Group Meal Kenny Rogers Menu Price 소설 & 이야기

"Hahaha, don't worry. We can pack the some, just order. The price are just penny for me." "Sinabe mo eh...." Bulong ko at kinuha ang menu na naka tiklop, when I open it. Napaka mahal naman pala nito, every dishes aabot ng 1k tapos ang pinaka mababa lang ay nasa 400 tapos kaunti lang naman na meat ang nasa plate. Penny lang sa kaniya to, asawahin ko na kaya? Hahahhaha joke lang, nagpapalakas pa ako kay Cidny bago ako gumalaw.

Right after they sat down, the waiter came and handed them their menus. Napansin niyang bahagyang napasimangot ang dalaga habang binabasa ang bawat pahina ng menu. This restaurant wasn't cheap. Even the appetizers started at two thousand pesos, while some of the premium dishes cost more than thirty thousand. Dinala niya dito ng babae hindi para ipressure ito sa karangyaan at kamahalan ng mga presyo. It was simply the nearest restaurant to the company, and one he frequented whenever meetings ran late.

Isa itong sobrang high-end na lugar, kahit na hindi ito kasing-engrande ng revolving restaurant sa Buckwood Tower, ang pagkain sa clubhouse ay karaniwang nagkakahalaga ng dalawa hanggang tatlong libong dolyar. Hindi mura ang pamantayan dito kung tutuusin. Para sa maraming pamilyang nagtatrabaho, pwedeng maubos ang sweldong inipon nila ng ilang buwan para sa ang isang pagkain dito.

Masaya pa kaming nagkukuwentohan habang kumakain kaya hindi na rin namin namalayan ang oras. Pagkatapos naming kumain, lumapit sa amin ang babae. “Magkano lahat, Mayet?” “Two-fifty lang, Boss.” Napatingin ako sa kaniya. “All that we ate? That’s only two hundred fifty pesos?” tanong ko. “Oo. Ganoon ka-apordabol ang mga pagkain dito. Masarap na, sakto pa sa budget.” “Wow! I mean, I just can’t believe it. Sa restaurant kasi... Juice palang ang mahal na.”

Kaya nga lang, noong tingnan ko ang presyo ng pagkain ay parang bigla akong kinabahan—ang mamahal! Maisip ko pa lang na Php.300.00 ang presyo ng soup ay parang gusto ko na lang lumabas, umuwi, at magluto ng lucky me beef. Alam ko namang si Ken ang magbabayad dito kaya hindi na rin ako umangal sa kaniya. Kapag ako ang pinagbayad niya, sabay talaga kaming maghuhugas ng pinggan! Pagkatapos um-order ni Ken ay bumalik na siya sa table namin bitbit ang isang numero. Ihahanda pa raw kasi ang kakainin namin at dadalhin na lang sa amin kapag tapos na.

Nang makapunta kami sa table ay ipinaghatak ako ni Kenneth ng upuan saka gumilid patungo sa aking harapan. "Here's the Menu," sabi ng waitress saka nilapag ang isang mamahaling papel na kulay itim na folder. Tig-isa naming kinuha iyon ni Kenneth. Nang makita ko ang nakasulat doon ay halos malula ako sa mga presyo. Napalunok ako ng sariling laway. I didn't expect the prices in this place. Walang kakaiba sa lokasyon at mga tinitinda nila dito pero ang mahal pala ng mga pagkain.

Ugh geez! "Wala ba silang menu here? Why do we need to pila-pila pa? It's so crowded kaya," pagrereklamo ko. Nilabas ko ang mamahalin kong panyo upang punasan ang mga porselana kong kutis. Lahat ng nasa menu lists nila na nakasulat sa board ay pare-pareho lang ang price. 55 pesos plus softdrink. Doh? Super cheap. I think it's not clean!

"Ahm, mukang maayos ang naging resulta ah? Labinlimang customer, 40 served dishes cost of 10 pesos, and 10 cost of 20 pesos." 400 plus 200 plus bale 120 sa kanin. 250 for drinks, and 200 for extra sweet foods. (May pa dessert hehe.) 1170...'di na rin masama. "Okay, bukas ulit?" Si Merien. "Bukas ulit." Sabi ng lahat. "Mauna na kami." Sila Aleng Julie at Nell. "Sige, aalis na din kami." Sabi ni mama, umalis na sila. Maya-maya pa ay umalis na din kami.

Tumingin siya sa’kin at sinenyasan na kumain na, kaya napatingin ako sa pagkain. Nag-star agad ang mata ko nang makita ko ang menudo. Akala ko sa karinderya lang meron ito, pero andito rin pala. Akala ko napaka-expensive ng mga pagkain na ito dahil mahahalata sa setup ng restaurant nila, pero nang makita ko ang price ay nagulat na lang ako. Ang mumura lang—50 lang isang serve at napakarami na noon.

"Hoy, okay ka lang?" Hinarap ko si Troy nang magtanong siya. Ngumiti naman ako at tumango sabay tingin sa menu nang iabot sa amin iyon ng waiter. Nanlaki ang mga mata ko sa presyo. Ang mamahal! 500 lang ang pera ko at isang pagkain lang ang kaya no'n. Iyon na ang pinakamura. "Order kayo, libre ko! Utang muna 'to ni Rika."