Growing Older Novels & Stories

Ngunit ganoon parin ako. Tila yata— tumigil na ang oras ko, at sinadyang ganito na lang ako. Hindi nga talaga nadagdagan ang edad ko, samantalang ang mga tao sa paligid ko ay unti-unting nadadagdagan ng taon. Ang matandang madalas kong mapaginipan noon, ngayon ay ganap nang matanda. Kung ano mang itsura niya sa panaginip ko noon ay ganoon nga ang naging itsura niya.

Naghihiyawan ang mga tao sa lalaking papalapit sakin. Sh*t matagal na kami ni Lance pero ngaun ko lang nalaman na magaling siyang magpiano. Nagpatugtog ito ng isang awiting palagi naming pinapatugtog sa bahay ko sa tuwing duon ito nag s-sleep over. Ang “Growing Old with you” Tumayo siya ng matapos siyang mag piano at inilabas ang life size bouquet of flower.

Hindi ko alam na sa lumipas ng ilang taon kong paglayo sa kanila ay ma-mi-miss ko sila ng ganito. Dad became older as years passed by. I can see wrinkles beside his eyes and forehead. Kumulubot na rin ang braso nito, tanda ng pagdagdag ng kanyang edad. Humugot ako ng malalim na hininga at tumingala nang mapansin kong nanunubig na ang aking mga mata.

Hindi ko maiwasan na mapatitig kay Papa. Oo nga...kasabay ng paglipas ng panahon ang pagdagdag ng edad nilang dalawa ni Mama. Gayunpaman, dahil sa healthy lifestyle ng mga ito hindi masyadong kita sa kanilang mga mukha ang tunay nilang edad.

A father who no longer needed to lead from the front but could guide from behind. Time had taken my youth. But it had given me perspective. And perhaps that was the greater gift. I looked out at the horizon one more time. I was not the young man in the photograph anymore. I was something else. Stronger in quieter ways. Calmer. Certain. Aging is not decline. It is refinement. And as Jasmine’s hand tightened around mine, I realized something that finally brought me peace. I am not afraid of growing older. Because I am not growing older alone.

Sambit ko at pilit ko siyang nginitian. " Your only Seventeen Selene Ano bang sinasabi mo diyan!" Singhal niya sakin at nag tataka akong bunaling kay Mama na nakangiti lang sakin. Obviously, Mamita has become forgetful due to old age at madalas na din nahihirapan Si Papa at ang mga Tito ko sa pag unawa sa kaniya. Masakit man samin na makita siyang ganiyan wala kaming magagawa. As we grow older, there are things we leave behind in the passing years that can never be returned to at ganun talaga ang Daloy ng buhay.

"Why do you seem so sure about that?" "Because they can have a quality time kapag wala ka doon. You see, kailangan din nila ng bebetime." Muli na naman siyang natawa. "Aren't they too old for that?" "You're wrong on that matter, Psyche. Even how old a person is, kailangan parin ng bebetime. Just like us. When we get old, we should also have a bebetime." "Don't you know how silly you sound right now? Tsaka kapag matanda na ako, hindi mo na ako mapipilit tungkol sa bagay nayan. I'm sure my back and joints will hurt," nakanguso niyang sambit.

Talagang nakaka baliw ang mga tao sa loob nang mansion na ito! "Aegin, kahit na may baston ako kaya kong makipag habulan sa mga apo ko sa tuhod. Kaya ko pa ngang makipag sabayan sa racing" Proud na sabi ni Gramps. "Racing nang mga senior citizen na edad 90 pataas. Paanong hindi ka makikipag sabayan e 75 years old ka Papa" Natatawa silang lahat sa pag bibiro nang Tatay ni Axcel.

Mas lalo akong napahalakhak sa pang-aasar ni Papa kay Mama. At nagsimula na naman silang magbangayan kung sino ba sa kanila ang pinagmanahan ko ng ganitong kagandahan. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang mga magulang ko. I’m turning eighteen next month, and my parents are only getting older, but they’ve aged like fine wine.

All kids grow, and elders do so. Hindi natin napapansin ang paglipas ng panahon. May mga panahon na sobrang bilis ng mga pangyayari sa puntong parang wala kang kamalay-malay. Basta pag-gising mo na lang ay iba na ang nakapaligid sa'yo. Iba na ang mga kinakain mo kumpara sa mga nakaugalian mo. Iba na ang taong nakakasalamuha mo.