Going Home Quotes Novels & Stories

“I missed home; I missed being with you.” Van released a deep sigh. Tumayo ito at inalalayan siyang tumayo na rin. “Okay,” he said; the expression on his face didn't change. “Let’s go home…” ON TO THE NEXT CHAPTER >>>>>>>>>>>>>>>

Sabi nito habang inilalagay na sa magarang kahon ang kwintas. "I'm going home." Utas ko. Hindi naman na ako pinigilan ni Mom kaya nagmadali na akong puntahan si Kurt para magpahatid. "Why? May ilang speech pa." Tanong ng nagtatakang si Kurt. "Kurt, I just want to go home." Bulong ko at nag-iwas ng tingin. Naningkit ang mga mata nito ngunit hindi na nagsalita. Pumayag na lamang siya sa gusto ko at nagmadali nang kinuha ang sasakyan.

Kaswal niyang kwento. I felt a pang in my chest. My eyes seemed to glimmer as I watched him talk. I miss him like this, conversing with me like normal, telling me about his day. "I miss home, too." Wala sa sarili kong naibulong. Sumulyap sa akin si Zephaniah. "You know you could always go home." "It's not that easy. Sometimes, I want to go home but away from home is my career, my success, my money. It's so hard being away but sometimes it's for the better."

Nakangiti ito sa kanya at kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya. “Your memories will live on,” basa niya sa quote na nakasulat sa epitaph ng ama. “Yes. You might be gone but I won't forget you, Papa Damon. Gusto mo ba talaga akong umalis sa HQ? Gusto mo akong mamuhay na simple? Ganoon ang gagawin ko, Papa. I know, hindi mo ako ipapahamak. Mahal na mahal kita, Papa. Maraming salamat sa lahat.”

Pero siguro nabuwal na ito bago ako dumating dahil hindi naman ako lumapit sa mga ito. "Kailan ba ako makakauwi?" Stressed na tanong ko sa hangin. All I want right now is to go back home. Sa earth. If there is only a way I will totally do it. With what I felt right now, being here is totally nonsensical. "Aish! I hate this-"

He nodded his head gently as a response. "Yeah, let's go home." Lumingon akong muli sa lapida nang aking mga magulang at lolo. And with a smile on my face, I repeated the last word that he said. "Yes, it's our home now," I laughed and looked into his eyes. . . END

Isang ngiting puno ng pagmamahal, katiyakan, at kapayapaan. Pagkatapos ay marahan niyang sinabi, "We're going home." Dalawang simpleng salita. Ngunit para sa akin... Iyon ang pinakamagandang pangungusap na narinig ko sa buong buhay ko. Napaluha ako. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa wakas... Natapos na rin ang mahabang bangungot. Tahimik ang biyahe pauwi.

Ang maingay na karamihan ng tao ay agad na tumahimik, at ang tunog ng paghinga lamang ang maririnig. "Gusto mo bang pumasok?" Tinanong ni Quinn Concepcion ang lahat na may ngiti. Ang bawat tao'y tumango tulad, at isa-isa ay hindi sila natatakot na i-flash ang kanilang mga leeg. "Think beautifully, and don't see if you are qualified, I advise you to go home, three thousand brothers will not see you." Quinn Concepcion said proudly, although he had a higher status than these people in the past, the sense of superiority he had at this moment made Quinn Concepcion feel even more superior.

sabi niya at hinalikan niya ako sa noo. "Thank you for being here with me," sabi niya at ngumiti ako saka ko siya yinakap. "Thank you kasi pinapasok mo ako sa puso mo at tinanggap ng buong-buo," tugon ko at hinigpitan niya ang pagkakayap sa akin. "Let's go home," bulong niya at kunot ang noo na tiningnan ko siya. "Nandito na rin lang tayo tapusin na natin ang buong program at saka magbibigay ka pa ng speech mamaya," sabi ko at natawa ako ng bigla siyang sumimangot.

Ramdam ko ang sakit ng katawan ko ngunit mas nangingibabaw ang sakit na nararamdaman ko sa puso ko. *** KINABUKASAN ay natutulog pa siya kung kaya't maingat akong tumayo upang hindi ko siya magising ngunit bigla niya akong hinila pabalik sa kama ng malakas niyang bisig. “Where do you think you're going baby? dito ka lang…” “I need to go home.” “This is home.” saad niya kung kaya't napatingin ako sa paligid.