Forsaken In Tagalog Novelas e Histórias

malakas kong tanong sabay binuksan ang ilaw. Nang makita ko ang kan’yang mukha ay agad ko siyang binitawan. “Sorry, love. Hindi ko naman alam na ikaw ‘yan. Bakit kasi pinatay mo ang ilaw?” sabi ko na humihingi ng despensa.

Hindi n'ya dapat bigyan ng ibang kahulugan iyon. "Can you forgive me?" pangungulit ni Noelle sa kanya. "I never thought that you have sinned against me. I have lost the memories of the past dahil kailangan. Nandito ako para sa anak ko. Iyon ang laman ng isipan ko. I don't live in the past kaya wala kang dapat ihingi ng tawad. Okay naman ang nangyari sa buhay ko, actually what happened to me was unplanned and a blessing," makahulugan na sabi ni Xian.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Tahimik sana silang naglakad ng makarinig sila ng mahinang palakpak sabay ang mabagal at mabibigat na yapak palapit sa kanila. "Bien Fait! bein fait!" french word ibig sabihin ay bravo o well done. Agad napalilong silang lahat sa pinagmulan nito. "I admired your gutz young lovey-dovey. Do you really think that I will not be notified with your plans and your flight back to your country?" Sinabayan pa ito ng malakas na halakhak ni Johanson. Ang kaba na kanina pa nararamdaman ni Tin ay mas lalong lumala ngayon. Sabi na nga at ayaw niyang sumama muna para masigurong makauwi ng maayos ang asawa bago s'ya.

"M-mahal na mahal ko ang Mama mo anak, kahit pa may nagawa siyang mali. Hindi ko man hiningi ang kapatawaran niya, pero dito sa puso ko... napatawad ko na siya. Kasi ang tunay na nagmamahal... marunong magpatawad. Hindi nagtatanim ng galit at higit sa lahat umuunawa." Harold Aquino smiled to me. "I know that your father is a great man, hija. Nasaktan din siya sa mga nangyari. I hope that you will gonna forgive me, hija. Alam kong masyado kitang nasaktan. In behalf of my Mama who died two years ago... hinihingi ko ang kapatawaran mo. Ayos lang kung hindi mo ako mapatawad ngayon, maghihintay ako." "Pilit ko pong iintindihin na isa ito sa mga bagay na hindi ko na makontrol. Na lahat ng nangyari

He still didn't listen to me. "I-I'm sorry about what happened in our past, s-sorry kung niloko ko kayo para lang makalaya ang nanay ko sa bilibid. I-I'm sorry h-hindi ko naman gusto na lokohin kayo p-pero masyado pa akong bata noon na ayaw mawalay sa ina." Hinayaan ko lang na manlabo ang paningin ko para lang hindi siya makita ng maayos.

Heto na ata ang pinakamalungkot na araw ko sa buong buhay ko, ang mawala ang minamahal ko sa buhay. "Lord? Bakit ang aga mo naman siya kinuha sa amin? Bakit? Ang dami niyang pangarap! Can you at least give that dreams to him, but no, what you did is to take him away from us." I asked the Lord. Pero alam kong walang sasagot sa akin, but I know clearly that God has a reason. Pero bakit ang sakit tanggapin? Kahit alam kong kailangan naming tanggapin, hindi pa din maaalis ang sakit, hindi ganun kadaling limutin.

Nilapitan din s'ya nito at agad na inalo para tumigil na sa pag-iyak. "I'm sorry, amor! Hindi ko sinasadya na sigawan ka! Ayaw mo kasing makinig sa akin. How can I explain my side kung hindi mo ako pakikinggan?" mahinahon ang boses na sabi nito sa kan'ya habang hinahaplos ang kan'yang likod.