Feeling Victim Quotes Novels & Stories

Tumango naman si Bianca at sumagot, “Yeah, first time kong makakatikim ng wine e, kaya hindi ko alam kung makakatulong ba ang opinyon ko sa inyo.” I have to make her feel comfortable, ayoko na mahalata niya na may binabalak akong masama. I need to use my victim card in case na malaman niya na puro paninira ang ginagawa ko sa kanya at sa mga plano kong hindi maganda.

-- I thought I'm just a nobody, I thought I'm just a victim of bullying, I thought I knew my parents, I thought I knew myself. At least I was right in not wishing for a thrill in my life. Because now that my life is full of thrill, I don't know how to escape it anymore. Or will I even escape it.

"Ang dami po kasing issue ng ibang tao, maliit na bagay ay pinapalaki. Kahit hindi na sakop sa pang araw-araw nilang buhay ay pilit na pinapaki-alaman. Minsan ay nakapapagod din po ang tulad nila kaya hindi rin natin masisisi ang iba na lumalaban na pabalik. Tapos ang mga taong paki-alamira sila pa ang pa-victim." May tawa akong narinig mula sa kanya. "You know what, matapang ka. No wonder pinakasalan ka talaga ng kapatid ko. Huwag lang siyang loloko-loko dahil makatitikim talaga siya," naiiling niyang sabi. Hindi ko na naman alam ang isasagot.

Kumunot ang noo nitong nakatingin sa akin, "why, Ate? Is someone threatening you?" Humugot ako ng hangin bago nagsalita, "I was a victim of attempted rape," panimula ko, nagulat naman ito sa sinabi ko, "kaya ako tinutulungan ng kuya mo. I can't leave his condo without his permission and his security. Pinagtangkaan na rin ang buhay ko. It was a miracle that the gunman missed to hit me. Hindi ko rin alam. Nasa harap ko lang ang gunman pero hindi ako natamaan. Kaya ito, I can't leave. It's for my safety." "Damn! You are a brave woman, Ate! Please, is it okay for you to tell me your story?" Aniya.

Tinitigan ko siya. Direkta. “Because I don’t break.” Tahimik siya sandali. Then— “I like that.” Lumapit siya sa pinto. Bago siya tuluyang lumabas— “Rest,” sabi niya. “You’ll need it.” Sumara ang pinto. At naiwan akong mag isa. Tahimik. Pero hindi ako helpless. Hindi ako victim. Hindi na. Habang nakaupo ako sa kama—

Gagawin ko nalang lahat para magbago ang tingin niya. "And you're not even virgin so don't act like a victim. I don't care about it. As long as you'll do me a favor." pakiramdam ko sinaksak ako ng maraming beses and that makes me cried. Sobrang nainsulto nako sa mga sinabi niya.

"Hindi ko alam ang pakiramdam ng mga nabibiktima ng rape pero isipin ko pa lang, ang sakit na sa dibdib. Paano pa kaya ang nararamdaman nila gabi-gabi, ano?" Nag-igting ang panga ni Reid. Ininuman niya ang hawak niyang beer at saka bumaling ang mga mata sa tanawing nasa harapan namin. "Kung sa kapatid ko nangyari ang ganiyan, handa akong makulong habang buhay, mapatay lang ang siraulong may sala..." he said firmly and muttered a curse. "Just be thankful that your sisters are safe and let's just hope that these rape victims will get the justice they deserve," I said and smiled a bit. "Who would have thought that we'll have a conversation like this? Hindi mo yata ako inaaway ngayon?"

Sapat na rason upang tuluyang mamuo ang galit sa puso n’ya. “It’s not your fault. We’re victims here. Ang mahalaga, nagiging malinaw na ang lahat.” Pinagpapasalamat n’yang hindi s’ya tumigil na hanapin ito, kahit pa paghihiganti ang una n’yang dahilan noon. Hindi n’ya alam kung paano kakayanin na tanggapin ang mga impormasyon iyon kung wala si Cianne sa kan’yang tabi.

Nakabaluktot ang mga tuhod at nakapatong roon ang ulo ko. "You're a bitch. A trash. Walang lalaking magseseryoso sa'yo dahil marumi kang babae. Itatak mo iyan sa kukute mo dahil ang babaeng mababa ang lipad at patapon, sa basurahan pa rin ang bagsak." Parang sirang plaka na paulit-ulit nagre-replay sa utak ko ang sinabi ni Victor. Hindi ko magawang hindi sang-ayonan ang sinabi niya.

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.