Frowned Novels & Stories

Hanggang sa mariin niya itong tinitigan sa mukha. At that time, Hugo's face was very serious. His forehead is frowning, his thick eyebrow furrowed. His nose was firm and pointed. His perfect lips press together in a straight line. His jawline was perfectly shaped and... "Do not distract me." suddenly, Hugo mumbled. Devis eyelashes quiver. "W-what? Did I distract you?" "You are intently glaring at me. My focus is distracted." Hugo said without looking at her.

Napatuwid tuloy siya sa pagkaka-upo at tinanggal na ang kamay sa pagkakayakap dito. Ang sad naman, 'di niya mapigilang mapalabi at wala sa mood na bumaba ng ngumisi ito sa reaksyon niya. Bumaba naman ito at kusang lumapit sakanya para hubarin ang helmet niya. “Stop frowning Alouette, it doesn't make you look cute at all..” Napairap siya. Nagkatunog ang ngiti nito bago siya mahinang pinitik sa noo.

Pero base pa lang sa hitsura nito, alam niyang tungkol iyon sa trabaho. Pagkababa nito ng tawag, napahawak ito sa tulay ng ilong nito. A sign she had learned meant stress. "Problem?" she asked. He looked up. "Nothing major." "Liar." One corner of his mouth twitched. "Excuse me?" "You only do that when something's wrong." "Do what?" "That thing." "What thing?" "That thing with your face." "My face?" "Yes." "What exactly is wrong with my face?"

angil niya dito pero hindi rin napanindigan ang galit na tono niya. Sapagkat napahagulgol na tinakpan niya ng mga kamay ang mukha at napapadyak sa frustration. At ang walanghiyang nilalang, imbes na maawa sa sinapit niya, tila naaliw pa. May impit kasing tawang kumawala sa mga labi nito. Pero nang mag-angat naman siya ng mukha para pukulin ito ng masamang tingin ay seryoso ang ekspresyon nito.

His focus remained on my hair. I saw how he scrunched his nose like he didn’t like what he heard. Ang makinis niyang mukha na wala ni isang pores ay tila nandilim. It was like a sudden change of colors in the sky. The blue became gray until everything turned dark, and suddenly, it’s storming. Ganoon na ganoon ang ekpresyon niya ngayon habang tinitignan ko siya. It was amusing, and somehow -- makes me happy.

Biglang nagbago ang expression ng mukha ni Felix. Ang kaninang malumbay at malungkot na awra ay napalitan ng isang agresibo at matapang na expression. Maging ang mga mata nito ay nawala ang makapal na ulap at napalitang ng naglalagablab na apoy.

Ang walang expression na mukha niya ay kaagad nagkaroon ng makita ang anak ko. His brows furrowed as he stared to Reze who is now also looking up at him. "Mommy, he got the same eyes like mine." damn. Fucking damn. "A-ahh, oo." hindi ko alam ang sasabihin ko, lalo na ng pagtingin ko ulit kay Ruce ay madilim na ang tingin na binibigay nito sa akin. Nagtatagis pa ang kaniyang panga, indicating that he's mad but he's controlling himself not to burst.

she asked and she couldn’t hide the bitterness in her voice. His brows creased and balak sana nitong lumapit sa kanya but umatras siya. He stopped moving towards her but his frown deepened. It looks more like a scowl. His expression is all too familiar. Ganito na ito dati pa kapag tinatanggihan niya na mag- all the way sila. Sabagay pasalamat pa siya na hindi siya pinuwersa nito dati.

Pero masyado na siyang galit para isipin pa ang tama. Dahan-dahang nag-iba ang ekspresyon ni Paul. Ang kunot ng noo nito ay napalitan ng gulat, ang labi ay bahagyang umawang, at ang kamay ay tila nanigas sa ere. The anger drained from his face, replaced by something deeper, confusion, disbelief, and a sudden fear.

Biglang tumaas ang kaniyang boses. ‘Yong ekspresyon ng kaniyang mukha, he looks pissed. Iyong mata niya, ang talim at parang may namumuong galit kung makatingin. Tumayo siya ng tuwid kaya nakawala ako sa pagkakulong sa kaniya. Pinagmasdan ko siyang humugot ng malalim na buntong-hininga.