Fear Of Fire Novels & Stories

Sumunod siya sa likod ni Adrian, bawat hakbang parang masyadong malakas ang tunog. Pagpasok nila, isinara ni Adrian ang pinto. Soft click. Pero parang may pintong nagsarado sa buhay niya. Pagharap niya, inaral siya nito—mga matang hindi mabasa, pero alam niyang binabasa siya. “How was your morning? ” tanong niya. “Overwhelming,” sagot niya, barely holding it together. “That was expected.” Lumapit ito, mabagal, may rason sa bawat galaw. “People fear what they don’t understand. And they don’t understand you. Yet.”

Siguro ay dahil sa mga narinig niyang pagsabog at mga putukan ng baril. “Takot na takot ako. Akala ko wala na kayo. Akala ko ay makukuha na naman nila ako!” umiiyak niyang wika habang panay ang tulo ng luha. Tuluyan na nga siyang nilamon ng phobia niya. Maging kami ni Kara ay kinabahan kasi kakaiba ang sigaw niya. Akala namin ay may masama nang nangyayari sa kaniya.

Pakiramdam ko durog na durog na sila. Nakita kong dumugo na ang braso ko pero wala akong pakialam. Kaya ko ito nagagawa dahil sa takot at pagka bahala ko, ganito ako kapag nakakaramdam ako ng matinding takot. FLAME MORJIANA LAVISTRE - DELA VEGA

Ito yung selos na may halong takot. Yung tipong: “Paano kung mas kaya niyang alagaan siya kaysa sa akin? Paano kung mas safe si Mia sa kanya kaysa sa akin? Paano kung mas masaya siya kay Liam kaysa sa akin?” That kind of jealousy. The kind that destroys. The kind that reveals how insecure and terrified you are. At doon sumiklab ang lahat. Bigla akong naglakad papunta sa fire exit para lang makalayo. Hindi ako prepared na kausapin sila. Hindi ako ready na harapin ang sarili kong sakit.

Marahil dahil sa takot at pagmamadali ay hindi na siya nagawang tulungan ng mga taong naroon. Ipinag-sawalang bahala nalang niya ito dahil alam niya naman sa sarili niyang hindi totoo ang sunog dahil aksidente lang naman niyang napindot ang fire alarm. Kung aaminin niyang napindot niya ang fire alarm nang hindi sinasadya magmumukha naman siyang kahiya-hiya kaya’t mas mabuti na lamang na magpanggap na wala siyang alam. Mas gugustuhin pa niyang may totoong sunog na nga lang kanina pa kaysa makitang magkasama sina Zierelle at Gabrielle at para sa kanya, iyon ang mas masakit.

Hindi naman s'ya makakapayag na mauwi sa wala ang pinaghirapan n'ya. " Karamihan pa naman sa mga bagay na nakukuha sa agaw ay madali rin naaagaw ng iba kaya mag-ingat ka," dagdag pa nito. Halatang tinatakot s'ya. " An egocentric person fears abandonment," matalas na dadag nito sabay tinapik ang kan'yang balikat at umuna nang umalis palabas ng unit. Palihim niyang naitikom ang kan'yang kamao.

Konti nalang bibigay na. I never appreciate others' feelings because for me it's just nothing. A distraction, a waste, and a useless thing in this world. It'll just destroy you. To change you into someone you'll never imagine. "You're afraid..." He whispered. I want to answer that I'm not. Being afraid is not part of my world. Kahit kailan hindi ako nakaramdam ng takot. Why would I be scared? If deep inside I know that I'm scarier than what I'm facing right now.

“Sorry. It was all my fault. Nalakasan ko ang apoy ng kalan habang nagpiprito ako ng itlog. Sumobra ang apoy at umakyat sa ibabaw ng frying pan. I panicked---I mean, no, of course I did not panic. I just…” Tatlo sila nina Curt at Sam na sinalubong ng pagdududa ang pangalawa sa huli nitong pangungusap. Now that the danger is gone, medyo nabawasan na ang nerbiyos at takot niya. Sa nakikita naman niya ay wala itong anumang natamong pinsala. Ni first degree burn ay wala itong ipinapakita. Amoy usok nga lang ito. “Alright, I did panic. But who wouldn’t?! Ang laki ng apoy na iyon!” depensa nito sa sarili.

Hinahabol ito ng tatlong lalaki na para bang tinatakasan nya ito Halata sa mukha ng bata ang takot pero wala siyang mahingian ng tulong. Walang ibang dumadaan sa tinatahak nyang landas. Napapagod na rin siya sa kakatakbo. Natatakot na siya sa susunod pang mga mangyayare. Samantalang ay huminto si Oliver sa may di kalayuan. Bigla na lang kasi hindi umandar ang sasakyan nya.

Maybe I don't fear fights but that time I feel fear. Fear that maybe oneday Chase will walk away to my life. Fear that my mind was right. Fear that one day we will not seeing each other. I haven't been in a relationship but I know the word 'love'. I told Rhezian that I don't know what if feels but I really do know. I love Chase and I denied it to them because I don't want them to look at me with pity. That one day when he leaved me, It'll fucking hurt me.