Going Home Quotes Novels & Stories

Parehas kaming walang karapatang manghimasok sa buhay ng bawat isa. "But do you still love him? Liam?" narinig kong tanong niya pagkatapos ng sandaling katahimikan. "Oo naman," mabilis kong sagot at mahinang natawa. "Parehas pala tayong mahal pa ang ex. Pero ako, hindi na ako babalik... Hindi ko lang alam sa'yo." "Alam mo ba iyong quote na... If you love love someone, you must learn to let them go."

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Para kay Mirae, hindi na niya alam kung alin ang mas mahirap—ang kirot sa sugat, o ang bigat ng titig ni Quen na tila may sinasabi ngunit hindi kayang sambitin. At bago pa ito tuluyang lumabas, marahang nagsalita si Mirae. “Quen…” Napalingon ulit ito. “I wanna go home.” Mahina, basag, at kasabay ng mga salitang iyon ay ang pag-agos ng luha mula sa mga mata niya. Nanahimik si Quen. Matagal. “You can’t,” mahina pero matigas ang tono. “Not yet.”

nang masabi ‘yon ay bahagya kong napansin ang pag-awang niya ng labi. “You know I won’t come back,” mahinahon niyang sabi kaya ngumuso ako. “I won’t give up,” seryosong sabi ko pa, ngumiwi siya at hindi na alam ang susunod na sasabihin, “Go home.” Ayon na lang ang nasabi niya. Tumikhim ako at tinalikuran na rin siya para makaalis, I’d love to make his fridge full of cakes. Different cakes.

Hirit niya na nag-pasmirk sa akin. I don't need awards. I need Gab. Ibinaba na nung bartender yung shot glass sa mesa kaya nagpasalamat lang ako. "Come on. Let's go home." Napailing na lang ako nang bigla nanamang magsalita sa likod ko si Rif ba? Ahh-- Rig pala. "Back home man. Go home alone." I said saka kukunin na sana yung shot glass pero inagaw nya 'yon.

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

“I’m so sorry, hija. Hayaan mo. Hindi na ito mauulit.” “Talagang hindi na ito mauulit, Mommy. I’m leaving tonight and you can’t stop me anymore. Kung magtatampo ka sa ‘kin, okay fine. Magtampo ka kasi ako… sobrang nagtatampo ako sa inyo. And now, I want to leave this place. Let me go home.” Lumambot ang ekspresyo ng kanyang mommy. “But, anak, this is our home.” “No. This is not my home,” she said. “I’m not a citizen here. Do you know where my home is? He’s in Venice, mom. Home is not a house. It’s a person. And he’s not here.”

"Wear this when you're away. Because no matter how far you go, I want you to never forget—you’ll always have a place to come home to... and that place is me." Napayakap si Veronica sa nobyo. Hindi na siya nakapagsalita. Sa init ng katawan nito at sa bigat ng damdaming dala ng simpleng regalo, naramdaman niyang buo na ulit ang puso niya.

No way go home, ipapasundo kita) Iyah (Anong oras kaba uuwi? Ashton (I will be late marami pa akong ginagawa) Iyah (Then I wanted to stay here in my dad for the meantime, don't bother sending your driver here because I'm not coming) At napangiti siya. "Yeah, that's right if you didn't want me to go back to the company, hindi rin ako uuwi" Instead of replying Ashton call her. (" Iyah.. go home now, I swear bibilisan ko lang ang mga gagawin ko para makauwi nang maaga")

[translation: And when are we going home? “As soon as possible,” agad niyang sagot habang mariing kagat ang ibabang labi. “We’ll go back home as soon as possible, baby.” Pinagdadasal na lang niya na sana ay mapadali lang talaga ang pag-ayos niya sa problemang kinakaharap ngayon ng kanyang pamilyang minsan na rin niyang iniwan. Kasi kahit kakarating niya pa lang dito sa Pinas ay parang gusto na niyang umuwi.