Gamot Sa Laso Novels & Stories

Sarap pa rin kapag sabaw na may tamang bango—lalo na 'yung laswa ng lola. Kapag tinanong ako, palagi kong sinasabing ang unang susi ay ang luya. Hindi yung manipis lang na piraso; kailangan medyo makapal at tinadtad para lumabas ang mainit at malinis na aroma niya. Sa kusina ng lola namin, pinapahiran muna ng kaunting mantika ang luya at bawang, pinapakyut ang amoy bago ilagay ang gulay. Ang ganitong paraan ang nagpapalabas ng natural na bango ng sabaw, hindi yung puro patis lang ang umami.

Pangalawa, bawang at sibuyas ang backbone ng lasa; pero hindi pareho ang timpla—may mga araw na mas maraming bawang, may mga oras na sibuyas naman ang nangingibabaw. Ang patis at paminta ang nagbubuo ng katawan ng lasa, pero ang secret weapon namin ay kaunting tanglad na hiniwa nang pino o kaya'y kalamansi zest na inilalagay sa huling sandali. Hindi ko rin maiiwasang sabihin na ang paggamit ng pinagligam na isda o alamang (bagoong) bilang sabaw base ay nagbibigay ng malalim na bango—hindi overpowering kung tama ang dami.

Sa huli, hindi lang ang pampalasa kundi ang pagmamahal ng nagluluto ang pinakamalaking sangkap. Kapag pinakukuluan nang dahan-dahan at sinubukan habang nilalagyan ng asin o patis, lumalabas ang buong spectrum ng aroma. Madalas, kapag may bisita, dinadagdagan namin ng toasted garlic bits on top para may crunchy at fragrant finish. Kaya kung gustong sabihing “laswa ng lola” ang timpla, mag-umpisa sa luya, sundan ng bawang at sibuyas, paunti-unting patis, at isang maliit na surprising twist tulad ng tanglad o kalamansi—at laging tikman habang nagluluto.