Frowned Novels & Stories

Unti-unting napawi ang ngiti ko nang makita kong nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. He looks sad and disappointed.

Humarap ang propesor sa klase, ibinaba nang bahagya ang kaniyang reading glasses, at panaka-nakang napapangiti nang palihim habang nakatingin sa namumulang mukha ng kaniyang girlfriend. Ang kaniyang mga mata ay kumislap sa halo-halong amusement at tagumpay, bago niya muling ibinalik ang kaniyang seryosong ekspresyon. "Is there a problem at the back, Ms. Jade? If your notes are completed, maybe you can share your thoughts on our topic," pormal at malamig na saway ni Anne, bagaman ang kaniyang boses ay may nakatagong pamilyar na aliw at tensyon na taming si Lauren lamang ang nakakaintindi.

"Galing mo naman mag joke," "I'm not." Huminto siya at tumingin sakin, pinapakita na walang bakas ng pagbibiro ang mukha niya. I frowned, "Eh ganiyan naman talaga itsura mo kaya hindi ka na mahihirapang gawin yan." "Jam!"

Luther can easily read me, kahit sa simpleng pagbabago ng facial expression ko lang. “No. No… we’re fine. Ito nga at nag-uusap kami na tutuloy tayo mamaya,” I assured him. Pero mas humarap pa siya sa akin at inabot ang kanang kamay ko. Pinisil niya ‘yon. “Then what’s the reason for your frown? Your lips are pressed together, like you’re holding something back while looking at your phone. Kung talagang okay kayo ng kapatid mo, hindi basta-basta mawawala ang ngiti mo. I know how happy you since you two are okay.”

mas lalo lamang lumabas ang pagiging maskulado nito. Mariin ang titig niya saakin at parang ayaw kumurap.seryoso,pero may bakas ng kalambutan ang ekspresyon ng mukha. kumunot ang noo ko,at nakita ko ang mata niya na tiningnan ang pagsalubong ng mga kilay ko.tangina!anak ba talaga ang lalaking ito ng mamamatay tao? "You're beautiful,but frowning doesn't suit you."

I rolled my eyes. "Cute," he bluffed laughing. I frowned. ---

Isa itong malaking problema. Bigla niyang naalala ang kakaibang ekspresyon sa mukha ni elder Godfrey. Mukhang pinaghalo itong panghahamak, galit, at pagsuko. Ano kaya ang nangyari sa kanya para gawin niya ang ekspresyon na iyon? Hindi lang yun, pati na rin ang misteryosong tono ng pananalita ni Elder Godfrey.

And ladies and gentlemen, it's official. The old Snow Waterstrings can't come to the phone right now. Why? Oh, cause she's dead. Literally. She even dug her own grave! "Uhm...hahahaha...if you put it that way...yeah I mean, if you smile more and stop that frown, you won't look like a forty-year-old man who looks like he has all the problems in the world. Besides, frowning takes a lot more muscles than smiling, you know." He went silent at that. Dammit, instead of wanting to try and cheer him up, I was the one who was totally affected here.

His brows furrowed so tightly they almost formed a single line, and his lips pressed together. He looked mad, no, he looked furious.

Ito rin naman ang masusunod dahil binabayaran siya nito. Sinundan ni Frances ng tingin ito kung saan ito papunta. Pumasok ito sa isang silid. Ilang sandali ang lumipas ay lumabas itong may dalang picture frame. Sa kaniyang nakikita sa ekspresyon sa mukha nito ay para bang may malalim na gusto itong sabihin sa kaniya. His whole face was sad. Malungkot ang mga mata nito. She felt this strange feeling she could not explain while staring at him. Pati siya ay parang naapektuhan sa kalungkutang nadarama nito.