Ferris Wheel In Tagalog Novels & Stories

"Ilang araw kayo doon?" "Dalawa lang, Lola. May pasok din kasi kami, we have to come back early as possible. Ihahatid na lang namin si Marian dito." "Gano'n ba? Sayang naman, balik kayo rito sa susunod, ha? Sama ka ulit, Eve." Ngumiti ito sa'kin. "Sikayo lan mambaga et tatay, a?" Iyon na naman ang parang banyagang salita nila. Pangasinense raw ang tawag sa dialect na ginagamit nila rito. I'm lucky they know how to speak Tagalog.

Paglabas ng sasakyan ay maraming nakapila. I looked at the sign of the place, “Devil's Den?” My forehead creased as I realized where we are. “Hey, let's go.” Hellios took my hand and we passed the bouncer. Nang makapasok ako sa loob ng lugar ay parang nagsisi agad ako. Napakaraming tao. Maingay. Magulo. Malilikot ang mga tao habang sinasabayan ang tugtog. The lights are making me dizzy.

sagot nya Tumango tango ako, "Sige po. Ingat nalang po kayo ma" Mabilisan nya lang akong hinalikan sa pisngi bago sya lumisan sa paningin namin pareho ni yaya Vera "Ah mam, guto po ba kayo? May niluto ako dyan pang meryenda" pukaw sa atensyon ko ni yaya Vera Naupo ako sa pwesto na kaninang inuupuan ni mom, which is sa tabi ni yaya Vera

) Saad nito sabay turo sa malaking bundok na'to. Everytime na maaalala ko ang sinabing 'yon ng ali kanina, di ko mapigilang mapailing-iling na lamang. Still unable to understand that alien language one bit. But one thing is for sure, Bisaya ang mga katagang 'yon. The dialect that Mindanaoan uses here. Good thing the bastard del Fuero had able to understand them so we were able to get this direction. This goddamn direction. Again, a loud exhausted sigh escaped from my mouth when I thought about it.

Dahan dahan siyang naglakad at sumandal sa gilid nito. Where on earth am I? I mean. They speak tagalog and looks like Filipinos so I guess, I'm still in the Philippines right? Somewhere na parang alam kong napaka-pamilyar. Oh my god, Manila? This is Manila right? Parang pamilyar yung mga buildings na nakatayo dito. So that means, Pasig river 'to tama? And this brigde.. MacArthur Bridge? Uhm no. Santa Cruz bridge yung nakalagay. How the hell—

Excited na excited talaga ako no'n, at palagi pa akong pumapalakpak sa sobrang tuwa ko. Pinasuot ng mga taong naka-assign doon ang mga VR shades sa amin nang makasakay na kami ni Winston sa makinang gumagalaw. May mga tao rin sa likod namin, at pareho rin kami ng pinapanood. Train to Busan ang trip namin, kaya panay ang sigaw ko sa buong sakay namin. Pero kahit na maraming jump scares ay enjoy na enjoy talaga ako.

Ganoon sila katakot na tuwing may mawawala sa isla ay pagsususpetsahan agad nilang patay na? “Oh my God! Amara!” Trisha quickly attacked me for a hug. “Where were you, huh? Kung hindi pa ako bumisita kagabi, walang makakapansin na nawawala ka na!” Napangiti ako at hinagod ang likod niya. “Hindi ako nawawala. I just got stuck on someone else’s island after the jet ski I was riding run out of gas.” “Ah… kayo po pala ang gumamit ng nawawalang jet ski.” Narinig kong komento ng isang staff na nakatayo sa likod ni Trisha.

aniya subalit hindi ko nagawang i-rehistro sa sistema ko ang mga sinabi niya bagkus, mas ibinaling ko ang atensyon sa itinawag niya sa akin. Rosas.. isang tao lamang ang tumatawag sa akin nang pangalang iyon. It's been a year na rin mula nang marinig ko iyon. But then again, part na lang siya ng memory para sa akin kaya siguro, dapat na akong masanay kapag naririnig ko ang salitang 'yon. Besides, that's just a Tagalog translation for rose. "'Wag mo nang alalahanin pa 'yon. Masyado ka nang nasaktan sa kaniya. Don't worry. Ngayon, hindi mo na ulit mararamdaman na hindi ka mahalaga."

Tiim bagang nitong sinabi sa mahinang boses habang naghihintay ng kanyang sagot. They reached the lobby where few delegates are happily chattering in their own language, while admiring the beautiful garden outside the building. Sa lobby kasi ay tanaw ang napakagandang hardin, at man made falls na nagmumukhang rainforest. He ignored all the people around them thinking na hindi rin lang nila naiintindihan ang kanilang lenguahe.

"Gagamitin natin ang barko bilang isang lightning rod para ubusin ang static charge bago ito sumabog!" ​Ang Phoenix Sentinel ay nagsimulang mag-glow nang napakatindi. Ang mga puting sapot sa langit ay nagsimulang maputol at mahulog na parang snow sa buong Bicol region. Ang mga tao sa Legazpi ay nakatingin sa itaas habang ang langit ay nagbabago mula sa puting sapot patungo sa isang maliwanag na gintong bukang-liwayway.