Haiku Tagalog Kalikasan Novels & Stories

Tulad ng sikat ng araw sa hapon ay lulubog At sa pagsapit ng umaga Isang panibagong buhay na puno ng pag-asa” Mapait na ngiti ang lumitaw sa aking mga labi, ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaang nakalubog ang katawan sa malamig na tubig. Sa mga panahon na puso ko ay nagluluksa katuwang sa paghilom ng sugatan kong puso ang magandang kalikasan. Nanatiling nakapikit ang aking mga mata habang nakalutang ang aking katawan sa tubig.

Sumasabay sa maaliwalas na panahon at asul na kalangitan na napapalamutian ng mga ibong lumilipad sa dapyo ng magaang sikat ng araw. Bigla ay parang nabalik ako sa lugar kung saan nagtatayugan ang mga puno at ang tanging ingay na maririnig ay ang mabining lagaslas ng tubig mula sa talon papunta sa ilog. Ang huni ng mga ibon ay walang kasintamis pati na rin ang sagitsit ng mga insekto at maliliit na hayop sa paligid. That place is a paradise. It's where I became the happiest even when I'm alone. It's also the place where I've witnessed the event that had changed my life forever.

Kadalisayan, kalantayan, kabutihan, at kalinisan. Ang hinuha koʼy, ang mga bulaklak o halaman sa hardin ay tilaʼy sumasayaw na sa pag-ihip ng hangin nang akoʼy kaniyang sinubuan, samantala, ang aking puso ay sumasabay sa melodiya nang pinatugtog niya ang isinulat namin kundiman at inaawit. Ang pag-ibig niyaʼy asukal — ubod ng tamis, saka ang mata niyaʼy sing ningning ng mga bituin sa kalangitan na tilaʼy sumasayaw kasama ang buwan na kumikindat sa amin.

It made me shiver and almost melted my bones. Isang malakas na halinghing ang pinakawalan ko nang sa palagay ko ay umaabot na ako sa r***k ng ligaya. In a swift movement, he slid his tongue inside my secret center. I literally stopped my breathing for seconds before releasing it harshly. Akala ko ay labis-labis na ang ligaya na hatid ng pagdampi ng kanyang mga labi sa bungad ng aking paraiso, pero may makahihigit pa pala roon. The exquisite pleasure was crawling in my whole body, making me moan wantonly.

KABANATA 102 Maliwanag ang sikat ng araw nang hapon na iyon. Banayad ang ihip ng hangin, sapat lang para gumalaw ang mga dahon at umangat ang saranggola sa langit. Sa paligid, may halong amoy ng damo at bulaklak na nagbibigay ng kakaibang gaan sa pakiramdam. Sa gitna ng malawak na hardin, makikita ang isang matangkad at isang maliit na pigura na magkasabay na tumatakbo sa damuhan.

Maging ang mga bulaklak na may iba’t-ibang kulay ay kumikislap sa ilalim ng araw, dinadala ang kagandahan ng paraiso na parang nasa panaginip ko lang nakikita. Ang mga puno sa tabi ng daan ay nagsisilbing kanlungan ng mga ibong masayang humuhuni, na para bang kinukumusta kami sa aming pagdating. Tanaw rin ang mga bukirin at pastulan, kung saan malayang nakapagpapahinga ang mga baka at kabayo. Sariwa ang amoy ng lupa at hamog, nakapagpapakalma ng puso at isip. Heto na nga at nasa harapan ko na ang sinsabi nilang, mayaman sa kalikasan ang bansang Pilipinas.

Malalakas, parang mga kulog na mas nakakatakot kaysa sa tunay na bagyong nagwawala. Napasinghap ako, napayakap sa sarili kong katawan habang lumuluhang nakayuko. Kasabay ng bawat putok ng baril ay ang buhos ng ulan—para bang pati ang kalikasan ay nakikisigaw sa bangis ng gabing iyon.

Ngunit hindi kagaya sa baryo namin, ang simoy ng hangin sa Gaia ay sadyang kakaiba kaya naman ni ang pagpawisan ay hindi namin nararamdaman. “Miss Morriban. Since you are the one who I know who did an advance reading of our lesson by your textbook. Can you define aura in your own words? And in tagalog please, so thay everyone could understand you as well.” Ngiti nito kay Morriban na akala ko ay tatangihan nito. Pero lumapit lamang ito sa tabi ni Mam at hindi nagdalawang isip na nagsalita.

PUPUNGAS-PUNGAS akong bumangon ng kama saka dinungaw ang bakuran. Kinabahan ako dahil baka may pulis nang naghahanap sa akin. Nakahinga ng maluwang nang walang kahit isang sasakyang makikita sa labas. Saka ko sinulyapan ang dalampasigan. Kumikinang ang tubig-dagat dahil sa sikat ng araw. Tila nag-aanyayang masarap magtampisaw doon.

Napaka-aliwalas ng paligid. "Mga palay yan. Jan nila inaani ang mga ginagawa nilang bigas," paliwanag sa akin ni Calyx nang mapansing napanganga ako sa ganda ng mga palay. "Wow!" I once again, exclaimed! Walapang mga butil iyon, parang mga damo pa lamang pero naroon na ang kagandahan nilang taglay. This place can be called, a paradise.