Fear Of Fire の小説・ストーリー

Tila ba ako ay natatakot, nagkaroon ng kakaiba emosyon ang akin dibdib. At hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman, siguro dala ng reflex ng akin katawan, mabilis ako nakalapit sa babae na mukha timang at iniiwas ito sa naka-ambang na panganib na dala ng lumilipad na apoy. Tila ba hindi nito nakita ang paparating na panganib ngunit ako ay nagawa ko malaman.

Lagi niyang pinapaalala na sabihin ko na kay Gavin, pero natatakot ako, pinapangunahan na naman ako ng takot. This past few days nagiging emotional ako sa mga naiisip, hindi ko maiwasan hindi maiyak. Napupuno na naman ng kung anong takot at pangamba 'yong isip ko. Insecurities has been eating me. May gabing lumalabas ako sa kwarto namin habang tulog na 'yong dalawa para umiyak. Napapansin nga rin ni Light na matamlay daw ako, pero sabi ko pagod lang ako at puyat.

At 'yon ang dahilan kung bakit parang takot si Ruan sa biglaan n'yang pagtawag sa akin? The thought was unbearable, a relentless tide of anxiety threatening to sweep me away. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang malagay si Ruan sa kapahamakan. Lalo na at ako ang dahilan. I tried to rationalize, to dismiss my fears as mere overreactions, but the unease persisted, a persistent whisper in the back of my mind. My mind raced, spinning out of control, each thought fueling the next, each fear amplifying the last.

His sweat fell on his forehead. Hindi niya maipaliwanag ngunit labis ang kaba at takot na naramamdaman niya nang lumabas siya sakaniyang sasakyan at dali daling tumakbo upang sumilpit sa bangin kung saan nakatingin ang mga tao. To his horror. There’s a fire below and… It’s car that keeps on exploding and burning. Sunod-sunod siyang napalunok.

Para itong mabibiyak sa sobrang sakit. Yaya, Manong wake-up. Gumising kayo, masusunog po kayo. Mom, Dad, where are you? Why did you leave us? My heart started beating so fast that I felt it's coming out of my chest. I'm scared, my vision is blurry, my head is aching, my body felt numb, I can hear people screaming. The fire! The fire is coming. I can feel the heat. It will burn me...it will burn us.

Lumakad ako pababa sa group floor, sa fire exit na ako dumaan, dahil sa bawal manigarilyo sa elevator at mas gusto ko ang katahimikan sa fire exit, nanghihina ang paa ko at naupo ako sa hagdan. Binuga ang usok at kasabay ang luha ko ngayon, ang sakit ng dibdib ko at para akong iniipit sa sakit, hindi ako makahinga ng mabuti at ang takot ko ay hindi pa rin nawawala. I don't feel safe, at ang walang muwang na anak ko ay nadadamay sa gulo na hindi n'ya man lang alam.

Caline’s POV The fireball in my hand was growing, almost like it had a life of its own, fueled by my rage and fear. Hindi ko alam kung paano ko ito nakokontrol, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako magpapaapi. Hindi ko na kayang makita ang mga kaibigan ko na natatakot nang ganito. “Back off!” sigaw ko sabay hagis ng fireball sa isang holdapper.

I want to do something, but I know it's vague. The fire is growing at alam kung hindi magtatagal ay maaabot na ang kinaroroonan ko. Mas lalo akong naiyak. Ang sama niya. Ang sama sama niya! I just screamed when something fell near me because of the fire.

Ang kaninang luhang natigil ay nag-uumpisa na namang dumaloy sa kaniyang pisngi. Takot nga ba siyang mamatay? Kaya't hindi niya magawa-gawang tumakas at umalis sa poder ni Marco? "H-hindi ko alam." Ngumisi na naman ang lalaki. "It easy to say that you don't know, but your eyes hard to say that you are. You are afraid of death, woman. Why?"

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.