Frowned Novels & Stories

I don't have so much time to play with him. “Pera ba?” suhestiyon ko dahil iyon lang naman ang sigurado na mayroon ako. “Sinabi ko na, hindi pera ang isyu rito,” he frowns, mukhang nainsulto. “E, ano? Nagsorry na ako and it's sincere. Gusto mo bang lumuhod pa ako at magmakaawa?” May kung anong kinang ang dumaan sa mididilim niyang mata. Maybe anger, I'm not sure. He shifts his weight and cocks his head towards me.

direkta at walang paligoy-ligoy kong sagot. Napansin ko ang kaagad na pagbabago ang expression ng mukha niya. Mula sa pagiging mahinahon niya kanina, napalitan iyun ng kislap ng galit bago inisang hakbang ang pagitan naming dalawa at hinwakan ako sa aking kwelyo

Dahil ito ang lalaking nagpaiyak sa akin noon, nakahiga ngayon, mamamatay sa uhaw, pero hindi makamit ang kaligayahan dahil sa sarili niyang sakit! “Is there a problem, Z?” inosente kong tanong, itinataas ang paningin ko sa mga mata niya. Nakita ko ang matinding frustration sa mga mata niya. Ang seryosong mukha ni Z ay nababalot ng kahihiyan, galit sa sarili, at matinding desperasyon.

but he never did. What he did was to knit his forehead more and look at her sharply. He doesn't look happy, amazed, or what? Ano ba ang nangyayari sa kaniya? "Zandro?" May bumubundol na kaba sa kaniyang dibdib. "Hindi mo ba ako nakikilala?" Doubt crossed his eyes, nothing changes on his facial expression. "I'm so sorry, miss... sino ka ba?"

He playfully wink. Varo’s eyes narrowed. “Eww, gross.”

Hindi ko inasahan na makikita ko siya ulit nang ganito kaagad. His eyes were cold and empty, his face frowned with a deep scowl that made him look even more intimidating at nakakatakot tignan. Walang emosyon sa kaniyang mukha, tanging lamig at matinding galit lang ang nababasa ko sa bawat sulok nito. Tila ba ako pa ang may kasalanan sa kaniya, tila ba ako pa ang nagdulot ng lahat ng sakit na nararamdaman niya.

Naupo ako sa gilid ng mahabang upuan at may katabi akong lalaki. I focus on the mass until it's time for the Peace be with you. I bow to every person infront of me then beside me before I turn on my back. Where I got to look on the eyes of a guy behind my sit. I smile and bow while I mutter a peace be with you. I haven't really saw his face since he's covering his face a mask though I notice him smile because of his eyes smile. Tumalikod na ako at nagfocus na sa harap hanggang sa matapos ang misa.

“Get in. Now.” Sabi niya pagkatapos niyang tiningnan na sobrang basa mula ulo hanggang paa. Hindi ko siya kinibo at kumunot lang ang noo. What’s with this person’s attitude? “Sorry for the trouble, Sir. Pero basa ako. You might not like getting wet.” I replied with a straight face. Baka kung anong gawin sa akin ng isang ‘to. Delikado siyang makasama. I saw him make a grin which made the hair on my back to stand straight. What’s with the grin?!

Mas lalo ata akong magkakasakit dahil sa ginagawa niya—o baka sa init ng katawan ko. “You’re burning,” he said, his brows furrowing even more as they knitted together. Without thinking, I reached out and gently separated his brows with my fingers, then smoothed the lines on his forehead that rippled with worry. Kahit nagugwapuhan ako sa pagiging seryoso niya, nag-aalala rin ako na baka maparalisa ang mukha niya at manatili na lang sa ganitong ayos ang ekspresyon niya.

Agad na namuo ang luha sa mata ko sari saring emosyon. "Shut up your ass Rad! Hindi na ako ang dating Frixxie na mapapasunod sa gusto mo!" Himutok ko pabalik at hindi nagpatinag sa galit niya. His jaw clenched with anger. His brows furrowed na lalong nagpadilim ng mukha niya. Marahas siyang bumuga ng hangin at hindi na sumagot pa sakin. Na parang ayaw na niyang pahabain ang away namin. Na ikina pasalamat ko naman.