Giving Birth Quotes の小説・ストーリー

Hindi ko namalayan ang pagtakbo ng oras, mabuti na lamang at kumatok si Mama sa pinto. "Ang buntis ay hindi dapat nalilipasan ng gutom," rinig kong sabi nya. Agad kong pinunasan ang aking mga luha bago buksan ang pinto, binigyan ko ng mapait na ngiti ang aking ina bago tuluyang lumabas ng kwarto. "Alam kong masakit at mahirap, pero sana anak alalahanin mo ang anak mo." Paalala ni Mama.

Naglaho ang lahat ng takot at lungkot na kanyang naramdaman. Marahil ay sobrang saya niya kaya napuno ng luha ang kanyang mga mata habang nakangiti. “Napakaganda ng balitang iyan. Maraming salamat, Dok!” “Walang anuman. Trabaho ko ito. Bagama’t ligtas ang sanggol, hindi ka pa rin dapat magpabaya, lalo na sa unang tatlong buwan ng pagbubuntis. Iwasan mo ang mga delikadong gawain at panatilihing masaya ang iyong kalooban. Kapag masaya ka, magiging masaya rin ang sanggol sa iyong tiyan.”

Dapat careful parin sila lalo’t critical ang kaniyang pagbubuntis. Narinig niyang nagkadiskusyon si Blake at ang kasama nito. “Pero sir, napakadelikado po para sa isang babae ang manganak nang hindi sa ospital,”giit ng kausap. “At delikado po sa Misis niyo ang panganganak lalo na firstborn pa po ninyo.” Medyo nanigas ang panga niya sa salitang ‘misis’ pero isinawalang -bahala na lamang niya. Patuloy niyang pinakinggan ang sagutan ng dalawa.

"Dalawang buwang napaaga ang panganganak niya. She was in so much pain on their way to the hospital, and Quaro was panicking." "Kirsten's a strong woman, I'm sure she and the baby will survive this; h'wag po kayong masyadong mabahala." Pilit niyang sinamahan ng simpatya ang tinig kahit pa sa mga sandaling iyon ay punung-puno ang dibdib ng sama ng loob at lungkot.

sabi ko habang walang tigil pa rin sa pag-iyak. "No. You don't have to thanks. I know how hard to bring a baby without anyone else," sabi niya na hinaplos pa ang likod ko. "Nabuntis ako na wala akong kasama, kakampi at karamay at ayaw kong maexperience 'yon ng kung sinong babae."

“Hinga lang, anak. Huminga ka muna. Relax. On the way na ang midwife.” Napangiwi ako. “Relax daw… Mommy, hindi ko na alam paano mag-relax! Ang sakit! Hinding-hindi na talaga ako bubukaka ulit. Hindi ako papayag. Magiging malandi ako pero hindi ako bubukaka. Ang hirap magbuntis!” “Stella, please!” natawa-iyak si Mommy. “Mag-concentrate ka muna sa paghinga.”

Tama na sa kanya na tanggap nito ang mga bata. Lumingon ito sa kanya at sa isang iglap ay muling nagkaugnay ang kanilang mga titig. Hindi niya magawang kumurap at tulad dati sa tuwing napatitig siya sa kulay asul nitong mga mata ay nahihipnotismo siya. “I wish I was with you when you gave birth to our children, I wish I was with you to witness the first loud cry and the first smile, the first food they eat, the first step they take, and to hear the first word they say.”

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

He knows nothing! "Well, some took a day to give birth. Ang iba nga ilang araw pang nagla-labor bago--" "Fuck! I can't stand to wait that long! Mamamatay na ako sa sobrang pag-aalala. I swear, after this, I won't get her pregnant again! Tama na ang--" Iyak ng sanggol ang pumutol sa sinasabi nito. And it came from the delivery room.

inis na reklamo n'ya. "Ay naku! Kung ikaw kaya ang magbuntis at pumasok doon sa loob at manganak! Anong akala mo sa panganganak— na para ka lang tumatae na isang ere lang labas agad," sermon ng nanay Amber n'ya kay Joshua.