko alam ko papalpak ako sa competition na to. Nakaka disappoint. First time ko lang kasi matalo sa isang kompitisyon. Dati kasi naipapanalo ko lahat. Good thing nagpa inom ang isa sa mga prof na sumama samin. "Hindi ka failure ok," pagpapalakas ng loob sakin ni Lou

Damn, that is so emberrasing! I lost sa ten rounds namin, and that was the first time. Ewan ko, I tried hard naman pero natalo pa din ako. Ganun naman talaga eh sometimes you win at sometimes, of course, talo. That is what our lives are, we are not always winning, ang pangit din naman kung lagi kang panalo, ang boring, it feels like everything is easy and what is worst is that you might hate people once na natalo ka nila, mahihirapan kang tanggapin ang pagkatalo mo. At isa pa kaya ka natatalo para tumayo ka ulit, to learn from your mistakes. Ang tanging dapat mong alamin is saan ka nagkamali para next time, at least alam mo na.

May mga araw na ang tagumpay ay hindi sumisigaw. Hindi ito may kasamang palakpakan, o papuri, o tuwang lantad. Minsan, dumarating ito bilang katahimikan— yung katahimikang hindi mo na kailangang punuin ng paliwanag. Ganito ang sumunod na araw kina Adrian at Calestine.

Sana saakin nalang 'yung sakit n'ya. I failed my international tournament. I gave up. Nang malaman kong isinugod sa ospital ang kapatid ko ay kumuha agad ako ng flight kahit pa sabi ni Coach Nella ay hindi naman daw ako pwedeng basta-basta magback out. Ano pa bang magagawa ko sa championship na iyon kung ilang beses na rin akong nagkamali? Mas maraming may deserve ng panalo at sa tingin ko sa unang pagkakataon, hindi ko deserve iyon.