Novel & Cerita Graduating Students Quotes

EPILOGUE FOUR MONTHS LATER “Sotsugyosei no minasan, omedetogozaimasu!” [Congratulations to all graduates!] “Congratulations, guys! Road to college na us!” Isang mahigpit na yakap ang natanggap ko mula sa dalawang malalapit ko na kaibigan, sina Patrice at Truce. We’re now both wearing togas and holding our diplomas. Kakatapos lamang ng graduation and awarding ceremonies at inimbitahan pa kami na umakyat ng stage for picture taking.

Therefore, saying goodbyes is hard. Thrina hugged her and her two other friends did the same did. Indeed graduating is both the happiest moment and the saddest, not only because you need to say goodbye to your friends but also, the fact that, you will no longer be a student who only worries about your schoolwork but an adult who will fight your life every single day to survive. "Ano ka ba naman, Lyn! Ang drama mo diba may bakasyon pa naman tayong apat sa manila?!" malakas na pagkasabi ni Shyra at pinaikot ang mga mata.

May nurse naman pero iba pa rin yung may kapamilyang tumitingin sa kanya. Dad never stop bugging me. Araw-araw itong nagpapadala ng message sa akin pero nung sinabi ko sa kanilang ga-graduate na ako wala akong narinig na reply sa kanila. I told them that I will finish with Latin honors since I will be graduating as cum laude pero sinagot lang ako ni Dad ng 'you can do better than that.'

Sino ba naman ako para maalala niya kung ang gaganda ng mga nakapaligid sa kanya. “Ayusin mo nga yang mukha mo, parang hindi ka gagraduate ng valedictorian ah. Ngumiti ka kahit konti. Para kang namatayan diyan. Sayang ang ibinayad ko sa nagmake-up sayo” sita ni inay sa akin habang nakapila na kaming lahat para sa graduation march. Suot ko na ang toga ko. Ewan ko ba, dapat masaya ako ngayong araw na ito kagaya ng ibang mga estudyante, pero kahit anong pilit ko ay hindi ko magawang ngumiti hanggang sa magsimula na ang graduation march.

"Talaga?" "Hindi lang iyon." Napangiti si Maeve habang nakatanaw sa bintana. "Sinabi nilang..." "Basta huwag nating pababayaan ang pag-aaral natin." "Suportahan lang natin ang isa't isa." Sa kabilang linya... Napangiti rin si Keiv. "Pangako." "Sabay tayong gagraduate." "At sabay din nating aabutin ang mga pangarap natin."

"Hello. Baby? Where are you? Bakit ang tagal mo naman! Malapit na mag start ang graduation ceremony nyo. Ang dami ng mga tao rito." Sunod-sunod na wika ko kay Kurt, ang tagal naman kasi nya eh.

At subukan lang talaga niya na laitin ang gawa namin, ipapasubo ko sa kanya iyong sketchpad ko. Bad ba? Nah. Bad din naman 'tong Prof namin. Judgemental kasi akala mo naman kagandahan. 'Pwede na' is the term to describe her if you will ask me. Hehe. Natapos ang klase namin buong maghapon at masasabi kong nakakapagod talaga. Ganoon naman talaga siguro kapag graduating na 'no? Ang daming ginagawa at kailangan mo talagang magsikap at mag-aral ng mabuti. Para kasing nasabingit ng kamatayan ang sitwasyon kapag graduating na. 50-50 kumbaga. 50% of passing and graduating and 50% of failing. Two options with so much impact.

Also, some cancer patients whose unable to provide for their financial needs. I am already at my last year in BS Management and still active in our org. Everyone says that if you’re in your last year, you don’t have any consciousness outside academic pleas but me and my friends prove them wrong. Not all of the graduating students are like that, some are still active. Given that we don’t have any thesis to be stress about and I am partly thankful for that.

Galit ako, at wala akong pakialam sa emotional attachment kahit ramdam ko na ang sakit sa pag-iwan niya sa akin sa ere. “CONGRATULATIONS, graduates! Graduate na kayo sa mga exams, quizzes, recitations, pero, may karugtong iyan na pero. Congrats kasi tapos na ang paghihirap natin sa school pero ito pa lang ang simula ng tunay na pagsubok. Ayaw kong sabihin na welcome sa samahan ng mga unemployed but I want all of you to welcome in the world of hope, the stairway to success.”

Zia’s Pov. Hinayaan ko ang mga kuha kong tumakas sa mga mata ko. Nagpatuloy ako sa pag-deliver ng speech ko. “And to my fellow graduates, what a journey it has been. We did it! Together, we've laughed, struggled, fought, learned, and grown up. We still made it. And, for some of us we accomplished something we never imagined we could. But here we are tonight with those who never stopped believing in us. We're living proof that it's not only possible but it's never too late to concur the dreams we made as children.