Romans & histoires Goblin's Bride

Hanggang sa… Wari slow motion na nahantad sa paningin ng lahat ang pinakamagandang bride sa taông ito. Kumikinang ang ganda nito sa suot niyang traje de boda. Nakahantad ang malusog niyang dibdib dahil sa tube na disenyo ng gown, habang ang makinis at malagatas niyang mga balikat ay nababalot ng isang pañuelo na may pinong hibla ng tela na merong disenyo ng mga binurdang maliliit na bulaklak.

Halos maihi ito sa pantalon at kaagad nagwave ng kamay habang sinasabi, “Magsasalita na ako. Magsasalita na ako. HUwag mo akong bulagin.” Hindi siya takot na mamatay, pero torture ito kapag nawalan siya ng paningin. Cold na ngumisi si Darryl at itinago ang knife. “Magsalita ka!” Nagpanic ang Raksasa warrior habang sinasabi, “Ang Deputy commander-in-chief namin ay ikakasal na. Ang bride niya ay galing sa Nine Continents; siya ay isa sa mga teachers ng Pinakamatandang Honorable Son. Siya ay tina-tinawag na Debra Gable.

Sa isang Bridal boutique. Kasalukuyang namimili ng gown na isusuot si Lucy. Kasama niya ang kaibigan na si Hydie pati narin ang ina niya na tanging ito lang yata ang masaya sa kaniyang pagpapakasal kay Mr Chang.

The Groom Who Refused to Wait Maaga pa lang ay gising na ako, kahit halos wala akong tulog dahil sa halo-halong kaba, excitement, at yung hindi maipaliwanag na bigat sa dibdib ko na parang bawat segundo ay mas lalong nagiging totoo ang katotohanang ikakasal na talaga ako sa loob ng araw na ito, habang ang buong bridal suite ay puno ng stylist, makeup artists, coordinators, at si Lora na paikot-ikot na parang siya ang mismong bride sa sobrang hyper niya. “Girl, breathe!” sigaw ni Lora habang hawak ang hairspray at halos mapahampas sa hangin dahil sa sobrang nerbyos ko na paulit-ulit akong tumitingin sa salamin, tinitingnan kung ako pa rin ba ito o ibang babae na ang nakikita ko na nakasuot ng

At nang sumunod siyang tumingin, hindi na niya napigilang mapahinto ang paghinga niya. Nakasandal sa pintuang puting kahoy ang bride—nakatayo, payapa, at napapaligiran ng liwanag na parang iniangat siya mula sa lahat ng bagay. Mahaba ang veil na parang manipis na ulap. Ang gown, purong kagandahan—detalyadong burda, malinis na linya, at eleganteng hugis na sumusunod sa bawat hakbang. Ngunit hindi iyon ang pinaka-nakapigil ng hininga niya.

Ako na ang bride. Ako ang muling ikakasal kay Drako Valderama. Nasa tapat ako ng salamin habang inaayos ni Mommy Celeste ang trailing veil na suot ko. Ang puting gown ko ay gawa sa French lace, bumabagsak sa sahig na tila ulap. “You look ethereal, hija,” sabi ni Mommy Celeste habang pinapanood ako sa salamin. “A goddess finally taking back her crown.”

“Hoy, hindi ako kabayo! ‘Bride #2’ ang akin!” Napahalakhak si Ana. “Sabay tayong bride, pero feeling mo ikaw ang bida!” “Correction,” ani Belle, “Ako ang sexy, ikaw ang sweet. We complete the bride equation.” Sa gitna ng kanilang kulitan, dumating ang mga kaibigan nilang babae, bitbit ang spa kit, karaoke mic, at isang surprise cake na may nakasulat na “Goodbye Miss, Hello Mrs!”

Hindi na kasi siya aandap-andap na baka bigla na lang ay si Doreen naman ang dakpin ng mga ito sa pagtatangkang makaganti sa pagpapakulong niya sa mga ito. Nang sa wakas ay tumambad sa paningin niya ang napakagandang bride niya, halos mapigtal ang hininga niya sa labis na kasiyahan. Johnny was right. Feeling this vulnerable to a woman isn’t such a curse at all but a blessing. Dahil kakambal ng kahinaang iyon ang lakas na idinudulot nito sa kanya. Nagkatitigan sila ni Doreen habang naglalakad ito palapit sa altar. He mouthed ‘I love you’ to her at the exact same time that she was mouthing the same words to him.

Gusto na naman nitong halungkatin ang nakaraan. Sigawan ang naririnig ko sa paligid ng lumabas na ang bride at groom. Agad akong hinawakan sa kamay ni Gabriel upang lapitan uilt ang bride at groom ng bigla kaming napahinto. Nakarinig kami ng dalawang magkasunod na putok ng baril. Biglang nagkagulo ang mga tao. Agad naman akong niyakap ni Gabriel hangang sa narinig namin ang sigaw ni Carmela.

Hinaplos niya ito ng may buong pagmamahal at pagtitiwala. “Then don’t lie to me again.” paki-usap niya. He nodded. As dawn rose over the horizon, a drone hovered above the estate, too quiet to detect. Inside its lens, it captured a clear image of China in Gabriel 's arms. In the shadows of a room far away, a woman—long red nails, high heels—smiled wickedly. “Well,” she purred, “the ghost bride lives.” She picked up a phone. “It’s time we invite them… to the Crimson Ball.”