Grit Quotes Novels & Stories

Jett crossed his arms as he smiled. Napalunok si Greta. Hindi niya maiikailang tama ang sinabi ng tauhan ni Mr. Gray. “ Well, at least, I AM BETTER than YOU! Masyado kang bilib sa boss mo pero alam na alam kong wala kang bilib sa sarili mo. How can you belittle someone who’s obviously better than you? Marahil magaling kang magdala ng sarili mo. Look at those branded clothes of yours. Anyone can be deceived if they take a glance at you but, those fancy little things cannot hide the fact that you smell like RAGS.”

“Hindi ko alam kung ginawa mo iyon para sa akin. Thank you anyway. Huwag mo na lang silang pansinin dahil magsusumbong na naman iyon sa aking ama. It’s not like I can’t fight them.” Nanatili ang ngisi sa labi ni Griffin nang sumagot ito. “Miss Carnegel, may nagsabi na ba sa ’yo na minsan ay kailangan din nating magpakita ng kahinaan?” “Bakit mo naman nasabi ‘yan? Am I really that stubborn?”

Natatawa na lang ako sa kanya na patuloy pa rin sa pakikibaka– este sa pagsasalita. “Sa bawat laban, kailangan mong patunayan na kaya mong tumagal sa gitna ng bakbakan. Huwag kang papayag na sa isang iglap lang ay babagsak ka na agad. Kapag bumangon ka, dapat ay mas matigas na. Dahil ang pagbangon ay hindi lang isang beses na ginagawa, dapat paulit-ulit, hanggang sa marating mo ang rurok...., ng tagumpay.” maaliwalas ang mukha ni Gray habang sinasabi ang mga katagang yun. Parang nag-eenjoy pa nga ito at hindi halatang napipilitan lang dahil kay kuya Drake.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

“I...I don’t know.” “Wag mo na siyang pilitin, Gray. Kung wala na talaga, ‘wag mo nang ipilit.” “Desperado akong ayusin, Grant. Hindi ko alam kung paano pero desidido ako.” “Kung masaya na nga siya sa iba, bakit mo pa siya guguluhin?” Saglit na natahimik si Gray. “I’ll still try my luck.”

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

“Mister, alam kong hindi ka naniniwala, pero ito ang reyalidad. Wala kang magagawa kahit hindi ka makapaniwala. Ang taong mahirap at pangit katulad mo ay nabuhay upang kamuhian ng ibang tao. Ang tanging maari mo lang gawin ay itungo ang iyong ulo at patuloy na magtrabaho. Huwag kang magnais ng mataas. Mas mataas ang iyong naisin, mas masakit ang iyong pagbagsak.” Hindi lang si Griffin ang nasaktan sa kanyang mga salita, pati na rin ang kanyang mga kostumer ay nagalit. Ang mga kostumer na ito ay kanyang mga suki. Hindi man sila pinalaking mayaman, o lumaking may itsura, ngunit siya’y pantay pantay lamang. Ganoon ba talaga pag lumaki kang mayaman, makapangyarihan, at maganda?

Alam niya ang ibig sabihin ng ngiti nito. “Alam ko.” Inunahan na niya ito. “Ang guwapo niya!” kinikilig na sabi nito. Bumuntong-hininga siya. “Guwapo nga, bastos naman ang bibig,” aniya. Napalis ang ngiti ni Grace. “Bastos agad? Hindi ba puwedeng ekspresyon lang niya ang bad words?” sabi nito. “Still, not good to hear those bad words,” giit niya.

Para bang isang sumpang muling binuhay na sapat para guluhin ang katahimikang pinaghirapan niyang buuin. “They used to say that to me all the time when I was a kid, remember?” mahina ngunit mariing sambit niya na basag ang tinig. “‘You’re just being used.’ ‘You’re only good for show.’ ‘You’re nothing without purpose.’ They said it so much, I started to believe it.”