Delayed Gratification Quotes Novels & Stories

“Napatunayan ko kina Mama at Papa na kaya kong umangat ng walang inaapakang tao at hindi umaasa sa pera nila. Kaya ikaw, Shantal, maging masaya ka sa tagumpay ng iba. Huwag mong hayaang lamunin ka ng inggit. Darating din ang araw mo basta magsumikap ka lang.” “Paano ba maging masipag? Hay! Sige na nga gagawin ko na ýung ipinapagawa ng asbag na si Feever. Ay wait, bukas na pala tinatamad na ako ngayon gusto ko nang matulog,” humiga na si Shantal at nagbalot ng kumot. Natawa si Glydel at umiling, “Nagpatalo ka na naman sa procrastination. Ang aga pa oh. Alas siyete pa lang. Tara muna kaya sa H-Club?”

Naniniwala siyang unti-unti nang umepekto ang gamutan nito. Ngunit nang tikman ni Tito Fran ang tsaa, sinabi nitong minadali ang pagtitimpla kaya hindi pa lubusang lumabas ang lasa ng dahon. Nang muling sumimsim si Mr. Marquez, sumang-ayon din ito. “So don’t rush things,” kalmadong sabi ni Tito Fran. “Some things need time before they become what they're meant to be.” Napabuntong-hininga si Mr. Marquez. “Ang mga kabataan kasi ngayon… gusto laging mabilis ang resulta. Bihira na ang marunong maghintay.”

“Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.” He just nodded and didn’t speak. I know he was just giving me time to let out everything. I will not waste that chance then. Humarap ulit ako sa dinadaanan namin. I am so, so tired of the elites invalidating successes that weren’t gotten from wealth nor connections but instead from diligence and persistence.

Pahina 1 Throwback Please all, and you will please none. A quote that mark inside my mind. I always do my best to be one of them. I always give to those who have nothing. I give even though I don't have anything left for myself. Just to gain friends. But anything that I did is nothing for them. And I am aware that they were just using me for their convenienced.

"Totoo na nga ‘to, Amara. At mas marami pa tayong sabay na tatahakin. Pero ngayon pa lang, gusto kong ipaalala sa’yo, hindi mo kailangang hintayin ang ‘someday’. Kasi ‘yung someday mo, nangyayari na ngayon." Ngumiti ako habang tinanggap ang mug. "At ikaw ang dahilan kung bakit." Lumuhod siya at hinaplos ang tiyan ko kahit alam naming wala nang laman iyon. "Ikaw ang dahilan kung bakit ko natutunang hindi puro trabaho ang sukatan ng tagumpay. Na minsan, ang totoong tagumpay, ay ‘yung makita kang ngumingiti sa bawat umaga. O marinig ang tawa ni baby tuwing hapon. O simpleng makasabay kang kumain ng tahimik."

"I'm not. I'm just stating a possibility." "Possibility po ba kamo? Malay rin naman po natin masarap pala talaga? 'Yan nga po ang ebidensya, dagsa ang bumibili at ang haba ng pila. Saka, hello? Kasama naman po talaga sa life paminsan-minsan ang paghihintay, Boss, you know? Hindi naman kasi sa lahat ng oras nasa harapan tayo ng pila at saka hindi naman natin agad-agad na nakukuha ang mga gusto natin sa buhay, hindi ba? May mga bagay na kailangan nating paghirapan muna bago natin makamtan, minsan kailangan din nating maghintay nang may katagalan. Yes, mahirap at nakakainip ang maghintay, pero sabi nga po, 'Patience is bitter, but its fruit is sweet'. Kaya halika na at pumila na tayo para matik

Delaying gratification nga naman, maghirap ka ngayon, at next time pahinga ka na. Sabagay habang may energy kailangan natin kumilos. Ganito kasi ang problema ng mundong to, Bata ka nga naman may energy, maraming oras, pero walang pera. Yung mga adult naman, may pera, may energy kaya lang wala namang oras. At kapag tumanda ka na, maraming oras, maraming pera pero wala nang energy. Ang meaning lang, habang bata pa tayo, kailangan na nating kumilos para mapaaga din ang paglaya natin sa financial problem na yan.

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”

Kahit pagod, ‘yung mata niya — matatag. “You’ll burn yourself out.” sabi ko mula sa doorway. Medyo nagulat siya, tapos napatingin. “You don’t strike me as someone who believes in rest.” “Rest is earned,” sabi ko. “And you’ve earned it tonight.” Napairap siya ng bahagya. “Tell that to my paycheck.” Ngumiti ako — totoong ngiti, bihira ‘yun. “You really don’t know when to quit, do you?”

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.