Graduation Speech Tagalog Novels & Stories

Kaliwa't-kanan na pagbati mula sa kapwa ko mag-aaral. Araw ng graduation ko ngayon at napaiyak talaga ako sa sobrang saya ko. Pagkatapos ng ilang taon ay natupad ko rin ang pangarap ko na makapagtapos sa pag-aaral. Sobrang hirap ng mga dumaan na taon sa akin. Pero dahil nasa tabi ko ang asawa ko at mga anak ko ay lahat kinaya ko. Marami akong gabi na walang tulog at laging pagod. Pero ang lahat ng 'yon ay nagbunga. At ngayon ay aanihin ko na. “I’m so proud of you, Boba. Congratulations!” Malambing na bulong sa akin ni Jayson.

malakas na halakhak ang tumanim sa isip niya. *** Ilang Linggo na lang ay Graduation na ni Mj. Excited ang dalaga sapagkat makakamit na niya ang diploma na ipagmamalaki niya sa kanyang mga magulang pag-uwi niya ng probinsya. Hay! Napabuntong hininga ang dalaga. Naalala na naman niya ang kanyang mga magulang sa mga oras na ito. "Kung sana hindi kayo agad kinuha sa piling naming magkakapatid Ma,Pa miss na po namin kayo" maluha luhang banggit ng dalaga habang naiisip ang kwentuha ng mag-anak noong sila'y nabubuhay pa.

“Jayden… salamat. Salamat sa lahat.” Humawak siya sa kamay ko at dinala ako sa gilid ng campus, kung saan makikita ang buong skyline ng siyudad. Ang araw ay sumisiklab sa mga ulap. Parang lahat ng bagyo, lahat ng luha, lahat ng takot ay napalitan ng liwanag at init. “Ngayon, graduate ka na,” sabi niya. “At hindi lang iyon… graduate ka sa takot, sa pangungulila, sa pagkukunwari. At graduate ka rin sa puso ko.”

Napakaraming sakripisyo, pagod, at luha ang kinailangan kong pagdaanan, ngunit ngayon, hawak ko na ang diploma na sumisimbolo ng lahat ng pinaghirapan ko. --- Habang nakaupo ako sa gilid ng kama sa aming silid, tinitingnan ko ang graduation gown na nakasabit sa pintuan. Parang kailan lang, hindi ko akalain na darating ako sa puntong ito. Noon, tila napakalayo ng pangarap na ito, lalo na nang mamatay sina Mama at Papa at kinailangan kong tumulong sa kanilang utang. Pero heto na ako ngayon—isang ganap na graduate.

“Congrats ulit, Natalie!” “Welcome sa team, Dr. Natividad!” Ngumiti si Natalie at agad na tumayo. Kinuha niya ang basong inabot sa kanya ni Marie kanina. Medyo kabado siya pero kailangan niyang magbigay ng speech. “Salamat po sa inyong lahat—mga mentors, seniors, at mga kasamahan ko. Kakagraduate ko lang at patuloy pa rin akong nag-aaral, kaya umaasa akong patuloy ninyong ituturo at itatama ang mga pagkukulang ko. Cheers po.”

Napatawa ako habang pinupunasan ang luha sa gilid ng mata ko. “After graduation,” sabi ko sa kanila, “doon na ako lilipat sa inyo.” Sandaling natahimik ang kabilang linya bago sabay-sabay silang nagsalita. Isinalin kasi ni Sidro sa Spanish ang sinabi ko para maintindihan nila. “¡De verdad?” (Talaga?) “Sí,” sagot ko, ngumiti. “Gusto ko nang magsimula ulit.”

sagot ni ninong sa akin ngumiti na lang ako. Lumabas na kaming dalawa sa kwarto sinalubong naman ako ng yakap ni ninang nang makita kami na bumaba mula sa pangalawang palapag. "Umalis na tayo mahuhuli pa tayo sa graduation mo, hijo kung nandito lang ang magulang mo at kapatid mo panigurado proud sila sa'yo ngayon," naka-ngiting bungad ni ninang sa akin.

natatawang sabi nya. "Malapit na ako grumaduate pero wala naman sina Nanay at Tatay" malungkot na sabi ko saka tumingin sa malinis na tubig. Agad naman akong niyakap ni Martin. "Don't worry, I know, kung nasaan man sina Tito at Tita, super proud sila sa'yo. Ang galing galing kaya ng running for With Highest Honor ko. At isa pa, hindi ka naman namin pababayaan nina Mommy at Daddy. Pangako, naroon kami sa graduation mo." Aniya. Bahagya namang gumaan ang loob ko.

Kung tutuusin, mukha nga lang kaming magkapatid e. “Lian, ang ganda-ganda mo. Congrats on your graduation,” she said before hugging me. Nangilid ang luha sa mga mata ko pero pinigilan kong umiyak. Ayaw kong mamaga ang mata ko mamaya. At mas lalong ayaw kong sipunin. “Salamat, mama. Para sa ‘yo po ito. Sa inyo ni papa. Salamat po sa lahat ng sakripisyo ninyo para sa akin,” sambit ko.