Romans & histoires Fear And Loathing In Las Vegas

Tinignan ko si mama at halata mong galit na galit ito dahil namumula ang kanyang mukha. "Yes you're right I'm her mother at alam ko kung may sakit ba talaga siya at kung nag sasakit sakitan lang iyang malandi na yan." galit na galit na turan ni mama saka ako nito dinuro. Nag umpisa na mangilid ang luha ko dahil sa takot. Sa takot na baka saktan niya na naman ako at sa mismo pang harapan pa ng mga kaibigan ko. "Mawalang galang lang po." Lawrence said, agad ko siya pinigilan pero he insisted. Lalo ako nakaramdam ng takot ng tumayo ito at lumapit sa pwesto ni mama.

(The Feast of Vipers) Ang pagmulat ng mga mata ni Vladimir ay tila paghatak sa kanya mula sa kailaliman ng isang duguang lawa. Ang bawat tibok ng kanyang sentido ay may kasamang matinding pintig ng sakit, dala ng knockout gas na tumapos sa kaguluhan sa safehouse. Ngunit ang pisikal na sakit ay mabilis na napalitan ng isang nanunuot na takot nang mapagtanto niya ang kanyang sitwasyon.

Mababago rin namin ang buhay ng mga taong naimpluwensyahan ng druglord na ito at ng mga taong may matinding takot dito. Through the haze of gunfire and smoke, I saw him. The druglord. He stood amidst the chaos, his face a mask of desperate fury, his eyes burning with a cold, calculating rage. He was surrounded by his remaining men, a desperate last stand against the overwhelming force of our attack. But his eyes, I saw it, held a flicker of fear. The fear of a man who knew his reign of terror was about to end.

Tapos na yata ang pagha-hibernate sa Tagaytay o nagsawa na sa tanawin ng Taal Volcano kaya lumuwas na muna. Kahit na masama pa rin ang loob ko kay Sam dahil sa ginawa niyang paglilihim ay pumayag ako. Doon na ako dumiretso. Tamang tama dahil si Lola ay umalis, doon raw muna siya matutulog sa amiga niya. Sinundo daw kasi siya nito kaya wala na akong nagawa kung hindi ang hayaan siya. Ang motto ko na yata sa buhay ay pasayahin ang mga tao sa paligid ko.

FEAR’S HEADQUARTERS Sa loob ng isang malaking silid, makikita ang mahabang lamesang itim. Limang tao ang nakaupo sa bawat upuan dito at tila nasa isang mahalagang pag-pu-pulong. ‘Di kalayuan ay makikita sa harapan ng mga ito ang lalaking nakabihis ng uniporme ng FEAR. Mas lalong naging matingkad ang napakapula nitong buhok dala ng matinding sikat ng araw na nanggagaling mula sa malawak na bintana sa likuran ng nasabing lamesa.

I am pinning her down the bed and I could see the fear in her eyes. "You made me wanna do this!" bulong ko. "Anong binabalak mong gawin?" mahina niyang tanong. Nanghihina ang boses niya at alam kong dahil iyon sa sobrang kaba niya. Nahihirapan siyang lakasan ang boses niya dahil sa sobrang lakas ng paghingal niya. Tumaas ako sa kama at pumatong sa kanya. Sinubukan niyang gumalaw but I'm strong enough to pin her more.

Pigil ang pakiramdam niya na huwag umiyak dahil choice niya ang lahat ng nangyayari. Bigla siyang humiga, niyakap ng mahigpit ang picture frame, pumikit ng mariin dahil pakiramdam niya sasabog ang dibdib niya sa sama ng loob. Pagdilat ng mga mata niya inangat niya ang kanang kamay, naroon ang wedding ring na suot niya. Binalikan niya sa isip ang araw ng kasal nila. Lahat ng tao sa paligid noon masaya para sa kanila. Nakangiti ang lahat at binabati silang dalawa pero deep inside lahat pawang pagkukunyari lamang dahil para kay Shantal everything was a game where at the end he will be the one to suffer and lose.

Lahat sila ay armado ng de-kalibreng baril at tila handang pumatay sa isang iglap. “Don’t shoot! Lalabas kami,” ani Yue. Hindi ko maiwasang matulala sa kanya. Bakit napakalmado pa rin niya samantalang ako ay kanina pa nanginginig ang buong katawan sa sobrang takot? Mga abnormal ba ang mga tauhan ni Vaughn? Maging ang driver na si Rio ay kalmado lamang na sumunod sa gusto ng mga lalaking armado. Punyéta! Ako lang ba ang normal na tao rito? Bakit parang ako lang ang takot na takot mamatay sa mga sandaling ito?

Para bang may tensyon sa pagitan nila. “I share your sentiments: loyalty.” Malalim ang boses ni Charles, puno ng sincerity. Halos parang pangako. Matapos ang lahat ng nangyari sa kanya, paano niya hindi nanaisin ang katapatan? Pinagmasdan ni Lorelei ang mukha niya. Hindi naman siya sobrang maitim, kundi kulay ng taong laging nag-eehersisyo sa araw. Matangkad siya, kaya nagbibigay ng sense of security. Isa pa, iniligtas siya nito sa napakaraming panganib sa Las Vegas. Hindi niya makakalimutan iyon.

Chapter 12 Fear 2 weeks ago Chase and I went to a mall to watch movie but after that movie we saw Claudeth whose looking at Chase angrily. I can't figure out what's really happening to the both of them because Chase look at me worriedly and there, Claudeth look at me with furiously. I don't want to be the third wheel maybe they are both girlfriend and boyfriend. Sa buong buhay ko hindi pa ako kinabahan ng ganon. Maybe I don't fear fights but that time I