Graduation Speech Tagalog Novels & Stories

Huminga ito nang malalim bago nag-umpisa muling magsalita. "Alam ko na hindi ako ganoong kaperpektong lalaki. May mga kahinaan at pagkakamali rin akong nagagawa. Hindi ako magaling sa ganitong bagay, pero ginawa ko ito para malaman mo at nang ibang tao na handa kong gawin ang lahat para sayo. I know hindi ito kasing bongga nang mga napapanood mo sa social media na proposal nang ibang lalaki.” Bahagya akong natawa sa salitang bongga. Nanliligid ang luha ni Rigor sa kanyang mga mata habang sinasabi iyon. Hindi rin maitago ang kaba sa kanyang boses. Hindi ko rin mapigilan na hindi tumulo ang aking mga luha, habang nakangiti. Hinayaan ko lang siyang magsalita at sabihin ang lahat nang gustong ni

Naalala niyang malapit na graduation ko Infairness kay kuys Kie matalas pa ang memorya “Opo kuys, tsaka mukha naman yatang hindi ko siya gusto,” saad ko. Ano kayang gagawin ko pagkatapos kong grumaduate. Officially tambay with degree na ako no’n. Ang hirap pa naman humanap ng trabaho sa panahong ito. “Wag magsalita ng tapos Abo.” “Ihhhh hindi nga,” pamimilit ko. “Pag ikaw talaga nahulog… hay nako….kakainin mo lahat ng sinabi mo.” Pag si kuys Kie talaga ang nagsermon sigurado tagos hanggang bone marrow.

“Hindi ako titigil. Kakayanin ko. Para sa’yo, Tita, at sa inyo, Nay, Tay...” Ilang buwan ang lumapit, graduation day na. Nakatayo siya sa stage, suot ang toga at hawak ang diploma. Walang pamilya sa audience na magpapalakpak para sa kanya, pero hindi iyon ang mahalaga. Habang nakatayo siya roon, naramdaman niya ang mainit na luha na bumagsak sa pisngi niya. “I did it, Tita, Nay, Tay... This is for you.”

I straightened my posture, took another deep breath, and began my speech, my voice steady despite the whirlwind of emotions swirling inside me. “Magandang araw po sa inyong lahat,” I began, trying to keep my tone calm but filled with sincerity. “I am truly honored to be standing before you today, representing all the scholars here in our school. The road to get here was not easy, but it was made possible because of the support we receive, not only from our families but also from people like Mr. Cojuangco, who believe in the power of education to change lives."

–sabi naman ng Vice principal na s'yang nag emcee ng ceremony. Tumayo si Kenn at nagpunta sa stage. Pagtuntong niya'y huminga s'ya ng malalim, nag-umpisang magsalita. " This is it, 12-D. Ang araw na pinakahihintay nating lahat– pinapangarap na makagraduate. Ito na 'yon. Ang sarap pala tumungtong ng intablado, magmartcha sa araw ng graduation. Masaya na malungkot. Simula bukas hindi na namin masisilayan ang aming magulo na classroom, mag-start na kami ng panibagong yugto ng aming mga buhay. Malungkot kasi hindi na namin maririnig ang sermon ng nag- iisang wirdong teacher namin, na siyang nagbigay inspirasyon sa amin upang maging matagumpay sa hinahanap. Ms. Zhaine or JHAI. Kahit sino ka man,

Sana hindi magagalit si mama. Umakyat ako sa stage para magbigay na ng aking speech, nanghihina ang mga tuhod ko. Ganito rin ba kaya ang nararamdaman ni Cloud nung nagbigay din siya ng kanyang speech? Ganito rin ba ang naramdaman niya na may kulang? Nauna sa pagpapakilala, pagbibigay ng pagpupugay sa mga teacher, students at sa school. Nahihirapan mang ibigkas ang mga salita, mabuti na lang naituwid ko pero, "A..and of course sa nag-iisang superhuman ko, sa aking super mama, my super hero. M..mama kung nasaan po kayo ngayon, look ma oh hindi lang po diploma ang natanggap ko sa special na araw na ito mama ko, isa rin po akong Valedictorian, gusto ko sana na ikaw magkabit kanina pero hindi kit

— tumayo si Sir Richard at naglakad papuntang stage, palakpakan naman ang mga studyante. "Good evening to all the faculty and staff of the university, also to the SCO of this university and to all the students. As the school year will end and the students will graduate, there's a lot of memories that you guys build in our university. I witness everyone's weaknesses, happiness and fears. But behind of those emotion you guys stand up in your feet and face the unfairly world of education. You become brave in every possible way, this party is a despidida for all of you who became part of the university and to those who will bead a goodbye. So tonight, let's enjoy and party until it lasts. Thank

HER HURTFUL POV "Congratulations dear graduates, soar high and hit your wagon to a star," huling katagang binitawan ng guest speaker bago ito bumaba ng entablado at masigabong palakpakan ang pumaibabaw sa loob ng auditorium kung saan ginaganap ang pagtatapos nila ng hindi baba sa isang daang estudyanteng kumuha ng 2-year courses at isa na nga siya doon.

“CONGRATULATIONS, graduates! Graduate na kayo sa mga exams, quizzes, recitations, pero, may karugtong iyan na pero. Congrats kasi tapos na ang paghihirap natin sa school pero ito pa lang ang simula ng tunay na pagsubok. Ayaw kong sabihin na welcome sa samahan ng mga unemployed but I want all of you to welcome in the world of hope, the stairway to success.” Black toga—ito lang naman ang pinakamagandang regalo na ilang oras lang sa katawan namin pero malaki ang impact sa future. Hapon sinimulan ang programa. Para pagkatapos ay diretso na sa party mamayang gabi. At ito nga, nagbibigay na ng kanyang speech ang speaker. Matagal-tagal din ang ceremony sa dami ba naman ng estudyante.

Hindi ako mahina kaya hinding-hindi ako sumuko. My fellow graduates, naipanalo na natin ang ating kahirapan. Nagtagumpay na tayo sa akala natin ay hindi natin makakaya pa. I have overcome the obstacles. We have overcome the obstacles because of the help of the government and the help of our countrymen. As most of you who are graduating today, I would not be in UP without my scholarship and free tuition fee. Pero hindi naman sapat lang iyon pero malaking bagay ang naitutulong nito para maging posible ang sa akala natin ay imposible. Malaking bagay para matulungan tayong maging kapaki-pakinanang na mamamayan ng bansa.