García Mga Nobela at Kwento

Kasalukuyan akong nasa opisina ko sa isang restaurant na pagmamay ari ako, mayamaya pa ay bumukas ang pinto at pumasok ang isa sa mga empleyado ko. “Ma’am, may naghahanap po sa inyo sa labas.” anas niya. “Sino daw?” tanong ko. “Gabriel daw po ang pangalan, siya yata ‘yong kasama niyo nakaraan.” At dahil sa sinabi niya ay inutusan ko siyang papasukin sa opisina ko ang binata. Hindi din nagtagal ay bumalik ito kasama si Gabriel at pagkatapos ay iniwan niya na kaming dalawa.

“Laughtrip ka, pare. Ikaw? Si Manuel Saenz?” “Anong nakakatawa sa katotohanang ako si Manuel Saenz?” “Ikaw talaga, Kuya.” Nahampas ko siya sa balikat. “Joker ka ano? Manuel Saenz daw. Sa dami kong narinig na siya raw si ganito ganyan, ikaw lang ang nagpatawa sa akin ng ganito.” Tawa pa rin ako ng tawa hanggang sa tumigil na ako. Seryoso pa rin ang mukha niya na parang sinasabi niya sa akin na siya talaga si Manuel Saenz at hindi uso sa kaniya ang word na joke. “Ikaw talaga ‘yon?”

Ang mga salamin sa gusali ay makakapal, ang disenyo kulay bughaw at puti, marmol ang sahig, at mayroong nasa limampung palapag. Ang lugar na iyon ay isa sa mga hotel ng Gael Industries. Isa lamang iyon sa daan daang gusali nila sa bayan ng San Felipe at iba pang karatig na lugar at maging sa ibang bansa. Tahimik na namangha sa lugar si Aleyna habang sumusunod sa mga tauhan ni Maximillian. Pumasok sila sa asensor saka pinindot ng isa sa mga tauhan ni Maximillian ang ika-apatnapung palapag. Bawa pag-akyat ng bilang sa asensor ay lalong nadaragdagan ang kaba niya.

KRIIIINNNGGG…KRRRIINGGGG…KRRIIINNNGG… Paulit -ulit ang halos walang tigil na pag-iingay ng telepono ni Senyor Gaspar, ngunit hindi ito naririnig ng Senyor na naliligo sa banyo. Nais niyang maging malinis na malinis at maayos na maayos sa pagharap kay Amanda.

Pagkatapos kumain, pumasok si Glenn sa kusina at tumingin kay Naomi na naghuhugas ng prutas. “Sa totoo lang, si Cormac ang nagpakilala sa akin kay G. Garcia. Matagal ko nang kailangan ang ganitong pagkakataon. Bigla niya akong hinanap noong Lunes ng gabi. Akala ko nga pipilitin niya akong umalis ng Maynila, pero hindi ko inaasahan na dadalhin niya ako sa pribadong horse farm ni G. Garcia. Sabi ni Cormac, ‘Bigyan mo ako ng labinlimang minuto.’”

Napansin ni Kara ang desperasyon sa mga mata ni Cerise. “Alam mo ba? Sabi ni Mr. Garcia, tatlong taon nang mag-isa si Sigmund tuwing pasko mula nang umalis ka.” Napangiti si Cerise nang mapagtantong ang tinutukoy ni Kara na Mr. Garcia ay si Izar. “Talaga?” “Ewan ko, baby, pero baka naloko lang tayo sa paawa-effect ni Vivian?” Hindi napigilang tumawa ni Cerise.

“Garcia! Wala kang pusong hayop ka!!” Biglang nahawi ang mga tao, at may isang medyo matabang middle-aged na babae na maayos ang pagkakatali ng buhok ang sumugod papasok, parang isang leon na galit na galit. Siya si Susan Garcia, ang legal na asawa ni Gabriel Garcia. May kasama rin siyang ilang kamag-anak na pare-parehong galit ang mukha.

“Si Jenny, kailangan hindi siya mawala sa paningin natin Mom, Dad..” “Sino ang dumukot sa ‘yo?” “His name is Tonio.” “Tonio? I think I remember that name?” “Siya ang dumukot sa Anak natin Betty.” Tiim bagang na wika ni Dad. “Oo, naalala ko na William. Ang walang hiyang ‘yon!”

Waring nakalutang ang tela base sa aming nakikita. Ang tinig pag-iyak ng aso ay pumaimbabaw. Iyong tonong labis na pinahihirapan hanggang paunti-unti ay naghihimig na boses ng tao papuntang pagsigaw. Ang tinig pagsigaw na puno ng pag-inda ay tugma na sa boses ni Kuya Bobby. Natabunan nito ang walang tigil na pag-usal ni Tito Ato ng mga salitang Latin.

tanong niya, pagtatanong niya sa uncle niya. "Because I want him to be your secretary." simpleng sagot nang uncle niya, na ikinatalim nang mga mata niya at tinignan ang lalaki. "Okay, what's your name?" matiim niyang tanong. "Dominic Garcia." anang lalaki, na ikinatigil niya agad na pumasok sa isip niya ang napanaginipan kagabi lang. The word 'domi', umiling siya it's dominic not domi. Kung ano ano nalang ang pumapasok sa isip niya.