Haiku Tagalog Kalikasan นิยาย & เรื่องราว

Ngunit hindi kagaya sa baryo namin, ang simoy ng hangin sa Gaia ay sadyang kakaiba kaya naman ni ang pagpawisan ay hindi namin nararamdaman. “Miss Morriban. Since you are the one who I know who did an advance reading of our lesson by your textbook. Can you define aura in your own words? And in tagalog please, so thay everyone could understand you as well.” Ngiti nito kay Morriban na akala ko ay tatangihan nito. Pero lumapit lamang ito sa tabi ni Mam at hindi nagdalawang isip na nagsalita.

PUPUNGAS-PUNGAS akong bumangon ng kama saka dinungaw ang bakuran. Kinabahan ako dahil baka may pulis nang naghahanap sa akin. Nakahinga ng maluwang nang walang kahit isang sasakyang makikita sa labas. Saka ko sinulyapan ang dalampasigan. Kumikinang ang tubig-dagat dahil sa sikat ng araw. Tila nag-aanyayang masarap magtampisaw doon.

Napaka-aliwalas ng paligid. "Mga palay yan. Jan nila inaani ang mga ginagawa nilang bigas," paliwanag sa akin ni Calyx nang mapansing napanganga ako sa ganda ng mga palay. "Wow!" I once again, exclaimed! Walapang mga butil iyon, parang mga damo pa lamang pero naroon na ang kagandahan nilang taglay. This place can be called, a paradise.

Chapter Seventy-Four Nagsisimula nang humalik ang kulay kahel na sikat ng araw sa malawak na karagatan ng Casiguran. Nakaupo kami ni Kiko sa kawayang papag sa harap ng aking dampa, abala sa pag-aalis ng mga hibla ng kawayan sa ginagawa niyang basket. Ang paligid ay puno ng amoy ng tuyong damo, alat ng dagat, at ang bango ng kumukulong saging na may asukal na niluluto ko sa maliit na kalan.

Hindi kasi pwede, hindi siya makikita sa camera. "Ayan, bagay na bagay sa ganda at lungkot ng paligid. Magkaibang mundo by Katrina Velarde." Mapait na ngiti akong tumanaw sa kulay orange na kalangitan habang ang araw ay kalahati ng nakalubog. Magkatabi Ngunit 'di magtagpo Dahil magkaiba tayo Ng mundo Puro tingin Dahil 'di naman alam ang gagawin

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Kasabay ng hagupit ng bagyo ay ang sunod-sunod at matatalim na kidlat na tila ba nagmumula mismo sa kaibuturan ng Bulkang Taal. Ngunit sa gitna ng aming palitan ng mga malalambing na salita—habang si Anthony ay akmang hahalik sa aking palad at ako naman ay handa nang magpakawala ng aking susunod na hakbang—isang biglaang pangyayari ang yumanig sa buong kapaligiran. CRACK-BOOM!

Chapter 19 Sa Likod ng Isang Payong Third Person POV Bandang alas-singko ng hapon. Unti-unti nang lumalambot ang sikat ng araw. Nagkulay kahel ang kalangitan habang marahang humahalik ang mga alon sa dalampasigan ng Boracay. Nagkalat ang mga turistang abala sa pagkuha ng litrato. May mga batang gumagawa ng sandcastle.

Pero mayaman naman ata ito dahil nagpresinta siyang pakasalan ang kaibigan ko. Umupo ako sa buhangin at napasandal sa coconut tree habang pinagmamasdan ang papasikat na araw. Sobrang ganda ng dagat, kasing tingkad at malabughaw ito tulad ng kalangitan. Sobrang kalmado din ng dagat at kung titignan ay nagmukhang salamin ito sa kalangitan. Napakaganda tignan pero nakakatakot puntahan.

Monkayo, Davao de Oro Halos hindi na magkarinigan ang mga tao sa paligid sa lakas ng tugtog ng bandang nagpaparada sa kahabaan ng kalsada. Napupuno ng mga manonood ang magkabilang gilid ng daan. The atmosphere was festive, the mood jubilant. Ang mga banderitas na nakasabit ay tila sumasayaw kasabay ng musika.