Romans & histoires Forget And Forgive Quotes

“Who doesn't want happiness? Lahat tayo ay gustong maging masaya. But we won't be able to experience happiness if we continue to harbor grudges toward those who have hurt us. We must forgive them regardless of what they have done to us because grudges or resentments may weigh us down, but forgiving and letting go can free us from emotional baggage.”

napansin ni mama na may namumuong luha sa mga mata ko kaya naman ay niyakap nya'ko. “I know it's not easy to move on son, but sometimes we need to learn how to forgive and forget, our life is meaningless without any trials. Alam ko'ng matatag ka at alam ko'ng mabuti kang tao at wala kang sinasaktan o inaapakang tao” pagpakalma sa'kin ni mama. Naantig ang puso ko sa mga sinabi ni mama kaya hindi ko mapigilang mapaluha.

"Sa lahat ng ikakasal ikaw na ata ang pinakamalungkot." I didn't dare to meet her gaze. "Mm no, I'm not..." "Alam mo Aubree, lahat tayo nagkakamali, lahat tayo nakakasakit." Pagputol ni Tita Color sakin samantalang tahimik naman si Mom habang pinakakain si Cassidy. "We are not even perfect, no one is perfect actually." Tita Color swallowed her food so gracefully. "But you know sometimes we have to forgive and forget. Well, yes i know. Masyadong gasgas na ang linya na yan but that's what we need, that's what we have to do to be able to face the truth."

Iyong Klirk na kaibigan ko. "Of course. So I am sorry if I have to leave you for now. I just need to forget you so that we can stay friends 'till the end. I am sorry too for ignoring you. I was just thinking that maybe if I did that, I could forget you and you would be fine without me."

" sambit ko dahil talagang marami akong natutunan sa mga pangangaral ni Aida saakin na talagang dadalhin ko habang buhay. Nagulat ang reaksyon na pinakita niya saakin. "I remember some qoutes that I read in the internet. Forgiveness does not change the past, but it does enlarge the future. To forgive is the highest, most beautiful form of love. In return, you will receive untold peace and happiness.." nakangiti ko paring saad kaya unti unti ng sumilay sa labi niya ang ngiti dahil mukhang narerealize niya na rin na gan'to rin ang gusto ni Amirah na gawin namin sa isa't isa.

Thanks to his wife for opening his mind na hindi pa huli ang lahat para patawarin at bigyan nang isa pang pag kakataon ang kaniyang mga magulang. Ika nga nang naka rarami na 'life is short' we do not know if how long could we stay on this earth. So, let's choose forgiveness. God forgives even if we have committed many sins. So who are we to not forgive, especially those who are close to us?. *** "Kailan, uuwi iyang mga pinsan mo?"

Nilagay niya ang dalawang kamay niya sa braso ko. “Riana, okay na ako. Kung gusto mo, para mapanatag ka naman, magpapacheck ako sa doctor. Hayaan na lang natin ang ugok na iyon. Okay na ako. Sa ilang araw kong pananatili dito sa mansyon ng lolo mo, meron akong napatanto.” Tumaas ang kilay ko. “Ano naman iyon?” “Hindi na importante ang maghigante. In order to move on, you have to forgive, forget, and move forward.”

"I know that... forgiving wasn't easy, pati na rin ang pagkalimot lalo na kung malaki ang kasalanan sa 'yo. But I hope that... someday, mapapatawad mo rin ako." Walang emosyon na tumingin ako sa kaniya at nakita kong nakayuko siya habang kinakalikot ang kaniyang mga daliri. "Mabait akong tao, pero hindi gano'n kabait. Forgiving you was easy, but forgetting seems to go through a lot and long process."

Kung ganoon lang kadaling magpatawad at basta nalang kalimutan ang lahat, ginawa ko na noon pa. Pero hindi eh. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang lahat. Hindi rin ganoon kadaling magpatawad. Maybe I can forgive her someday. Accept and forget about everything. Hindi ko man siyang magawang patawarin ngayon, it doesn't mean na hindi ko na talaga siya na hindi ko na talaga siya mapapatawad pa. Kung ang Diyos nga nagawang magpatawad, ako pa kaya?

Iniirapan pa nga siya ng mga classmate niya noong mga inaway niya dati. Napangiwi na lamang siya at napalatak sa mga reaksyon na natanggap. Doon, nakumpirma niyang totoo nga ang kasabihang, “People forgive but never forget.” Hindi niya rin naman masisisi ang mga ito kung ganoon na lamang ang reaksyon nito kapag siya na ang pinag-uusapan. Hindi lang basta-basta ang mga ginawa niyo noon karamihan sa mga kaklase.