Dismayado の小説・ストーリー

Ang seryoso naman nito sa boses pa lang at mukhang masungit. Tahimik naman agad matapos nitong sabihin iyon. Mukhang mga takot ito sa kanya. Kahit naman ako napakaseryoso kase ng boses at masungit pa. Ilang minuto pa ay natapos na rin ang misa at ng paalis na kami ay lumingon pa ako sa bandang likod ng inuupuan namin upang tingnan kung nandoon pa ang mga lalaki na nag uusap kanina. Ngunit ng tumingin ako ay nakatalikod na ang mga ito at naglalakad na palabas ng simbahan. Hindi ko man nakita ang mukha nila ngunit masasabi ko na mga gwapo ito kahit nakatalikod lang. Napakakisig naman kase halata sa sout nila na medyo hapit sa katawan at mukhang mga mayayaman rin. Mas mukhang mayaman pa sa amin

Tumayo sya at bumagsak ang balikat ko. I am really disappointed on his response, iniiwasan nya talaga ako at wala akong magagawa kung ayaw nya akong kausapin ngayon, kasi kung ipipilit ko ay hindi maganda ang kakalabasan ng usapan namin, maybe sa weekends na lang. "I understand," I said and I can't hide the disappointment on my voice, tumango at pilit na ngumiti. "Good night." Tumalikod ako at nag umpisa na lumakad.

Tumango-tango pa siya at bumalatay ang pagkadismaya sa mukha. I find myself guilty for seeing his reaction. Buti nga dissapointment lang ang nakikita ko, at hindi iyung parang winasak, nasaktan at marahil kung magtatagal ay ganoon ang magiging reaksyon niya dahil lalalim at lalalim ang pagtingin niya sa akin.

He is now frowning, and he looks like in a foul mood. Muli niyang tiningnan si Jeffrey at nakita niya ang pagbuntong-hininga nito ng napakalalim. His frown depicts that he's not happy with the situation right now. The contempt on his eyes speaks hate and disgust. "You don't even bother to greet your grandfather?!" Biglang sumigaw ang matanda.

nanginginig ang boses ko. Frustration, Dissapointment at Lungkot ang nararamdaman ko ngayon. Ang nasa isip ko ngayon', Paano si Eugene? Malulungkot siya kapag nalaman niyang wala, madi-dissapoint siya.

Umiling siya at parang dismayadong dismayado sa narinig. "No, we don't have to! After you treated me like that? Don't expect me to talk to you! I don't want to be involved with you, I don't want to see you… I'm disgusted!” Her words were like daggers stabbing my chest. Napatungo ako at hindi alam kung paano siya haharapin. She's right, I've gone overboard, and I'm not myself anymore. Ang sakit para sa akin na isiping dismayado siya sa akin. She always tell me that I'm not like this, but I kept on taking her back by my own way.

Umiiyak nitong sabi na parang bata Seriously? Napabuntong hininga siya tsaka ito nilingon. Nakaangat ang ulo nito habang nakapuppy eyes ang mga mata niyang umiiyak. H-he's cute—w-wait did she say cute? Umiling-iling siya. He's not. Rather than cute, he's annoying. Right, annoying. "P-please Zeri, Pretty please." Pinalobo pa nito ang mga pisnge dahilan para umumbok iyon

Mahabang litanya ko na tagos hanggang kalamnan kaya hindi na ito nakakibo pa. Ewan ko kung namamalikmata nga lang ba ako dahil parang nakikita ko ang biglaang pagbabago ng ekspresyon niya. Iyong tipo ng ekspresyon na nasasaktan at nadismaya ng labis.

dismayadong saad nito na napapailing. Para namang kinurot ang isang itlog ko na makita ang disappointment sa magandang mukha nito. "Kaya ko," saad kona pinalungkot ang tono at mukha. "Weh?" taas kilay nitong saad. "Kaya ko nga," napakibit-balikat lang naman itong bakas sa magandang mukha na hindi naniniwalang kaya kong magpakatino.

“F*ck!” Hindi niya alam kung paano pakakalmahin ang sarili niya. He’s mad, annoyed, disappointed and disgusted all at the same time. Naglakad siya sa kaniyang kama, pinatong niya ang kaniyang braso sa magkabila niyang hita at saka niya pinatong ang kaniyang ulo sa mga kamay niya. Sobrang stress ang nararamdaman niya sa kaniyang mga nalaman. ********