Novel & Cerita Funny Names In Philippines

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Southeast Asia – Philippines. Pakiramdam ko ay may humila sa sahig mula sa ilalim ko. “Timestamp?” tanong ni Rafael. “Six hours ago.” Anim na oras. Habang kami ay nagse-set up dito, may mga taong nag-uusap tungkol sa anak ko na parang isa siyang produkto. Pinikit ko ang mga mata ko sandali. “May pangalan ba?” tanong ko. “Walang real name. Pero may descriptor.”

What a dumbass group of psychos, right? The first one is named Ibon. Gwapo, matangkad, matapang ang aura pero ang pangit ng humor. Sobrang dry. Yung mga jokes niya parang ewan, nineteen kupong kupong pa ata. Like what the? Sino pa ba ang natutuwa ngayon sa pick-up lines? That's so boomer. So corny. Like so baduy!

"Magpakarami?" He chuckled, "Yeah. So, let's make our little Lalaine or little Fire. Ayaw ko nang Made in Russia, Made in Canada or so on. Gusto ko nang Made in the Philippines." Natatawa kong tinampal ang pisngi niya, "Siraulo ka talaga."

Halatang na-amaze agad siya sa lugar. “Ganito ba talaga dito?” tanong niya, paikot-ikot ang tingin sa paligid, parang batang unang beses nakakita ng theme park. Napangiti ako. “Opo, Mama Karina. Kaya nga tinatawag na summer capital ng Philippines.” “Actually, parang wala tayo sa Pilipinas,” sabat ni Papa Kirr, na para din talagang pinoy dahil sa pagsasalita niya ng tagalog. “Malamig. Fresh hangin. Maganda.”

"Oh? What will are names be? I he going to be Romulus now? I mean, why do I get the longer name?" Tumawa ako sa pinagsasabi nila. "Ate Alba said that the common names of Pinoys are Toytoy – wait was it Toytoy or Titi? What does Titi even means, Mommy?" Rem asked. Nanlalaki ang mga mata ko. "Ohhh! Uncle Daddy said that it's a bad word!" Rom said. "Laygowt ka!" "Lagot!" Sabi ko. "Lugot?" "No. Paking tape kayo, mababaliw ako sa inyo. Basta, mga anak, you two are going to be Vejars."

They hid among the plants there. “Hey, kitty… kitty…” tawag ko sa kanila pero it's not effective at hindi naman sila lumapit. I looked around, but I still couldn't see the two of them. “Ming…ming…” I called them as I remember that is one way of calling cats here in the Philippines. “Ming… ming… ming…”

tugon niya. Malungkot na napangiti ako. Bakit parang ang sakit ng dating no'n sa akin? Baka dala lang ‘to nang pagbubuntis ko, ang pagiging emosyonal. Napanguso ako at nag-isip pa rin nang ipapangalan sa kambal namin. “Gusto ko ‘yong pangalan nila, Pilipinong-Pilipino,” I began. I wanted to name them like how I named my fur babies — Bayani and Ponkan. I really find the Fipino words as baby names cute.

Dagdag pa nito. Sa pangalawang pagkakataon ay muli akong napatawa. Bakit ganon? Ang gaan-gaan yata ng loob ko sa kanya. Para sa isang tao na ngayon ko lamang nakilala. Ang bilis lang din niya akong patawanin at pangitiin. Weird. Kunot noo na napatitig ako sa mukha niya. "What? It's a Latin name of the river Severn in the United Kingdom." Paliwanag nito dahil baka iniisip niyang hindi ako naniniwala.

Bigkas ulit ng pangalan ko ni Jay. Oo, ang weird nga talaga. Kagaya ng kay kuya Juan Carlos. The best ang parents kasi namin. May modern at may nagmamahal ng lang talaga sa wikang Filipino. Juan, instead John Carlos. At ako, Maria instead of Mary Missamy Charm, Ayyyy! Lalong gumulo. “Nasa loob pa ba si Master Jeff?” “Yes Sir Jay.” Saka nga inilahad sa akin ni Jay ang opisina ni Jeff.