Guerrero Novels & Stories

สีหน้าของชายหนุ่มสงบนิ่งดั่งผืนน้ำราบเรียบ ดูก็รู้ว่าเขากำลังโกรธจัด ฆ้องส่งสัญญาณถูกทุบทำลายไปเสียแล้ว การติดต่อสื่อสารระหว่างค่ายกับสนามรบจะล่าช้า มือเกาทัณฑ์แห่งหลี่จึงน้าวคันศรขึ้นเล็งสูง ยิงออกไปรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ศรของเขาพุ่งไปได้ไกลกว่านักเกาทัณฑ์ธร

ฉันทักทายเขาพลางส่งยิ้มให้กับเขา “เออ...น้องชื่อโมราห์ใชไหม” “ค่ะ” “รู้ไหมทำไมถึงได้งานโดยไม่ต้องสัมภาษณ์งานเหมือนคนอื่น”อยู่ๆเขาก็พูดคำถามที่ฉันสงสัย

“กูไม่เด็ดขาดเองมึงถึงเหลิงไอ้ปีแอร์” กัดกรามแน่นเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่กาสิโนที่สเปน และตัวต้นเรื่องคงเป็นปีแอร์ ลูกเลี้ยงของพ่อเขาอีกเช่นเคย เท้าใหญ่ก้าวยาวๆ ตรงไปหยิบโทรศัพท์สำรองในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของตนออกมา เพราะโทรศัพท์ที่ใช้ประจำอยู่บนร ถ เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้หยิบมันลงมาด้วย

”พี่พูดไทยได้ พี่ชื่อบาสเตียนนะ น้องเค้ก” ร้อยยิ้มออร่าพุ่งปรี๊ดออกมา หมั่นไส้ ”ในเมื่อรู้จักเค้กแล้ว งั้นคงไม่ต้องแนะนำตัวอะไรเนอะ” ”เดี๋ยวน้องเค้กกับมึงไอ้บาสออกมาเล่นเกมส์ ให้ลูกโป่งอยู่ตรงหน้าผากของทั้งสองคนประคองไปห้ามให้ลูกโป่งร่วงเด็ดขาด เข้าใจไหม”

กระบี่นี้อยู่ในมือชายชุดดำสนิทร่างสูงสง่า ผมยาวถึงไหล่ ผ้าปิดใบหน้าท่อนล่าง แต่เห็นแววตาเฉียบคมราวงกับราชสีห์พร้อมตระครุบเหยื่อ เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่มีใครสังเกตุเห็นเลย เงียบ...มาก เงียบยิ่งกว่าเสียงแมลงบินเสียอีก นิ่งจนไม่น่าเชื่อ รู้ชัดว่าชายผู้นี้คือนักฆ่าที่มีฝีมือสู งมาก

ใบบัวเงยหน้าหันมามองคนตรงหน้าที่กอบกุมใบหน้าของเธอไว้ในมือ ดวงตากลมกะพริบถี่ รู้สึกงุนงงสับสนก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังราวกับเด็กเล็กๆ “ ขอโทษ เจ็บมากไหม ” เลโอแตะริมฝีปากล่างที่มีบาดแผลเบาๆ เลือดสีแดงสดยังซึมไหลออกมาไม่หยุด “ ค่ะ ”

“ข้ามีนามว่า ‘อามาร์’ ข้ามิใช่มนุษย์เหมือนเจ้า แต่ข้ามีใจที่เฝ้ารอและปรารถนาเพียงเจ้ามาตลอดพันกว่าปีที่ข้ามีลมหายใจ” “ไม่ใช่มนุษย์? แล้วนายเป็นตัวอะไรกันแน่” “หากข้าบอก เจ้าจักรังเกียจตัวตนที่แท้จริงของข้า”

“ใช่ สายฟ้ากับอลินตาเป็นลูกชายของอาเทอร์ทั้งสองคน ส่วนคีรันเป็นคนรักของอลินตามึงเป็นคนนอกมึงมีสิทธิ์อะไรไปฆ่าพวกเขา” “...” เสือมองน้องชายที่ยืนนิ่งอึ้งไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับความบ้าอำนาจและเอาแต่ใจของน้องชายตัวเอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีคนเจ็บเขาจึง หันกลับไปบอกกับลูกชายเพื่อนและคนของเขาให้พาทั้งสามคนไปที่โรงพยาบาลโดยด่วน