Haiku Tagalog Kalikasan 소설 & 이야기

Tumango ako. “Hindi ko alam kong anong eksaktong tawag sa Tagalog ma’am, pero iyon po iyong panahon ng full moon. Kapag fullmoon kasi may mga pagkakataon na mababa ang dagat, hunas ang tawag namin at kapag hunas, marami sa amin dito ay manginhas, dahil mababa ang dagat mas madaling makita at mahuli ang mga shellfish, sea urchin, sea cucumber at iba pang lamang-dagat na nakakain.” “I see...”

"Mahal na Haring Equinox, napalaya na po namin ang lahat ng bilanggo sa Prisao de dor ser fim." Pagbalita ng taksil... "THE LIFE AND DEATH HOLDER'S LIFE WILL CLAIM..." "Kali! Guia! Takbo!" ... "AND CLIMATE WILL GO ROUGH..." "Nagiging pula na ang kalangitan, kailangan na nating lumisan"... "BLOOD CONTAMINATE THE WATER..." "Protektahan ang Tears of Water Deus kahit anong mangyari!"... "DESPAIR WILL BE THE SMELL OF WIND..."

Krystal Ang hangin sa loob ng pribadong garden pavilion sa Tagaytay ay malamig at tahimik, ngunit para sa akin, bawat segundong lumilipas ay parang unti-unting sumasakal sa aking sistema. Kanina ko pa pinaglalaruan ang hawak kong leather pouch habang nakatitig sa bakanteng silya sa tapat ko.

Baka kasi bigla na lang kaming mahuli at paglayuin na naman kami. Natahimik naman si Anthony mula sa kabilang linya. Hinayaan ko na lamang ito, baka kasi nag-iisip rin. "May naisip ako" ani nito ilang sandali pa. "Spill" "May ipapadala akong tauhan ko roon. Dapat maaga kang umalis diyan sa inyo para hindi tayo mahuli. Doon muna kayo tumambay sa Park ng San Fermin. May entrance f*e doon na 100 pesos per head, kapag may lumapit sa inyo na lalaking mag aabot ng flyers, go, tanggapin mo. Magtagal ka muna sa park ng kalahating oras para hindi makahalata ang guards mo na scripted ito. After half of an hour, ayain mo na sila. Sabihin mo may nag abot sa'yo ng flyers about sa ilang oras na pagstay sa

Wala ni isang salita akong binigkas sapat na ang isang patak na luha ang iniwan ko bago ako tumawid sa lagusan dala ko ang mga gamit ko. Pagkalabas ko sa lagusan tumambad sa akin ang isang malawak na kakahuyan. Hindi ko alam kong ano ang lugar na aking kinalalagyan. Nagpatuloy ako sa paglalakad at sinuong ko ang kakahuyan, di ko alam kong saan ako dadalhin ng mg paa ko. Medyo patakip-silim na kaya kailangan kong magmadali na makalabas sa kakahuyan, ramdam ko ang presensiya ng mga mababangis na hayop sa loob ng lugar na kinalalagyan ko. pinapakiramdaman ko ang bawat ingay sa paligid ko ng biglang- "Mag ingat ka, makamandag ang ahas na yan."

Tulad ng sikat ng araw sa hapon ay lulubog At sa pagsapit ng umaga Isang panibagong buhay na puno ng pag-asa” Mapait na ngiti ang lumitaw sa aking mga labi, ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaang nakalubog ang katawan sa malamig na tubig. Sa mga panahon na puso ko ay nagluluksa katuwang sa paghilom ng sugatan kong puso ang magandang kalikasan. Nanatiling nakapikit ang aking mga mata habang nakalutang ang aking katawan sa tubig.

Sumasabay sa maaliwalas na panahon at asul na kalangitan na napapalamutian ng mga ibong lumilipad sa dapyo ng magaang sikat ng araw. Bigla ay parang nabalik ako sa lugar kung saan nagtatayugan ang mga puno at ang tanging ingay na maririnig ay ang mabining lagaslas ng tubig mula sa talon papunta sa ilog. Ang huni ng mga ibon ay walang kasintamis pati na rin ang sagitsit ng mga insekto at maliliit na hayop sa paligid. That place is a paradise. It's where I became the happiest even when I'm alone. It's also the place where I've witnessed the event that had changed my life forever.

It made me shiver and almost melted my bones. Isang malakas na halinghing ang pinakawalan ko nang sa palagay ko ay umaabot na ako sa r***k ng ligaya. In a swift movement, he slid his tongue inside my secret center. I literally stopped my breathing for seconds before releasing it harshly. Akala ko ay labis-labis na ang ligaya na hatid ng pagdampi ng kanyang mga labi sa bungad ng aking paraiso, pero may makahihigit pa pala roon. The exquisite pleasure was crawling in my whole body, making me moan wantonly.

KABANATA 102 Maliwanag ang sikat ng araw nang hapon na iyon. Banayad ang ihip ng hangin, sapat lang para gumalaw ang mga dahon at umangat ang saranggola sa langit. Sa paligid, may halong amoy ng damo at bulaklak na nagbibigay ng kakaibang gaan sa pakiramdam. Sa gitna ng malawak na hardin, makikita ang isang matangkad at isang maliit na pigura na magkasabay na tumatakbo sa damuhan.

Maging ang mga bulaklak na may iba’t-ibang kulay ay kumikislap sa ilalim ng araw, dinadala ang kagandahan ng paraiso na parang nasa panaginip ko lang nakikita. Ang mga puno sa tabi ng daan ay nagsisilbing kanlungan ng mga ibong masayang humuhuni, na para bang kinukumusta kami sa aming pagdating. Tanaw rin ang mga bukirin at pastulan, kung saan malayang nakapagpapahinga ang mga baka at kabayo. Sariwa ang amoy ng lupa at hamog, nakapagpapakalma ng puso at isip. Heto na nga at nasa harapan ko na ang sinsabi nilang, mayaman sa kalikasan ang bansang Pilipinas.