Graduating Students Quotes 소설 & 이야기

Alice Hindi ko akalaing ganito pala ang pakiramdam ng araw na matagal mo nang hinihintay. Sa loob ng auditorium ng university ay nakaupo kaming mga graduating students, nakasuot ng parehong itim na toga at may halong kaba at excitement sa mga mukha. Maririnig ang mahihinang bulungan ng mga estudyante, ang pag-uusap ng mga pamilya sa audience, at ang boses ng announcer na patuloy na tumatawag ng mga pangalan ng mga nagsisipagtapos.

Alam kong malayo pa ang lalakbayin namin pero sigurado akong hindi siya mahihirapang abutin ang pangarap niya. ".... I want to remind all of us that we can always do more, so why settle for less? Let us always strive harder. Maybe our grade will not define our future, but it will show how ambitious we are. It is free to make a dream, but it will cost a lot of energy to reach it. Let us not waste our energy; time will not stop waiting for us. Let's make everyone proud. No, make yourself proud of yourself. I can do it, and you can do it. I hope the next time we meet, we are already bragging about what we have achieved. So, my fellow graduates, congratulations to all of us for passing another s

sabat naman ni Xian. " Habang buhay ka naming magiging teacher," sabi ni kenn. Sobrang tuwa ang kan'yang nadarama ng mga oras na iyon. " Salamat sa inyong lahat. Pangako ko din sa inyo, habang buhay ko naman kayong magiging aking mga estudyante." One week before graduation.. Nagkayayaan ang mga ito na magkaroon ng graduation trip bago sila maghiwa-hiwalay.

Hawak-hawak nila ang kani-kanilang mga clearance at ang matatamis na ngiti na tanging mga graduating students lang ang nakakaramdam. ​“Girl, kurotin mo nga ako!” hirit ni Lianne habang tinitignan ang kanyang reflection sa salamin ng lobby. “Graduating na ba talaga tayo? O baka imagination ko lang ‘to dahil sa sobrang puyat?” ​“Totoo na ‘to, Lianne! At wag kang mag-alala, mamaya ay mawawala na yang eyebags mo sa sarap ng pagkain,” natatawang sagot ni Mia.

“Anong hindi pa? Aba’t bukas na ‘yon ah? Sa pagkakaalam kok, alas otso ng umaga ang graduation mass niyo. May oras ka pa bang kunin mga ’yon mamaya?” “Hin-hindi naman kailangan… Hindi ako pupunta.” Tinatamad niyang sagot. Nanlalaki naman ang mga matang napa tanga na lamang sa kanya si Jane. “Hoy! Anong hindi ka pupunta eh graduation ‘yon. Huling graduation, biggest stepping stone ng mga buhay natin. Tsaka ilang taon mong pinaghirapan bago hindi mo man lang pupuntahan?” Puno ng pangungunsuming sabi nito na sinamahan pa ng sunod-sunod na pag iling.

I smiled as flashes of cameras started to light in milliseconds. "Ma, Pa... Julie. Para sa inyo 'to," bulong ko. Nakababa na ako at nakabalik na sa upuan. Panay lang ang palakpak namin hanggang sa hindi namin namalayan na natapos na ang graduation ceremony. A few hours of this program feels like a treasure for me. Totoo nga ang sinasabi nila na iba ang pakiramdam kapag nakatapos ka na sa pag-aaral.

Ang mga matatanda ay nananatiling tahimik at abala sa kanilang kinakain pero binasag iyon ni Tita. “So, how are you, Kari?” muntik pa akong masamid dahil sa gulat na kinukumusta ako ni Tita ngayon. “Maayos naman po,” sagot ko. Bakit ngayon pa ako naubusan ng sasabihin? Isip, Kari isip! “I’ve heard you’re graduating for the next few months?” “Ah, yes po. If we succeed on our thesis defense then ga-graduate na po kami,” saad ko. ‘Yan, tama ‘yan, pahabain mo ang mga sasabihin mo, Kari para mawala ang awkward atmosphere.

Yuan, with her nurturing nature, added, "And don't forget to embrace the challenges that come your way. It's in those moments that you'll discover your true strength and resilience." Inspired by the conversations and the support of our friends, Vj's eyes gleamed with determination. "I'll remember your advice, everyone. I'm ready to take on the world and make a difference, just like you have." Nang maging gabi na ang araw, nagtipon kami sa isang local restaurant para ipagdiwang ang graduation ni Vj. Napuno ng tawanan at hiyawan ang aming mga salamin sa isang toast sa hindi kapani-paniwalang paglalakbay na la

Nawala ang kaunting ngiti ko nang may pumasok bigla sa isip ko na tanong. “Pero mangyayari nga ba talaga ‘yun? Ano sa tingin mo?” Napaisip din tuloy siya dahil doon. “After we graduate. We won’t have any school work to worry about and we still don’t have work. I think after graduating is the most ideal one.” Napatango-tango ako. “Just before we look for a job. We can go. And after that, we can continue with our responsibilities again.”

“Ngayon na lang ulit iyon, malapit na ang graduation. Sige na please? Pagbigyan mo ako. Ilang kembot na lang, wala na talaga.” “Okay, sige.”